Prologus

¶ Prologus cuiuſdā canonici regl̓arꝭ inſuū roſetū exercitiorū ⁊ meditationūGaudite me diuini fructus ⁊ quaſi Roſa plātata ſuper riuos aquarū fructificateEccl̓ia. xxxix. ca. Qd̓ ꝟ̓bū id̓ovel maxīe preſcribit̉ huic librovt initiū quadret appellatōi ⁊exordiū verbale p̄ ſe ferat intētū eiꝰ finale Cōpellatū ſiqͥdeꝫē collectariū hoc roſetū. ⁊ cōICmonetur hiō ꝟvbis d̓ini fructꝰ. qͦs nō ab re religioſosdixerim ad frugē melioris vite: ad exercitia ſcꝫ pietatis ⁊ apicē theorice vite. qͦꝝ initia qͣlit̓cūqꝫ tradūturin hͦ collecto Cuiꝰ ſapīalibꝰ monitꝭ qꝛ pleriqꝫ religioſi ſurdaſtri nō obaudiūt. Iō etiā nō fructificāt. vt ſcꝫvel mētis puritatē aut charitatis (q̄ religiōis fructꝰſunt) aſſequāt̉ feruorē. Sꝫ ſteriles plerūqꝫ ⁊ aridi ⁊ aꝟo deuotiōis fructu ꝑſtāt effeti. Qd̓ in religiōis meeexordio attētius mecū repetēs. īmo me ſn̄ pietatꝭ exercitijs (de fructificādo taceo) nec viuere qͥdē (qm̄ intalibꝰ vita ſpūs ē) poſſe ꝯperiēs. pauxillū ſubij laborꝓ aggregāda mihi aliqͣꝫta materia pietatꝭ exertitiorū ⁊ deuotiōis. Quā vt cōpendioſior fierē ſub nudisexactiſſimiſqꝫ ꝟ̓ſiculis recollegerā: mihi ſoli ceciniſſeputans Sꝫ miſeꝝ me quō neſcio collectoriola hec noſtra ī manꝰ cecider̄t aliorū. Et en accedētibꝰ exurgentibuſqꝫ armataꝝ eractiſſima ābitione p̄cuꝫ. ꝯpluriumqꝫ hīc inde ꝑſuaſorio monitu gͣndiſſiāqꝫ obteſtatiōe frm̄ maiorū ſuꝑiorūqꝫ qͦrū re pugͣre nō fas eratp̄ceptorijs mādatis. volēs nolenſqꝫ latiꝰ hos meosꝯgeſtos verſiculos explicare ſū coactꝰ. ¶ Nouerintꝓinde oēs ſi qui forſan hos nrōs dignabūtur legerelabores collectariū iſtd̓ tm̄ eē opus nō docēs. (Abſitvt hoc p̄ſumerē) ſꝫ occaſionē afferēs ſolū exercitia etmeditabilia pia cōpendioſius aggregādi Pauciſſiāem̄ aut fere nulla niſi emēdicata poſt metētiū tergadoctorū ſunt cōgeſta Apū qͥppe ſectatꝰ laborē. paſſiꝫhinc inde quedā collegi. q̄ tandē redegi in vnū. diſpoſuiqꝫ in ordinē q̄ndā exercitioꝝ. ac ꝑ fauos digeſſi cōſiderationū ⁊ practicarū. vt vel ſic vbi nccārio exactꝰerā loqͥ. nō aut tedio legētibꝰ eſſem noui afferēdo nihil. Aut ſaltē ex ſuꝑfluo poſt alios locutꝰ viderer Nātā et ſi hic nouū dicat̉ nihil. nouo tn̄ hic mō aliorumꝯplectūtur dcā. ⁊ eo forſan mō qͥ et lcōri accōmodatior ꝑiter ⁊ ꝯpēdioſior extat. Poterit em̄ hꝰ ad īſtar⁊ in ceteris religioſus qͥſqꝫ certā materiā de qͣlibꝫ reſub certis ꝯſideratiōibꝰ ⁊ cōpēdioſiſſimis ꝟſicul̓ ſibireddere faīliarē. moxqꝫ ſic in exercitia v̓tere. qͥcquid legerit. Un̄ ⁊ in illū finē cōgeſta ſūt hic varia vt vel exēplar ſuſcipiat̉ qͦ oīa vel in pietatis exercitia aut ſaltēin deuotiōis meditabilia verti poſſent. vt ⁊ ſic ꝑ ſacra exercitia mētis puritas. ⁊ ꝑ deuota meditabilia

