Druckschrift 
Rosetum exercitiorum spiritualium et sacrarum meditationum
Entstehung
Seite
CXXVIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Profectoriū virtutū

Ut facite arborem bonam ⁊ fructū eiusbonū Aut facite arborem malā ⁊ fructūeius malū. Math̓. xij. En vt d̓r Ecc̄. xvAppoſita ſūt tibi aqͣ ⁊ ignis an̄ te vita ⁊mors. bonū ⁊ malum. id ad qd̓ voluerꝭporrige manū. Duas depinximꝰ arbores cū qͥbuſdāramulis eaꝝ eligat quiſqꝫ quā volet. Aut faciat arborē bonā ⁊c̄. Relictus em̄ eſt hō in manu cōſilij ſuielectiuā liberam hꝫ. Uere vere inſanꝰ nimiꝝ reꝝ eſtimator quiſquis vitioꝝ arborē virtutū arbori duxerit preferendā. Agite ergo dū liberi ſumꝰ. ſuccidamꝰarborē malā inſeramꝰ virtutes pectoribꝰ nr̄is. Nil eīvirtutibꝰ p̄cioſius. nil decorius inuenit̉. Nil vtiliꝰ homini in vita ſua qͣꝫ virtute decorare mētes. Hec em̄ſunt que vim rōnalem illuminant ad veri cognitōeꝫCōcupiſcibilem excitant ad dilectionē boni. Iraſcibilem cōfortant ad deteſtationē mali. Hec hōiem ſuūcultorem ⁊ gratū deo ⁊ hōibus dilectū reddūt. Adeoem̄ teſte Seneca gratioſa eſt virtꝰ vt inſitū ſit ⁊ malis probare meliora. Quis igit̉ nō eligat has p̄ vitijs.Eya igitur vt ⁊ iā ante diximꝰ ſuccidamꝰ arborē malā. hāc plantemꝰ in ortulo cordis noſtri. Quō aūt vitioꝝ arbor ſit euellenda. quō vitiā deuincēda iam ſatſupra diſputatū. Porro quō virtutuꝫ arbor inſerat̉menti. venerabilis ille Hugo in libro ſuo de archanoe hoc mō docet dicēs. Sapīe inqͥt tantūdē ⁊ virtutum arbor in cordibus ſanctoꝝ tanqͣꝫ in ꝑadiſoSemiaturtimoremBtī pauꝑesRigaturgrāmbtī mitesdolorembeati qui lugent:moriturradicatfidembeati qui eſuriūtgerminatdeuotiōeꝫbtī miẜicordes.etoritur ꝑꝯpunctiōeꝫbtī mūdo cordecreſcitdeſideriūbeati pacifici.roborat̉charitatēbtī qͥ ꝑſecutōemſpemnō areſcensviretfrondetcircūſpectōꝫdiſciplinamfloretfructificatꝟtutū intentiōeꝫArbor hecmatureſcit ꝑpacientiācarpiturmortēꝯtemplationemcibatProſeqͥtur latius Hugo ſingula hec vbi ſupraRadirhūiltas ⁊ pauꝑtascortexlabor penitētiafoliaveritas doctrina.hꝰ arborꝭ flores ẜm nr̄ꝫ tho. hōeſtas pudiciciafortituª Repis ē magͣnimitas pacīa.lōgituᵈlōgaīmitas ꝑſeuerātiaaltitudocharitas ſapientia.fructꝰſalus vita eterna

Hec ꝓ qualicūqꝫ arboris huiꝰ declaratione que adhoc nobis proponitur vt in virtutū amorem ⁊ cognitionem accendamur ⁊ illuſtremur. In qua fere omnium cardinaliū virtutū ſpecies et partes ponunt̉.vt ex virtutum multitudine dinoſcamus quanta nobis deſunt. Habent tamen ⁊ ſingule fere ille virtutes partiales ſuas ſpecies ⁊ diuiſiones quas nō potuimus ponere ne prolixitatis ⁊ nimietatis argueremur. De quibus qui pleniꝰ inſtrui voluerit Sūmaſvirtutū. itemqꝫ tractatulum cui moraliū dogma titulus eſt requirat. in hijs em̄ plene agitur de eis Nobis ſufficit vel occaſionē ⁊ materiā dediſſe quandoqꝫexercitandi aut meditandi de vitijs aut virtutibusipſis. Nam ſpecies et filias noſſe vitiorum. Itemqꝫpartes virtutum valde cōmodū eſt ad multa. vt ſupra iam tetigimus. ſcꝫ ad ſuiipſius cognitionem ⁊humiliationem vt dum ſe in his examinauerit ⁊ reppererit ſe tantis vitijs oppletū Itemqꝫ tantis virtutibus vacuū ab eis remotum humiliter de ſe ſentirehabeat. Item valet pro dilatatiōe meditatiōis ⁊ ſermocinationis. Unde in mendicationibus quādo petimus pro vno vitio deuincendo: poſſumus per conſequens deſcendere ad ſingulas ſpecies eius ſic ⁊ ī ꝟtutibus. Sed pro cōcluſione dicatur illud boecianūAuerſamini igitur (quicunqꝫ has vidiſtis arbores)vitia colite virtutes ac recta ſpe animum ſubleuatehumileſqꝫ preces in excelſo porrigite ⁊c̄. Magna em̄vobis (ſi diſſimulare nō vultis) neceſſitas indicta eſtꝓbitatis cuꝫ ante oculos agitꝭ iudicis cūcta cernētisEuellite igitur vitiorum ramuſculos virtutū arborem plantate. Et ſic eſt finis huiꝰ diſtīctiōisFinit pars prima de exercitijsvite actiue.