Druckschrift 
3 (1491)
Entstehung
Seite
CCXCIr
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū VFo. CCXCI

opaco ſeculo celeſtium cariſmatum illuſtrationeprefulgens mirabiliter claruit: ⁊ ī denſiſſimas humane inſipientie tenebras celebris vite ac doctrine micātes radios ꝓpagauit: vt cecutientē ppl̓mqui a celeſtis patrie recto tramite declinabat: preuia vite ſanctitate in dei timore dirigeret ⁊ verbodoceret pariter ⁊ exemplo. Hic qͣꝫqͣꝫ in ciuitatemaſſe ꝓuincie tuſcie ortus ſit: vrbis tamē ſenarūciuis p̄clarus extitit ⁊ inſignis. Un̄ ex pr̄no ſanguine generoſā procerū ꝓpaginē duxerat: qualiſꝓfuturus eēt impoſterū ab ip̄a puerili cepit etatebonā virtutū indolē incunctis on̄dere: ⁊ ad capeſcendā ſcīam atqꝫ doctrinā ſeipſā ſummoꝑe coaptare. Huiꝰ pater Tullus noīę. Mater vero Neravocata ē. Ambo orthodoxi fideleſqꝫ chriſticole.ſctō cōiugio copulati. Hūc primū heredē filiū genuerunt. Uerum nō multo poſt ambo vitā finiremortalē. Mater eius primo ex vehementi partuſeius dolore: diem clauſit extremū. Pater vero filio bernardino exiſtente ſeptenni viam vniuerſecarnis: ⁊ ip̄e ingreſſus ē. Remāſit itaqꝫ puer vtroqꝫ parente orbatus: ſed vt dicere poſſet: cum. pͣs.Quoniā pater meus ⁊ mater mea derelīqueruntme: dominus ſuſcepit me. Quedā enim venerabilis mulier thobia noīe foror matris eius: precipuam ſedulāqꝫ curā gerēs tenerrimo amore diligebat: vt filiū magis cupiēs eū virtutibꝰ diuitē fieriqͣꝫ mūdanis opibꝰ locupletē: mgr̄o ſubdidit literis imbuendū: ac dignis moribus educandū: quitam ingenij perſpicacitate: qͣꝫ morū ingenua probitate: omnes coeuos ſuos eminentiꝰ excedebat.Moxqꝫ in tenera exiſtēs etate. Zelator dei ac ſedulus virginis glorioſe deuotus efficit̉. Necnonſupra illā quā capit: vel ſolita ē oꝑari etas frequētius eccleſie terens limina: ſacra pectori cōdebatmādata. Ea que memorie viuaci cōmēdabat: cūreuertebatur ad ſcolas lingua diſſerta: audaciqꝫfronte capitis motione ceterorumqꝫ membrorumcum mira aptitudine: ſic ſcolaribus enarrabat: vtquafi ſuipſius vates effectus audientibꝰ diceret.Ego nempe excellens ⁊ eximiꝰ predicator exiſtā.Pius quoqꝫ ⁊ liberalis ad pauperes vt poteratelemoſynis eoꝝ ſupplebat in opiā: ita vt petentibꝰante oſtiū domꝰ ſine mora ſurgeret: hylariqꝫ vultu elemoſynā erogaret: ieſu chriſti inſuper memorans paſſionē cunctis in domo quieſcētibus. Aliquādo ſurgebat ⁊ nudus flexis genibꝰ ante imaginem crucifixi: ⁊ virginis glorioſe humiliter prouolutus ſe deuotius diſciplinabat: carnales cupiens compeſcere motus: vas quoqꝫ ſuum nitebat̉cū pudicicia ⁊ ſatiſfactionis honore ſolerti cuſtodia poſſidere. Ieiunijs etiā corpus ſuū caſtigansin ſeruitutem ſpiritus redigebat. Poſt inſontempuericiā celibem vitā in adoleſcentia ducens: itaſedulus ⁊ deuotus extitit virginis gl̓ioſe: vt philocaptā dilectamqꝫ ſuam publice fateretur. Und̓⁊ nutrici ſue plerūqꝫ dicebat. Ego ī hac vrbe quādam iuuenculaꝫ predilectā: amo ineffabili ſpecioſitate fulgentem. Que pre ceteris elegantior: vultu venuſtior: corpore precioſior: omnium virtutūmorumqꝫ grauitate probatiſſima cunctis prepollet. Qui niſi eius gratioſum aſpectum quotidie

videam: mihi proculdubio videretur: tanqͣꝫ eſſeꝫomni ſolamine deſtitutus: dire morti ſuccumbereteſtemqꝫ animam penitus exalare: mentem ſuamreferens ad eā: quam totam pulchram canit eccleſia: vt ſolem electam. Nutrix mulier ſpiritual̓ ſuſpicata ne forte alicuius puelle vulneratus foretamore carnali: increpās eum inquit. Quid ē hocfili ꝙ te impudice loquentem audio. Ubi eſt tuadilecta tā ſpecioſiſſima. An ignoras ꝙ mulier formoſa decliuem animum facit ad vitia: eius aſpectus ignis exardeſcēs: affectus robur ingenij proſternit: intellectum allidit. Deſere fili hāc vanitatem: ⁊ de corde tuo omnē cogitatum eiꝰ repulſa.Hāc dilectā ſuā ſepius ei commemorante: nec illaverbū intelligente: quadam die nutrix ipſa auideſcire cupiēs: que eēt tam ſpecioſa eius dilecta: domo egredit̉ pergenſqꝫ verſus portā ciuitatis Senenſis que camelia dicit̉: qua florentiam iter aſſumitur: intrat quādam eccl̓iam que ſancta mariauouella nūcupat̉: vt curioſe aſpiciat: quid Bernardinus agat: a quo aliquādo audierat circa illas partes eē illam pulcherrimā ab eo adamataꝫ⁊ ad illam intuendam tunc acceſſurū. Clā illa cōſiderat quo pergat: quid agat Bernardinus. Etecce adoleſcēs nō vidēs eā: ſꝫ viſus ab ea ad potā illā accedit: ſuꝑ quā picta ē pulcerrima imagoꝟginis gl̓ioſe: qͥ nudato capite flexis genibus nudis: dilectā ſuaꝫ deuotiſſime ⁊ humillime ſalutabat. Tunc intellexit mulier parabolā eiꝰ: ⁊ ingētigaudio repleta: cū admiratione ait. Nēpe adoleſcentulꝰ iſte magnꝰ ⁊ valde deo acceptꝰ erit: deifamulus qͥ in tam tenella etate ita ꝟgini ſe dedicauit. Uir iſte adhuc in ſeculo conſtitutꝰ tantaerat tam mentis qͣꝫ corporis venuſtate morū decoratus ⁊ pudicicia. vt nō ſolū impudicos actꝰ ⁊ inhoneſtos penitꝰ abhorreret. Sed etiā loqͥ de eisaut audire vereret̉. Necnō ⁊ loquētes talta cumcōtigiſſet audire: vehementer increpabat: aut abeis eminꝰ diſcedebat. Quadā aūt die cū in vrbeſenaꝝ celebraret̉ feſtū in die ſcī honufri: ī eccleſiaeiꝰ noīe dedicata: vbi extat hoſpitale cōſtructumperegrinoꝝ ⁊ paupeꝝ infirmoꝝ: ppl̓o multo antefores eccl̓ie cōgregato bernardinuſ adoleſcēs ſpiritu feruoris ebrius a diuina edoctꝰ ſapīa q̄ infantium linguas fecit diſſertaſ. In qd̓dā pulpitū ibiparatum aſcendit: omniqꝫ timore ⁊ rubore ſublato: ſigno crucis p̄munito cū ingēti audacta cepitꝟbum dei ꝓponere ita eleganter ⁊ ſapide vt oēsaudiētes docti ꝑiter ⁊ indocti in admiratōeꝫ verterent̉ ⁊ deuotiōem: ⁊ aliquibus modeſtis fueritodor mortis in mortē inſanū eū arbitrātibꝰ. Futurum videtur illud fuiſie prefagium: eū p̄conē magnificū xp̄i: qd̓ rei poſtea ꝓbauit euentus.In anno autē do­ .§. i.minice incarnatiōis. M. cccc. cū peſtis longe lateqꝫ ꝑ ytaliā craſſaret̉: ſenas etiā moribꝰ ip̄e inuaſitEt int̓ cetera loca hoſpitale ſacratiſſimū ⁊ nobileſancte marie ſcalaꝝ: ita vt multi ꝑegrini eūtes vl̓redeuntes a iubileo infirmati ibi ſpm̄ dn̄o reddiderunt. Sed ex famulis cōmiſſis ⁊ alijs ſeruitoribus infirmorū: plurimi morerent̉ ⁊ difficulter in-

M 5