oīm p̄ceptoꝝ. ⁊ poſtea ꝑ ꝑteſ. id ē. ꝑticularia p̄cepta explicant̉. Ita dn̄s ī prīcipio ẜmonis ſui ſeptēp̓tutes ꝓponit ex qͥbus pēdent oīa q̄ ī mōte docuitSic em̄ et qͥlibet p̄dicutor ī prīcipio ẜmonis ꝓpoint thema. in qͦ breuiter cōprehēdunt̉ que ꝑ ſingulas ꝑtes ſūt explicanda. His em̄ v̓tutibus differētias ꝓponit p̄mioꝝ. qͥbus ſcilicet ſeptē v̓tutibusꝓpoſitis addit etiā octauā (q̄ nō tā ſingularis virtus ꝙͣ ꝓbatio vel etiā ꝑfectio aliaꝝ eſt oīm) ſcilicetpatientiā. Nā opue ꝑfectū hēt patientia. Ideo necei p̄ponit p̄miū ſingulare ſicut alijs ſed ꝯmune ſcꝫregnū celoꝝ qd̓ pͥus pauꝑtati adiecercit. Vn̄ dicitqͥloſa. ꝙ octaua redit ad caput. Porro ſermonishuius imitiū a pauꝑtate dn̄s incepit. dans intelligi ꝙ paupertas ē totius ſpiritualis fabrice fundamentū. Nō enim expedite poteſt ſequi xp̄m pauꝑ.tatis ſpeculū. qui oneratus eſt temporalibus rebꝰNec ē liber ſed ſeruus qui eīmi affectionē ſubijcitiſtis rebꝰ trāſeūtibꝰ. Eiꝰ em̄ rei (quā affectuoſediligo) me ſeruū ſpōte cōſtituo. Nam (vt dicit Auguſtinꝰ) Amor eſt aīe pōdus portōs eam quocūqꝫip̄e fert̉. Et ideo omīno nihil eſt aimandū niſi deuꝰvel ꝓpter deū. Merito ergo pauꝑ dicit̉ btus. quiaꝓpter deū vilipēdit oīa. Iam em̄ ꝓ mogna ꝑte ſuodeo ē cōiunctus cuiꝰ ⁊ totus mūdus ē. qꝛ tā adu̓ſaꝙͣ proſpera et vniuerſaliter oīa eque ſeruiunt ei.2
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten