Eruditoriū exercitiorū
Sit purꝰ. ſpernēs. vatuꝰ. teruēs. mode¶ Primo oīm opꝫ exercitare volentē puꝝ ratꝰeſſe a crimine Cor em̄ impurū nō eſt ſuſceptiuū ſciſpūs influxus. ¶ Scd̓o oportet vt ſpernat delectationes carnis fugiens riſus multiloquia ⁊ ꝯſolationes quaſqꝫ terrenas. Delicata eſt em̄ conſolatiodiuina nec datur admittētibꝰ alienā Et ẜm beatūAuguſtinū Si animꝰ habet vn̄ delectet̉ extrinſecꝰintus ſine cōſolatiōe manet Sic nō pluit māna niſi priꝰ deficiente farina egiptiaca ¶ Tercio oportꝫa curis externis ⁊ ſuꝑfluis animū eſſe expeditū vtvas vacuū ſui cordis grē dei offerre poſſit. ¶ Quarto feruorem ꝓficiendi oportet vt aſſumat exemploiacob pro rachel ſeruientis. ac caumata ſolis. hyemiſqꝫ frigora pre amoris magnitudine nō ſentientis. aut certe qͣꝫpatientiſſime ferentis. Sit qͣꝫ feruens in exercitijs colligendis. in collectis obſeruādis. ne etiā minima exercitia intermittat Qui em̄minima neglexerit paulatim decidet obliuiſceturqꝫ maiorū Poſtremo moderatꝰ ſit oportet vt ſcilicet diſcretionē habeat in aſſumēdis exercitijs ⁊ ꝑagendis. ne ſcilicet aut nimietate grauent aut īdiſcretione a fine retardent Aliter em̄ de fine ⁊ aliterde medijs ad finem eſt agendū vt docet̉ in tractatuillo Btūs vir Sic em̄ charitas q̄ eſt exercitiorū finis eſt obẜuanda vt media exercitia (que pro ea habenda ſunt inſtituta) cōtra eum ẜm Bernardū nōmilitent Et hec de cōditiōibꝰ exercitantiū ⁊c̄.¶ Membrū terciū.¶ De exercitiorū modalitate qualia ſcilicet erūtAm tercio de exercitiorū modalitate eſt videndū qualia videlicet erūt exercitia ipſa.Non enim licꝫ paſſim queqꝫ exercitia aſſumere niſi ẜm exemplar priorū patrū ſint formata.Iuxta illud Facōnia ẜm exemplar quod tibi monſtratū eſt in mōte. Obẜuabant āt patres quaſdamcōditiones in ſuis exercitijs que et in noſtris ſuntobſeruande Et ſunt heeſtetCōcors. cōſultū. moderatū. congruat et¶ Erūt em̄ in primis bona exercitia diuinis ſcripturis ſcōꝝ dictꝭ ⁊ prm̄ exēplis cōcordia Semel em̄iuxta Iob in ſcpͥturꝭ loqͥt̉ deꝰ ⁊ ſcd̓o idip̄ꝫ nō repetitſcꝫ ꝯͣ ſcripturas Itaqꝫ qͥcqͥd ſcripturꝭ diſſonū nō īmerito (etiā ſi bonū apꝑeat) ſuſpectū ¶ Scd̓o qꝛplures ſūt. ſcripturas ad ſuū ſenſuꝫ retorquentes:hinc expedit vt hoī illuīato exercitia ſua exponat ⁊eū conſulat ſuꝑ eis Un̄ qͥdā Ante ōnia inqͥt illd̓ q̄rant ⁊ faciāt xp̄o ihū ẜuire volentes. vt ⁊ modos ⁊loca ⁊ mores ⁊ īſtitutiōes ſibiipſis cōueniētes eligāt ꝑ ſpūaliū prm̄ obedientiā ⁊ ꝯſultationē Nō tn̄oībꝰ etate ſola ⁊ tꝑe ſꝫ magꝭ ſenſu ſenibꝰ qͦ adhͦ de
