ſaluatꝰ fecit vt potentes facereconſueuerat ſpreuit hoīem tuncſenex indignatꝰ ē valde ⁊ iteꝝſalutauit eū ⁊ ait. Aue rex appoloni reſoluta ⁊ noli deſpicerepauꝑtatē honeſtis moribꝰ decorata. Si emī̄ ſcis qd̓ ſcio cauedū ē tibi. Et ille. Si placet dicito mihi. Qui ait. Proſcriptꝰ esAt ille. Et qͣs patrie ſue ꝓſcripſit pͥncipe? Elinatꝰ ait. Rex anthiochꝰ. Anthiochꝰ qͣ ex cauſa? Elinatꝰ ait. Quia qd̓ pr̄ ē tueſſe voluiſti. Appolloniꝰ ait. Etpro quātō me ꝓſcripſit? Et illeQuicūqꝫ te illi viuū exhibuei̓tqṅquagnnta talēta auri q̄ verocaput tuū ꝑtulerit. C. accipiet⁊ ideo moneo te fuge in preſidiu. Sed cū hec dixiſſꝫ: elinatus receſſit. Tūc appollomꝰ eurogauit vt ad ſe veniret ⁊. C.talenta auri daret ei ⁊ ait Accipe tm̄ de pauꝑtate mea qꝛ meriuſti ⁊ aputa caput meum ⁊ regi pn̄tes ⁊ tūc magnū gaudiūhabebit. Ecce hēs. C. talēta auri ⁊ tu es innocēs qꝛ te conduxivt gaudiū offeras regi. Cui ſenex ait. Dn̄e abſit hͦ a me. Abſit vt huiuſmodi rei cauſa premiū accipīa. apd̓ bonos hoīesamiciciā preimo nō ē ꝯꝑanda⁊ valedicēs diſceſſit. Poſt hecappolloniꝰ cū ſpaciatur in eodeloco ſupͣ litꝰ vidit hoīem cōtra427ſe venientē dolentem ⁊ meſtovultu ſtrāguilione nomine acceſſit ad eū ꝓtinꝰ ⁊ ait. Appoſloni. Aue ſtrāguilio Et ip̄e aitAue dne appolloni ⁊ rurſū aitQuare ī hijs locis turbata mēte v̓ſaris? Ait appolloniꝰ Quiafiliā regis vt veꝝ dixera coniuge ⁊ in matrimoniū petiui. Petiui itaqꝫ ſi fieri p̄t ī patria nr̄anolo latere. Stranguilio ait.Dn̄e appolloni ciuitas nrā pauperrimā ē ⁊ nō p̄t tuā nobilitatē ſuſtine̓ preterēadura famē ⁊ſterilitatē patimur ānone nececiā ia ciuibꝰ vlla ſpes ē ſalutisſed crudeliſſimā mors ē an oculos nr̄os. Appolloniꝰ ait. Agibe gratias deo qͣ me ꝓfugum veſtris finibꝰ applicuit dabo ciuitati veſtre. C. milia modioꝝ frumenti ſi fuga mea tm̄ celaueritis. Strāguilio vt hec audiuitproſtrauit ſe an pedes eiꝰ ⁊ aitDn̄e appolloni ſi efuriēti ciuitati ſubueneris nō ſolū fugā tuācelabimꝰ ſꝫ ſi neceſſitas fuerit ꝓſalute tua dimicabimꝰ. Aſcendenſqꝫ appolloniꝰ tribunal ī foro pn̄tibꝰ cunctis ciuibus de cūius ciuitate dixit. Ciues tharſenſes quos amone penuia tuibat ⁊ opprimit: ego tyrꝰ appollonꝰ reuelo credo em̄ vos huiꝰbn̄ficij memores fugam celaturos. Scitote eī nō me malicia
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten