Druckschrift 
Tractatus et sermones
Seite
51r
Einzelbild herunterladen
 

heliſeo p̄ſignati. qui tropheum xp̄iid ē ſignū crucis in fronte cordis etcorꝑis ſuſceperūt. quibꝰ intellectushuius pſalmi attribuitur ¶Et eſtpſalmꝰ iſte contra triſticias ſeculi nenos a deo retrahāt vbi eſt vox fidel̓deū deſiderantis qui ſprelis vicijsad fontē gracie vel cōtemplationisdiuine aſcendere cupit. Monens neſeculi triſticie animū ī deſperationevel tedium trahat / et a ſco deſiderioretrahāt Et pͥmo omne deſiderium huiꝰ fidelis dicitur eſſe ad deūSecūdo aigit de cōturbationibꝰ contra quas ratio ꝯfortat ſenſualitatēſpe conſolationis diuine. ibi Quoretriſtis eoVdica me deꝰ Titulꝰ In finem pſalmꝰ deuid Hic loqͥtur in ꝑſona ecc̄ie inter 31zania cōſtitute. contra preſſuras ſecūli/ petens ne ip̄e a deo retrahant Etpͥmo cōqueritur de ꝑ mixtione malorum ⁊ p̄gitur ab eis ſeꝑari Secūdoaigit de leticia finali. ꝓ qua laudatdeū in tribulatione. ibi. Et ītroibo⁊ ex hoc ſe ꝯfortat qui prius triſtiserat ⁊ ceteraEus auribꝰ Titulꝰ In finepſalmi filijs chore ad intellectū Pſalmꝰ iſte dirigensin finem id eſt in xp̄m attribuitur filijs chore/ id eſt filijs paſſionis ſciꝫſanctis martiribꝰ ad intellectū/ id ēvt intelligant cur martires deus videtur relinquere ſubtrahēdo tꝑaliobona et affligi ꝑmittendo/ cū prēsantiquos uuuerit in menu validā ⁊eis temꝑalia habundāter contuleritQd̓ ideo facit/ id eſt temꝑalia ꝑfectio ſubtrahit. vt ampliꝰ deſiderent̉eterna. ⁊ aduerſa infert/ vt feruētiꝰquerantur futura bona Illis aūt antiquis tāꝙͣ rudibꝰ ⁊ adhuc imꝑfectis temꝑalia contulit. vt eos ad tredendū ⁊ ſeruiēdū alliceret. et ꝑ illorū temꝑalia. noſtra ſpiritualia voluit figurari Monet ergo pſalmꝰ iſte ad cōtemptū terrenoꝝ ⁊ ad appetitum celeſtiū Et pͥmo diſtinguit beneficici dei/ oſtendens que incipientibus data ſūt in mūdo ⁊ que ꝑfectisdabūtur in celo. Secūdo enumeratmala que hic ferūt boni/ nō tamenobliti deiūt aūt reppuliſti Terciop̄catur auxiliū vt hic afflictis tꝑe teſurrectionis xp̄us ſubuenat. Exurge ⁊cͣ. Loquitur autē ꝓpheta in ꝑſona martirum ſeu fideliū ꝑſecutionēpacientiūRucicuit cor meū TitulusIn fine pro hijs qui cōmutabūt̉ filijs chor̄t. ad intellectū canticū pro dilecto Canticumiſtud tendēs in finem/ id eſt in xp̄riſtum vel in ꝯſūmationem eterne becititudinis. habitum pro hijs qui cōmutabuntur/ id eſt de veteri hoīe innouū mutabūtur. Et ꝓ dilecto ſcixpriſto eccleſie ſponſo. cantatur filiis chore/ id eſt filijs trucis ad intellectum/ ſcilicet vt intelligant miſterium coniunctionis diletti et dilecte/id ē xp̄i et eccleſie ſpōſe ſue ad quorū laude ⁊ venerationē monet pſalmus iſte. Et primo prophetaceleſtibus epulis ſaginatus/ preconiā dei ſe eructuaturum promittitI iii.