¶ Primus.

cū tā iurisª canoniciꝙͣ noſtri morisexiſtat: vt is qui ꝓpter cōtiimaciamcōione priuat̉: cuꝫ ſatiſfactionē conggruam exhibuerit reſtitutionē obtineatimandamꝰ: quatenꝰ ſupradictūmagīſtrū ſtatutis veſtris nūc humiliter parere curantē ad cōionis veſtrecōſortiū in magiſtralibꝰ admittatisᵇ¶ Honor. iij. ep̄o ⁊ cātori cabillonen̄.¶ Non poſſunt canonici ſine cauſa reſtrīgere nimerū canonicorū ſeu prebendarum.Eparte ep̄i eduen̄. fuit ꝓpoſi¶tū ꝙ canonici eduenſis ꝓprijs.cōmodis inhiantesq prebendaꝝ numerū ab antiquo in eccl̓ia eduen̄. ſtatutū licet nō ſint eius diminutiᵈ redditus reſtrinxerūt: ſ infra.) olentesigitur diuini numinis minui cultū: ſꝫpotiꝰ angmetari mandamꝰ: quatenꝰantiquū numerū faciētes auctoritate noſtra ſeruari p̄bendas qͣs a tꝑevlti. ſtatuti inueneritis vacaſſe in eccleſia memorata: nō obſtāte aliqͣ cōſtitutiōe ſuꝑ hoc a canonicis ipſis facta vel confirmatiōeᵉ a nobis ab eiſdem obtenta perſonis idoneisᶠ cumconſilioᵍ epiſcopi conferatis.¶ Grego. ix. archipreſbytero ſancte Marie maioris de vrbe.

¶ Conſtitutio futura reſpicit k nō preterita ſniſide preteritis in ea expreſſe caueatur. CcerUoniā cōſtitutioʰ ap. ſe. om̄saſtringit: ſt nihil debꝫ obſcurūvel ambiguūⁱ continere declaramꝰᵏcōſtitutioneꝫˡ quā nuꝑ ſuꝑ preferendisᵐ in ꝑceptione portionis maioribus cōſuetisⁿ ſeruitijs a minoribꝰexhibēdis edidimꝰ: nō ad preteritaſed ad futuraº tm̄ extendi. cū leges ⁊cōſtitutō es futuris certū ſit dare forma negotijs nō ad p̄terita facta trahi: niſi noīatim in eis d̓ p̄teritis caueatut. De reſcriptis.¶ Alex. iij. ſenon̄. archiep̄o¶ Priuilegio generali ſcd̓m ius cōe obtento olſtat reſcriptū ſpeciale ēt de eo mētionē nō faciēIcut romana: ⁊ infra Ques) ſituꝫ eſt a nobis ex ꝑte tuaſi aliquiꝰ cauſa delegatis iudicibꝰ ſublaro remedio appellatōis)cōmittit̉ ⁊ litteris ap. altera pars munita quibꝰ ei generaliter eſt indultūvt libereᵖ ſibi liceat appellare/ in vocem ap. proruperit. an̄ eiꝰ in eadē cādebeat appellationi deferri. Inquiſitiōi. tu. t. r. ꝙ eiꝰ in hac parte appellatio nō dꝫ admitti poſtꝙͣ eſt cauſa

