Druckschrift 
3 (1491)
Entstehung
Seite
XVIr
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū .IIII.Fo. .XVI.

ras frequētes mētis exceſſus patit̉. qͣꝫ ſepe in extaſim raptus ſupͣ ſeip̄m ducit̉. dū pulcritudīs eiꝰmagnitudine attonitꝰ: in eiꝰ admiratōe ſuſpēdit̉et implet̉ qd̓ de eo legit̉. Beniamin adoleſcētulꝰin mētis exceſſu. Qd̓ gͦ ꝓph̓a ꝑ rachelis interitūqd̓ euāgeliſta deſignat ꝑ caſuꝫ diſcipuloꝝ: hͦ pſalmiſta expͥmit in beniam in per mentis exceſſum.Poſſumꝰ tn̄ ꝑ mortē rachelis ⁊ ꝑ exceſſum beniamin diuerſa contēplationū genera nō incōuenienter intelligere. ꝯſtat q̄ppe duo cōtēplationū genera ſupͣ rōnē eſſe: ⁊ vtrūqꝫ ad beniamin ꝑtinere.Et pͥmū qͥdē eſt ſupͣ rōnē ſed nō p̄ter rōnē. ſcd̓mſupͣ rōnē ſed ⁊ p̄ter rōnē. Illa ſane ſupͣ rōnē ſuntſed p̄ter rōnē nō ſunt. q̄ qͣꝫuis ratio patit̉ eſſe: nulla tn̄ rōne inueſtigari aut cōuinci poſſunt. Illa ātdicimus ⁊ p̄ter rōnē ⁊ ſupͣ rōneꝫ eſſe. qͥbus videt̉oīs humana ratio ꝯͣ ire. qͣlia ſunt q̄ de trinitatisvnitate credimꝰ: ⁊ multa q̄ de corpore xp̄i indubitata fidei auctoritate tenemꝰ. Ꝙ em̄ in vna ⁊ ſimplici eſſentia triplex ꝑſona ſit: vel vnū idēqꝫ corpus eodem in tꝑe totū in diuerſis locis eſſe poſſitnulla humana ratio patit̉: et hmōi aſſertionibusoīs abſqꝫ dubio rōcinatio reclamare videt̉. Hecſunt itaqꝫ illa duo ꝯtēplationū genera. qͦꝝ vnumad mortē rachel: alteꝝ ꝑtinet ad beniamin exceſſum. In pͥmo beniamin interficit matrē: vbi oēmſuꝑgredit̉ rōnem. In ſcd̓o etiā ſeip̄m excedit. vbiin eo qd̓ ex diuina reuelatōne cognoſcit: humaneintelligētie modū trāſcedit. Quid eſt autē beniamin in egyptū deſcēdere. niſi ab externoꝝ ꝯtēplatione ad tꝑalia ꝯtēplanda intuitū mētis reuocare: ⁊ ab eternitatis luce qͣſi de celi vertice vſqꝫ admutabilitatis tenebras intelligētie radios deponere: ⁊ in tāta alternātiū reꝝ ꝯfuſione ⁊ diuinoꝝiudicioꝝ rōnē ꝑpendere: ⁊ ex magna ꝑte penetrare. Et qͥd eſt ꝙ beniamin ⁊ ioſeph ꝯueniūt ⁊ oſcula iungūt: niſi ꝙ meditatio ⁊ ꝯtēplatio ſepe ſibinuicē cū rōnis atteſtatione occurrūt. Nā qͣntū adgeneralē ꝯſideratōeꝫ ꝑtinet ſicut ꝑ beniamin gr̄aꝯtēplatōis: ſic ꝑ ioſeph intelligi valet gr̄a meditationis. Proprie tn̄ exp̄ſſius ꝑ beniamin deſignat̉intelligētia pura ꝑ ioſeph prudētia vera. Cōprehenſio reꝝ inuiſibiliū ꝑtinet ad intelligētiā purācircūſpectio moꝝ ad prudentiā verā. Intelligentiam dicimꝰ purā ſine admixtione imaginatōis:prudentiā verā ad differentiā prudētie carnis.Capitulum. IIII.Uit ⁊ bernardusII Iin eccleſia dei tꝑibus illis .ſ. anno dn̄iM.cxxx. lumen p̄fulgidū ⁊ doctor deuotiſſimꝰ. Scripſit aūt ip̄e Bernardꝰ ea q̄ ſubiecta ſunt de contēptu mūdi ad clericos libꝝ vnū.Meditationum lib̓. j. Exhortationum de paſſione et reſurrectione domini. lib. j. De intelligendodeo. lib. j. De gradibus humilitatis ⁊ ſuperbie.lib̓. j. De gratia ⁊ libero arbitrio lib̓. j. Ad abbatem colūbenſem de p̄cepto ⁊ diſpenſatione lib̓. j.Ad ciſtercienſes ⁊ cluniacēſes monichos apologeticū lib̓. j. Ad hugonē de ſctō victore lib̓. j. Adinnocentium papā ꝯͣ hereſes petri abelardi lib̓. j.

Ad eugeniū papā de ꝯſideratōe lib̓. v. Ad milites templi de laude militie noue lib̓. j. Super pͣs.Qui habitat omelias. xviij. Suꝑ cantica canticoꝝ omel̓. lxxxiij. Suꝑ miſſus eſt omel̓. iiij. Suꝑmagnificat tractatū vnū. Epl̓as breues ad diuerſos. ccxlv. Sermones autē pene innumerabiles:de qͥbus videlicet ea q̄ ſubſcripta ſunt excerpſi.Ecce inquit nos .§. I.reliqͥmus oīa ⁊ ſecuti ſumꝰ te. Sane petre ⁊ optime: ⁊ nō ad inſipientiā tibi. Nā ⁊ mūdus trāſit ⁊ꝯcupiſcētia eiꝰ: ⁊ relinq̄re magis expedit qͣꝫ relinqui. Itē qꝛ exultauit vt gigas ad currendā viā ⁊currentē ſeqͥ nō poteras oneratus. Sed nec inutilis cōmutatio. ꝓ eo qͥ ſuꝑ oīa ē: oīa reliqͥſſe. Oīaſane nō tm̄ poſſeſſiones: ſed etiā cupiditates. Ethec fugiendaꝝ cauſa diuitiaꝝ p̄cipua ē: quia vixaut nūqͣꝫ ſine amore valeant poſſideri. Limoſumſiquidē ⁊ glutinoſū cor humanū facile oībꝰ q̄ frequētat adheret. Age gͦ qͥ relinq̄re diſponis oīa: teqͦꝫ int̓ relinquēda numerare memēto. īmo maxīe⁊ pͥncipalit̓ abnega temetip̄m. ſi deſideras ſequieū: qͥ ꝓpter te exinaniuit ſemetip̄m. Depone illaqͥnqꝫ iuga boū: qꝛ cū illis venire nō poteris. Sꝫſi nouiſſime veneris ⁊ pulſaueris rn̄debit̉ tibi deintus ꝙ nō ſit deo cura de bobus ⁊ aſinis. Quisem̄ dubitet hominē iumētis eſſe cōparatū: qͥ ſibiiuga emit iumētoꝝ. Hic qͥdē etiā iumētis ſtolidior eſſe cōuincit̉. ꝙ iugo neceſſitatis eorum iſpe ſeſponte ſubiecit ⁊ qd̓ illis ī natura. Huic culpa dūtanqͣꝫ ſine rōne degens ⁊ ip̄e ſub corporis ſil̓r ſenſibus incuruat̉. Sꝫ qͥd eū iuga boū ſubiſſe cauſamur. arguamꝰ magis emiſſe. Illud em̄ ſtoliditatꝭmirāde: hͦ extreme demētie ē. Dignꝰ ē em̄ oꝑariꝰmercede ſua. vt aūt mercedē ꝓ oꝑe tribuat inauditū ē. Oībꝰ inqͥt meretricibꝰ dant̉ mercedes ⁊c̓.In eo gͦ qd̓ dediſti ⁊ nō accepiſti: factū ē in te contrariū. Plane ⁊ ī eo qui iuga emit ꝯͣriū fit. Quidem̄ iuga emit ⁊ iuga boū: cui iugū xp̄i ſuaue gͣtisoffert̉. cuiꝰ etiā his q̄ tulerint copioſa remuneratio ē. Sine iugo qͥdē eſſe nō potes hō. nimirū: qad laborē natꝰ es. Sꝫ gͣue iugū ſuꝑ oēs filioſ adevtiqꝫ qͥ ſecunt̉ eū. Suꝑ illos aūt qͥ xp̄m: leue eſt ⁊ſuaue. Ceteꝝ. qͣle hocip̄m ē eligere potiꝰ qͥnqꝫ qͣꝫvnū. Quis em̄ pōt ſeruire qͥnqꝫ dn̄is ne dū tyranus ⁊ p̄donibꝰ. ſiqͥdē oculꝰ ip̄am animā dep̄dat̉.⁊ diuerſi int̓dū diuerſa imperāt: forſitan ⁊ aduerſa. dū ſcꝫ vnuſqͥſqꝫ cōmunē geſtit p̄ripere ſeruū ⁊trahit ſua quēqꝫ voluptas. Uide excuſationemhominis: qui ideo xp̄m nō ſequit̉ et a nuptijs excuſat ſe: quia iuga boum emerit quinqꝫ.Quid ſi illoꝝ.§. II.laborē ⁊ dolorē ꝯſideres ⁊ iuga numeres: qui varijs vicijs ſeruiūt moꝝ magis qͣꝫ ſenſibꝰ corpoꝝ.Iuuenes em̄ hoīes qͥ ml̓tomagis in labore hoīmnō ſunt: ſed lege aliena ab hoīe flagella ſuſtinentemētes nō modo qͥnqꝫ ſꝫ plus qͣꝫ. lv. nō plane iuga iumentoꝝ: ſed demonū. Contendūt ambitio ⁊elatio cordis. Altera nidū: altera foueā parat: altera volare iubet: altera repere: cū neutrū ꝓfecto

c 2