feruor charitatꝭ aſſequat̉ qͥ fructꝰ ſunt religiōis oīs.¶ Q āt has lucubraciūculas nrās Roſetū inſcripſerint (ab alijs qͥppe hͦ inditū ē eis nomē cū innomieſego eas ⁊ īcognitas mallē) nō incōgruis eos cauẜ putē adductos ¶ Primū qꝛ quēadmodū Roſarū duoſūt gn̄a Eſt enī cui rubēs ardētiſſimuſqꝫ color ineſt.Eſt ⁊ albicātibꝰ folijs pallēs. Ita ⁊ huiꝰ oꝑis nr̄i ꝑsvna (due em̄ eiꝰ ſūt ꝑtes) inardeſcit cōtēplando. Altera pallet pijs exercitijs defatigata Ut ſic hēat lcōꝫin hoc Roſetū ingreſſus qd̓ carpat rubentē odoratiſſimāqꝫ ſeu ſi malit pallidulā ¶ Ceterū germīat oīsroſa primū incluſa granoſo cortice. qͥ mox intumeſcens ⁊ in virides alabaſtros cōſurgēs paulatī dehiſcit ac ſeſe pandit. Ad quē exiā modū oīs fere nrā ſn̄iapͥmū eriguis īcluſa carmībus. verſiculiſqꝫ cōſtricta.mox āplior fit ⁊ in articulos cōſurgēs odoratiores lōge latiuſqꝫ ſeſe pādit ¶ Que ⁊ res potiſſimū me adduxit vt verſiculos intexerē. nō vt oblectarē lectoremverū vt totū robur (ſi qd̓ tn̄ ineſt) breui carmīe collectū poſſit facile memīſſe. Metra nāqꝫ vt aiūt iuuantaīos cōprendūt plurima paucis. ⁊ alijs innūeris vtilitatibꝰ p̄gnāt. ¶ Poſtremo nec hocce nrm̄ roſetū avirtutibꝰ rōſarū putarī alicnū Cū ⁊ medicas artes lāguēti aīe p̄beat. tēporis ⁊ cecitatis lāguoribus ſuccurrens Nec ſpine huic roſeto de ſūt. Ueriꝰ em̄ ſpīaqͣꝫ frutice naſcitur rōſa. Ita ⁊ hic materia pietatꝭ nōīmerito cōꝑanda roſis rudis acris īpura ⁊ aſꝑa tradit̉ quaſi qͥbuſdā ſpinis Satiōe inſitiōe. ceteris quoqꝫ hͦ rōſetū cōgruit cū roſis. Nā vt reliqͣ p̄tereā Koſa plinio teſte nec pinguibꝰ ſeri vult nec argilloſis cōtenta rarꝭ. ⁊ ꝓpͥe ruderatū agꝝ amat. Ita ⁊ hͦ nrm̄roſetū ꝑuul̓ tm̄ ⁊ rudibꝰ ē collcm̄ nouellis fructibꝰ diuinis vt ī hmōi ſe exercēdo qͣi rōſe fructificare poſſētHuc gͦ p̄cor o iuueneſ ꝯcurrite. carpite flore Cādidanā rubeis ſt̓ h̓ ꝑmixta rōſetꝭ Nō latꝫ h̓ ẜpēs ꝓcul hīcē oē venenū Cur ſꝑnēdo roſas ſaliūcā carpitꝭ agri ⁊c̄Uos āt ⁊ o doctiſſimi qͥqꝫ ſi forſan ī manꝰ vrās h̓ labor meꝰ venerit. vos ꝓ vrā hūaītate oratos velī vt humilē eꝰ tenuitatē tolerāt̉ feratꝭ ⁊ p̄clara illa vrā īgeīamaxīs arduiſſimiſqꝫ ſtudijs aſſueta. ſinite pauli ſperad hūiliora hec d̓flecti Et ſi qͥppiā videbit̉ ad re bn̄ dictū a vob̓ ꝯꝓbatū fiet validiꝰ. Ad id ꝟo qd̓ mīꝰ qͣdratbēignā afferte limā. Nō eī pudebit vnqͣꝫ a ſapiētibꝰemedatū iri. ¶ Proteſtor qͦꝫ corā vob̓ nō eē mee intētiōis aliqͥd velle dicere aſſercre vl̓ affirmare aut ꝑtinaciter defēdere ī hͦ collectario qd̓ fidei catholice d̓termīatōi ſcē eccl̓ie quōlibꝫ obuiet vl̓ pias aures offendat. Si ꝟo ꝑ incōſideratōeꝫ igͦrātiā. vl̓ alia qͣcūqꝫ cātl̓e aliqͥd ꝯtīgat. reuoco ⁊ qͣſi nō dcm̄ hrī volo. ſb ijciens me hūil̓r vrē correctōi ⁊ oīꝫ qͦꝝ ē errātes dirigere ⁊ deuios ad viā ꝟitatꝭ r̄ducere Tm̄ bēiuoli ſint lectores ⁊ n̄ calūnioſi. veniā dātes ſr̄ oꝑe ſcabro ⁊ īꝑfcōqm̄ vexatio ſola h̓ r̄dēpta ē. dein̄ qm̄ ꝯͣ vl̓ p̄t̓ volūtatēnr̄aꝫ n̄ a me ſꝫ ab alijs vulgatū eſt atꝫ editū opꝰ iſtud