⁊ dicit lex ꝙ quaſi priuilegiū eſt illius qui cognoſcit de appellatiōeꝓcedere altera parte abn̄te. C. d̓ temp. ap. l. vlti. §. illud (ſed nō eſt itaſemꝑ em̄ quis dꝫ citari quecūqꝫ ſit cā etiā in cā appellatōis. jͣ. de ap.per tuas ſīmo nō valet ſnīa vbi ꝑemptoriū edictū nō venit ad abſentis notitiā vel ad eius domiciliū. ff. q̄ ſen. ſine ap. re. l. i. §. itē cū ex edicto. ſ Io. d̓ acheiagcoram iudice appellatiōis erat nec defendebat monaſterium. qꝛ dicebat ꝙnon poſſidg¶ Confeſſi hel cōuicti. ⁊ hoc verumeſt: qꝛ nemo iudicādus eſt niſi cōuictꝰvel ſponte cōfeſſusqd̓ ſi fiat ſnīa nll̓aeſt. vt. ij. q. i. nos inquēqͣ ꝑ decre. quāhabes. jͣ. vt lit. pen.eccl̓ia intelligas fnē iſtius. c.E lr̄is. fideiuramētov Et tertio hec eſem̄ legitima ⁊ canonica citatio ſiue admonitio trina .ſ. xx.iiij. q. iij. de illicita.xvi. q. vij. oēs decime: ⁊. xvij. q. iiij. depreſbyteroꝝ: qꝛ vindictaꝫ ſemꝑ dꝫ p̄cedere monitio. xij.ij. indigne. jͣ. de vita⁊ ho. cle. c. vlti. ⁊. jͣ.de ſen. ex. contingiij ⁊. c. ſacro.x ¶ Infra triduū (nimis breuis fuit terminus: qꝛ nō poterat deliberare ad plenū iō potuit in prōptū incidiſſe periculū. ſi. ij. q. vi. anterioꝝ (vt olim triduū dabat̉ ad appellandū: vn̄ dati fuerunt poſtea decē dies vel ſaltē terminū decē dierū ſtatuiſſent: qꝛ illud tempꝰ modicū appellatur. ff. de cōſti. pecu. ꝓmiſſor.iſ⁊ propter breuem terminū poteſt appellari. jͣ. de dila. c. i.a ¶ In perpetuū. dicit hic Inno. iij ꝙ aliud eſt aliquē ſimpl̓r exclude̓(aliud in perpetuū excludere: ſi. xxxiij. q. iiij. nō oportet. ij. ⁊ ſi. i. q. i. ſūtnōnulli: ⁊. jͣ. de dona. paſtoralis. ſic. ff. pro ſocio coiri ſocietatē. ⁊. l. iij.(ar. cōtra. l. di. c. i. in fi. ibi nō ſtatuta perpetua: ſꝫ tꝑaliter dilata intelligunt̉: ⁊. C. de pe. ſeruꝰ. ex quo em̄ nō eſt tempꝰ diffinitū de quolibettꝑe intelligitur. vt. i. q. i. eos. ⁊. ff. de euic. ſi rē. §. vlti. ⁊. jͣ. de priui. quiacirca ſvbi verbū ſimpl̓r poſitū ad futura tꝑa trahit̉ ⁊ general̓r intelligitur. Item inuenio ꝙ idem eſt ꝑpetuo remouere qd̓ ſimpl̓r remouere. vt. i. q. i. reperiunt̉ in fi. ⁊. lxxix. di. ſi quis ex ep̄is. x. q. i. qꝛ ſacerdotes .xxvij. q. i. de viduis Io. ⁊. jͣ. de coha. cle. ⁊ mu. clericos ſſꝫ circatalia cōſideranda eſt natura ſiue cā cuiuſcūqꝫ negotij hic em̄ punit̉ꝓ cōtumacia ⁊ nō ꝓ crimine. ⁊ cōtumacia ſepe purgat̉: vt facile ē videre in multis exēplis. a ¶ Et tam iuris canonici. jͣ. de ſen. ex. pertuas. ⁊. jͣ. de. ꝟ. ſig. cū olī. ⁊. c. ex ꝑte. ibi eſt exēplū de cōtumacia ⁊ crīeb ¶ Admittatis. nō obſtante illo mādato ſi quid medio tꝑe deliqͥſſetpoſſet repelli. jͣ. de teſti. cog. p̄terea ar. ff. de trāſa. cum aquiliana.parte ep̄i inhiantes .i. cupiditati intēdentęs viciū denotat. ſi.