SermoLXXVII

um cupientiū videre illud diuinū habitaculum in quo quieuit dei filius deus ⁊ homo. Quarto dn̄s matrē ſuā ſecū non eduxit: ſed eā poſt ſe ad tempus cum fidelibusmanere voluit ꝓpter meriti ſui augmentationem ⁊ cōpletionem. In tempore em̄ illo poſt dn̄i aſcenſionē innumera cumulauit merita qͥbus ad incorruptibilē ꝑfectionis virtutē eſt ꝑducta. ⁊¶ Ultimo q̄ro.qd̓ feſtū eſt ſolennius inter feſta beate marie. an feſtū aſſumptionis: an feſtū natiuitatis ⁊c̄. Solutio Io. an. in. c. alma. de ſen.excō. dicit ꝙ eccleſia habet ꝙ celebriꝰ eſt feſtum aſſumptiōis inter omnia feſta virginis glorioſe. Et hoc ꝓpter tria. Primo ꝓptmiraculoꝝ multiplicitatē. In eius em̄ aſſumptione miracula quattuor ſūt ꝑpetrata. Primū quia mortē miraculoſe p̄ſciuit.Secundū qꝛ in eius migratione miraculoſe apl̓os p̄ſentes habuit. Tertiū ꝙ in dormitione dolorē mortis nō ſenſit. Quartoꝙ corꝑe ⁊ anīa iterū reſurrexit. Proſequerevt ſuꝑͣ in ſermone. lxxv. Scd̓o ꝓpter maioris gr̄e ⁊ glorie in hoc feſto ꝑceptionē declara vt ſupra. Tertio ꝓpter ſpecialis pͥuilegij exemptionē. Sunt em̄ dumtaxat qͣttuor feſtiuitates pͥuilegiate tꝑe generalis interdicti. vicꝫ feſtū paſce. penthecoſten. natalis dn̄i. et feſtū aſſumptiōis Marie. ita qin his diebꝰ tꝑe general̓ interdicti pn̄t campane pulſari ⁊ diuina officia aꝑtis eccleſiarū ianuis ⁊ alta voce celebrari. excōicatistn̄ et interdictis excluſis. vt habet̉ in d. c. alma. ſupra allegato ⁊c̄.De ſancto Bartholomeo.¶ Sermo LXXVII.Acta eſt cōtentio inter diſcipulos Ieſu quiseoꝝ videret̉ eſſe maior. Lu. xxij.Suꝑ illo verbo Beda ſic ait. Sicut boniin ſcripturis exempla patrū qͥbus ꝓficiātet humilient̉ requirunt. Sic reprobi ſi qͥdforte in electis reprehenſibile inuenerūt qͣſiſuas ex eo nequicias obtecturi libenter ſolent amplecti. Ideo multi ardentius legūtꝙ facta eſt cōtentio inter diſcipulos chriſtiAd hoc Ambro. ſic ait. Si em̄ cōtendantapoſtoli nō excuſationi obtendit̉ ſed cautioni preponitur. Caueamus ergo ne inter

nos de prelatione poſſit eſſe contentio adoſtendendum ꝙ inter ſeruos xp̄i nō de maioritate ſed de humilitate debet eſſe cōtentio. Sed quia glorioſus ille pͥnceps Bartholomeus apl̓s illa virtuoſa cōtentionede mundo: carne et diabolo glorioſiſſimetriumphauit. Ideo ad ſingularē eius gloriam euangeliū de cōtentione in eius feſtolegitur. Cuius initium ſunt verba thematꝭIn quibꝰ duo innuunt̉. Primū eſt cōtentionis qualitas. Secundū ip̄ius ꝯtentionis materia. ibi. quis eoꝝ videret̉ eſſe maior ⁊c̄. A ¶ Quantū ad primū nota ꝙduplex eſt cōtentio. ſcꝫ inordinata. et laudabilis ſiue meritoria. Inordinata cōtentioet per ꝯſequens q̄ eſt peccatū dicit̉ qͣttuormodis. Primo cum cōtendit̉ modo ⁊ animo quo nō eſt cōtendendū. verbi gratia.Cum aliqͥs clamore inordinato veritatemimpugnat vt animos ſimpliciū vel iuſtoꝝꝑuertat: talis cōtentio eſt peccatū mortaleQue ab Ambro. ſic diffinit̉. Contentio eſtimpugnatio veritatis cū cōfidentia clamoris. Hoc mō cōtendunt heretici cū catholicis. Hāc ꝯtentionē ꝓhibet apl̓s. ij. Thi.ij. Noli verbis ꝯtendere. Subdit cauſamAd nihil em̄ eſt vtile niſi ad ſubuerſionemaudientiū. Aliud exemplū. Cum quis falſitatem impugnat et ex modo inordinatoſcandalum generat. talis contentio etiā eſtpeccatum mortale. vt dicit ſctūs Tho. ẜaẜe. q. xxxviij. ar. j. Si autem ex tali inordinatione nō generatur ſcandalū alioꝝ tunctalis cōtentio eſt ſolum venialis. Si autēex modo debito impugnent falſitatē: tunccōtentio nullum eſt peccatum. Secundocōtentio dicitur inordinata: et ſic eſt peccatum. Cum cōtenditur in loco in quo nō eſtcōtendendum. verbi gratia. Ille cōtenditin iudicio qui impugnat veritatem iuſticieEt ille in diſputatione qui impugnat veritatem doctrine. Et ẜm hoc ſi cōtentio litigioſa in iudicio eſt generatiua odij ⁊ ſcandali: tunc eſt peccatum. Hoc ergo mō nōeſt licitū ſua repetere ꝯtentiōe litigioſa maxime virꝭ ꝑfectis. hoc vult ſaluator Mat.v. Et qͥ vult in iudicio tecū ꝯtendere ⁊ tunicam tollere dimitte ei ⁊ palliū. Si auteꝫtalis cōtentio in iudicio fieret ex cauſa debita: tūc licitum eſt in iudicio ſua repetere.Nam vt dicit Grego. nō ſolum cura debet

x 4