ſubſtantiaꝫ. vermes lacerant cal̓nem ſuam. ſupplicia infernalia torquent animam que naturaꝫ oſſiſhabebit ⁊ cōſumi nunꝙͣ poterit Eccleſiaſ. x. Cuꝫ moxietur homo hereditabit ſerpentes .ſ. infernales qͣntum ad animam. ⁊ beſtias ⁊ parētes vaſtantes terrenam ſubſtantiam. Beſtia enim quaſi vaſtia dicitur. ⁊ vermes corrodentes carneꝫꝓpriam. Tercio videndū eſt de ſtatu vtriuſqꝫ poſt mortem qui valdeeſt diſſimilis. quia diues eſt ī tormentis et pauper in loco quieto.Vnde dicitur. Eeuauit diues oculos ſuos cuꝫ eſſet in tormentis ⁊cͣ.dicitur autem tormentū quaſi torquens menteꝫ. Torquebatur quidem diues de gloria Lazari quemvidebat: de ſua pena quam ſentiebat: ⁊ de impoſſibilitate remedij deſperabat. Pſal. Peccator cum videbit: quo ad primum. dentibuſ ſuis fremet ⁊ tabeſcet: quo ad ſecundum. deſideriuꝫ peccatoꝝ peribit:quo ad tercium. Pauper autē eratin loco quieto .ſ. in ſinu Abrahe. dicitur autem ſinus Abrahe locuſ ſuperior inferni habens aliquam lucem. Et dicitur ſinus ꝓpter quiēteꝫ⁊ tranquillitatem. Sicut ſinuꝫ maris dicimus locuꝫ a ventis ⁊ temptationibus quietum. Abrahe autem ſinus dicitur. quia Abrahamfuit prima via credendi. ⁊ primuſin parte Abrahaꝫ predicauit fidēimo dei.¶ dominica ſecunda.¶ Sermo. xliij.Omo q̇damfecit cenam magnaꝫ ⁊cͣ.Luc̄. xiij. Nos videmusquādo aliquis magnuſ princepsvoluerit aliquod honorabile cōuiuiuꝫ preꝑare debet quattuor conſiderare. Primo tempus aptuꝫ adambulandum: vt iſti de longin q̄inuitati poſſunt in vijs ambulareNaꝫ ſi eſſet aura pluuialis vel hyenis frigidiſſima tunc nō poſſentambulare inuitati. Secundo debetconſiderare locum aptum ad ſedendum honorifice ſine preſſura inuitatis. non ſolū ad menſam: ſꝫ etiāad iocum ⁊ gaudiuꝫ. Tercio debetde optimis cibis prouiſioneꝫ ordinare ⁊ de vio. qꝛ vinū letificat corhominis. Et ideo in cōuiuijs preponitur hominibus vnuꝫ optimumquod poteſt haberi vt letentur īuitati. Quarto debet cōſiderare quodillud cōuiuiū ſtet per aliquod longum tēpus vt labor et ſeruitiū qd̓inuitati exhibuerūt non ꝑdatur.Hec quattuor cōſiderauit chriſtꝰ.Nam primo cōſiderauit tempꝰ qn̄voluit mittere nuncios: ⁊ ipſemetvenire ⁊ inuitare. Et hoc eſt tempꝰgratie ⁊ miſericordie. Secundo conſiderauit locuꝫ. qꝛ locus vbi preparauit .ſ. in celo eſt magnus ⁊ amenus. Tercio quo ad cibos ordīauit⁊ fecit ꝓuiſionem magnam. Vndeait Io. xij. Fructibꝰ cibat eos ibiinuitatos. Quarto de diuturnitatemv