¶ ͣ. eo. cū. M. ferk. c. cū oēs ¶ ¶ Diminu: ſecꝰ ſi eēnt diminutitunc videt̉ ꝙ auctoritate ep̄i pn̄t diminuere numerū (ar. jͣ. de vita⁊ ho. cle. qm̄ vt ait ſſicut augmētatis facultatibꝰ plures poſſent inſtitui etiā vltra numerū ſtatutū. sͣ. e. cum. M. ar. jͣ. d̓ cen. ꝙͣto: ⁊. xxi. di.in nouo. ⁊. C. de epiſ. ⁊ cle. in eccl̓ijs de hoc dictū eſt. sͣ. eo. cū acceſſiſſent. dic vt ibilar. contra. jͣ. de verbo. ſig. c. vlti. e ¶ Cōfirmatione.ſub forma cōi impetrata: ꝛ tal̓ confirmatio nihil noui tribuit. jͣ. d̓ cōfir. vti. vel inuti. cū dilecta: ⁊. jͣ. de cōceſ. preben. qꝛ diuerſitateꝫ. ⁊. jͣ. depͥui. ex parte: qqꝛ qui cōfirmat non donat. jͣ. defi. inſtru. int̓ dilectos. ꝑtales cōfirmatōes nō intelligit papa iuri alicuiꝰ derogare. jͣ. de of. or.

lꝫ. hꝛ īde nō dꝫ naſci iniuria: vn̄ iura oriūt̉. jͣ. de accu. qͣl̓r ⁊ on̄. ⁊. C. vn̄ vi. meminerīt qn̄ valꝫ cōfirmatio pape ⁊ qn̄ nō dictū ē. sͣ. e. cū acceſſiſſēt. ⁊. jͣ. d̓ cōfir. vti. vel inuti. c. i. ⁊. ij ⁊ obtēta fuit iſta cōfirmatio tacita ꝟitate de antiqͦſtatuto ſ ꝙ facultates eccl̓ie non eſſent diminute. ¶¶ Idoneis Hoc ſꝑſubintelligit̉. jͣ. de elec. cām q̄ talibꝰ em̄ beneficia ſunt cōferenda: al̓s puniuntur dantes ⁊ recipiēteſjͣ. de elect. nihil eſt. ⁊. jͣ. deAe preben. graue.g¶ Cōſilio. de hoc tradit̉jͣ. de elec. ne pro defectuſꝫc. cum in veteri.Loēs aſtringit xuꝫ ſitUoniaꝫ cōſtitutioiudexrdinariꝰ oīm xp̄ianoꝝ: ⁊ mater oīm eccl̓iaꝝvt. ix. q. iij. cuncta per mūdū Eſi etiā aliquid graueprecipiat faciēdū eſt. xix.di. in memoria: ⁊. c. di. cōtra morem e⁊ dic oēs .ſ. d̓ſua iuriſditōe: qm̄ ptātesdiſtincte ſunt. x. di. qm̄: etjͣ. de ap. ſi duobꝰ (niſi forte rōne peccati. jͣ. de iudi.nouit. ar. ſ⁊ om̄s dignitates cuiuſcūqꝫ ordinis eccleſia romana conſtituit.xxij. di. oēs (idē eſt in ſententia pape. qꝛ ſicut ipſeiudicat: alij iudicare debent. jͣ. de re iu. in cauſis.i ¶ Ambiguuꝫ Lex.n. ſiueꝯſtitutio dꝫ eſſe honeſta⁊ iuſta: ⁊ nullā obſcuritatē continere dꝫ. ⁊ talis vttraditur. iiij. diſt. erit aūt.