Sequitur meditatio ſeu expoſitlo ſuꝑ totum eūdē pſalmū. id ē ſuꝑ reliquos ꝟſus ab eodem ꝯpoſitaRogate dn̄o raymūdo petragoricēſi epiſcopoOſtulauit caritōs fraterna qd̓ oīno negare nonpoſſū. viꝫ vt pſalmū Inte dn̄e ſperaui. ad finēvſqꝫ ꝓſequar. que vſqꝫ ad b̓ſumInmanꝰ tuas dn̄c ꝯmendo p̄m ineūiam dudū moraliter expoſui.Ars igitur illa prima gratuita dei miain ꝯmendauit. docens in deo ſolo eſſe ꝟtuoſe ſperandū. Pars vero que ſequitur/ vanahomīs ſuꝑbia rep̄hēdit. que mīamdei gratuitō ꝑuipedens/ ſuadet nōin creatoris veritate. ſed in creciturevanitate eſſe ſuꝑſticioſe cōfidēdum¶ Ad hoc itaqꝫ ꝑtinet qd̓ dr Odiſti obſerucites vanitates; ſuꝑuacue.Sꝫ q̄ ſūt hij q̄ ſuꝑuacue vanitatesobſeruant? Sane hij ſpecialiter inte ligendi ſuntª qui in vanis obſeruacijs artiū inagicarū ſuꝑſticioſeꝯfidūt. vt geomantici. ydromantici.auruſpices. augutes nugromatici. alijqꝫ magici dyabolica fraude/ fraudulētaqꝫ illuſione decepti Sꝫ tamēgeneraliter hij oēs ſuperuaicuaꝝ vanutatum obſeruatores merito intelligi poſſunt. qui in diuicijs / honoribus/ potentia/ gloria. aliaqꝫ vana ⁊falſa beatitudine ſeculi. non ſolū vocue. ſꝫ eciam ſuperuacue ſpem ſuaconſtituunt. Quippe cum hec ſintilla omnia de quibus ꝑ ſapientemdicitur/ vani tas banitatū vanitas⁊ omīa vanitos Qui ergo in hijsoībꝰ tꝑalibꝰ ſperant vanitatē obſeruant. qꝛ dū in eis ſꝑant tunt expirant aut dū viuūt tūc ſepe pereunt⁊ in ſpe ſua deficiunt. Et quia proappetitu varūtatis d̓eū veritatis deſerunt. ideo merito ei odioſi ſunt Odiſti ui qͥt obſeruātes vanitates ſuꝑuacue O igit̉ dn̄e deꝰ veritatisqui me miſericorditer redemiſti atꝑ hoc me non odire ſed gratuite diligere pietate tua mircbili declerati fat me non ſuperuacue obſeruareſed penitus odire et deſerere fullacēſeculi vanitatem. vt te ſequar et teperfecte diligam īfallibilem veritatem. ſac itaqꝫ vt cū ſancto ꝓphetaveraciter dicere volec̄ Ego autem īdn̄o ſperaui exultabo et letabor inmīa tua O vtinā nō in dn̄o terrenoſed eterno Vtinam in dn̄o qui noneſt vanitas ſꝫ veritas/ digne ſꝑarebalea. et cum megna aī alatritateexultare/ cū temꝑata vero aī affectione letari in te dn̄e et in tua veramiſericordia. nō in me ⁊ in mee vona miſeria. Et merito ī te nō in meſꝑare/ exultare/ ⁊ lctari debeo Quoiuam reſpexiſti humilitotē meamHoc eſt infirmitate meā / oculo tuemiſericor diſſime pietatis conſideraſti. ⁊ ideo non mea ſed turi virtuteSeruaſti de neceſſitatibus animāmeam. eam ab infinitis tam mentis ꝙͣ corporis miſerijs tue paſſionis merito liberando Nec cōcludili me. id eſt contludi permiſiſti. in