conſcīa confidendū. Sunt enim ſenes qͥ nō proficiūt. ¶ Tercio diligenter aduertendū ꝙ exercitiaſint moderata maxime quo ad duo Duo em̄ iuxtamgrm̄ Gerardū groot in exercitijs ſūt p̄cauendaNimia afflictio r occupatio īmoderata Nā ꝑ afflictionē dulcedo mentis amaricat̉. per occupationeꝫautem īmoderatā tranquillitas diſſipatur Un̄ ſicexercitia ſūt moderanda: vt cū quadaꝫ alternatione ⁊ refocillatione cūcta agant̉ Et nō ſic incumbēdum illis vt tedio aut infirmitate afficiāt Nam qd̓caret alterna requie durabile nō eſt. ¶ Quarto exercitia ſic debēt ordinari. vt cuiqꝫ ꝯgruāt ẜm ſtatūet diſpoſitionem interiorē ⁊ exteriorē Non em̄ ōnibus cōueniūt ōnia: nec eque poſſumꝰ ōnes Sꝫ talia quiſꝫ exercitia ſibi aſſumere debet que militantcōtra ſuā inclinationē vicioſam: et promouent adinclinationem virtuoſam per talia em̄ magis proficiet Hinc Ambroſius. Querendū inquit in ōniactu qͥd ꝑſonis cōueniat tꝑibꝰ ⁊ etatibꝰ. qͥd etiā ſinguloꝝ ingenijs ſit accōmodū ¶ Quīto precauēduꝫin exercitijs ne ſint tꝑoranea ad tempus ꝑmanentia: ſꝫ ſtantia .i. vſꝫ in finē ꝑſeuerātia. Ualde nāqꝫait Bernardꝰ eſt ſuſpecta leuitas eoꝝ qͥ nūc hͦ volunt nūc illud. nunc ſic ſe exercent. nūc ſic in nullofixi: qͥ tot de ſe cōſilia preſumūt qͦt loca reuiſunt.ſemꝑ qd̓ nō habēt cupientes ⁊ qd̓ hn̄t faſtidienteset ergo in neutro ꝓficientes. Qui em̄ in exercitijſproficere velit. finē oportet vt ꝯgruū preſtituatet ad eū mediā ordinet: ⁊ illis īmoret̉ Finis āt exercitiorū (vt pulchre in collatiōe abbatis moyſi. ⁊ intractatu qͥ ititulat̉ Hō qͥdā determinatur) erit duplex Unꝰ vltimatꝰ ⁊ eſt charitas vl̓ vita eterna Alter ſcd̓ariꝰ ⁊ diſpoſitiuꝰ ⁊ ē puritas cordis Ad queduo ocl̓s ē ſꝑ dirigēdꝰ: inſtar ſagittarioꝝ ſignū adqd̓ iaciūt attendentiū Alioqͥn ml̓tū laborabimus⁊ parū ꝓficiemꝰ Un̄ etiā ꝯſtat ꝙ illa exercitia ſūtmeliora q̄ finibꝰ his ſūt ꝓpinqͥora Neſcio āt Scile quepiā alia īuenient̉ q̄ his finibꝰ ita ſint vicina ficut ea q̄ ſubnotātur. Un̄ qͥſquis pia ſibi volueritexercitia copulare ⁊ cōparare ſequent iā attendat.memoriter ea teneat. frequentius exerceat ⁊ finesqͣꝫtoꝰ attinget p̄memoratos. Nihil em̄ aliud p̄tercharitatē aut mentꝭ puritatē redolēt. nil in eis eſtaliud congeſtū: niſi qd̓ eſt a ſcīs prībꝰ an̄ edoctū.¶ De pregnantiſſimis quibuſdam incitamentisſeruroris.¶ Capl̓m ſcd̓mOllicitudine nō pigri ſpiritu feruētes domino ſeruientes. Ad Ro. xij. ¶ Uidendū eſt ſcd̓o de incitamentis feruoris Omnis em̄ boni (iuxta Iacobū carthuſien̄)iniciū. eſt boni ipſius feruens deſideriū Nunqͣꝫ em̄in religiōe feruide viuet. qͥ an̄ feruorꝭ deſideriū nōaſſumpſerit Accē eſt eī iuxta Bernardū vt ignis
D