ſe per obſcurā cōſtitutionē in laqueū incidamus:nemini .n. debemꝰ laqueum inijcere. xxvij. q. i. d̓ viduis nec debet nos inducere ꝑ legē obſcurā vel dubiā ad id a quo nos cohibere dꝫ. ar. jͣ. de de na. ex liber. ventre. c. vno. ⁊ qui me defendere dꝫ nondꝫ me impugnare. ff. ſi ſer. ven. altius. k ¶ Declaramꝰ. bene dicit declaramꝰ: qꝛ nullus alius poſſet eā declarare ſiue interp̄tari: (qꝛ ad eum ꝑtinetintep̄tatio ad quē pertinet cōſtituere. jͣ. de ſen. ex. inter alia: ⁊. xi. q. i. §. ex hiſoībus. ⁊. C. de le. l. i. ⁊ vlt. ⁊. ff. de preto. ſtip. in p̄torijs ⁊ ſi ſuper priuilegijsap. ſe. qō oriatur: nō vult papa de ip̄is per alios iudicari. jͣ. de iudi. cū veniſſent. l ¶ Cōſtitutionē. quā habes. jͣ. de ma. ⁊ obe. ſtatuimus.m ¶ Preferendis. an plus debeant maiores minoribꝰ ꝑcipere. dicemꝰ ſuper illa ꝯſtitutione ſtatuimꝰ. jͣ. de ma. ⁊ obe. n ¶ Conſuetis ſeruitijs. qͥddebeāt mīores maioribꝰ tractat̉ tā ī tex. ꝙͣ in glo. xciij. di. dyaconi ⁊de hͦ ētdicemꝰ ī illa cōſtitutiōe ſtatuimꝰ. n ¶ Futura no. gͦ cōſtitutione reſpicere futura tm̄ ⁊ nō p̄terira. ſic. sͣ. e. cognoſcētes ⁊ ar. xxxi. di. ante trienniū. et jlxxxij. di. ꝓpoſuiſtiluiſi ſt cōſtitutio iuris naturalis que etiā reſpicit p̄terita. jͣ. de vſu. cū tu (vel niſi dicat̉ in ipſa cōſtitutione ꝙ ad p̄terita trahat̉ .x.q. i. ſic quidā. ⁊ jͣ. de elec. cum in cūctis. §. hec ſane. ⁊. C. de leg. leges em̄ ⁊ h̓ˡin fi. vbi d̓r niſi de p̄teritis ⁊cͣ. ⁊. jͣ. de reſcrip. ad audientiā noſtrā.Icut romana (vt libere iſta indulgētia ſuꝑflua vid̓r iure cōi liberū eſt appellare qn̄cūqꝫ aliqͥs grauat̉: al̓s nō licet an̄ ſnīam. jͣ.de ap. vt debitus honor ſolī indifferenter ⁊ libere licebat appellare niſi appellatio manifeſte fuiſſet fruſtratoria. ij. q. vi. ad romanaꝫ: ⁊. jͣ. deappel. pęruenit ed qd̓ de iure cōi cōpetit ſuꝑfluū eſt precibꝰ impetrare. C.de theſau. l. i. li. x. ⁊. ff. ad munici. l. i. gͦ fuit ſuperflua (quidā dicūt ad hoc. vtindulgentia iſta valeat: ꝙ licitū eſt huic appellare vbiqꝫ vbi ius inhibet appellare puta ꝓpter cōtumaciā: qꝛ cōtumax nō audit̉ appellās. xxiiij.de illicita: ⁊ aliquos tales caſus inuenies. ij. q. vi. §. diffinitiua ſub illo. §.ſunt etiā quoꝝ ed iſta ſolutio ſtare nō pōt: qꝛ d̓r hic in fi. ſpeciale derogatgenerali: qꝛ ihi iſta indulgentia cōceſſa fuit cōtra ius cōe: qꝛ priuilegiū d̓ꝫquaſi lex priuata. iij. di. priuilegia: ſed priuilegiuꝫ nō tollitur ꝑ ius cōe: niſide ipſo priuilegio mētio fiat. ar. jͣ. e. ti. cū ordinē ⁊ priuilegiū nō tollit̉ ꝑ alid̓priuilegiū niſi fiat mētio ī ſcd̓o de pͦ. jͣ. de p̄ſcrip. veniēs ſꝫ ille qui impetrauit cām cōmitti: ẜm ius cōe impetrauit appellatiōe remota. nec fecit mētio

Ij