manet diu in vno ramo: ſꝫ de ranioin ramuꝫ volat: ne buſo aſcendat⁊ improuiſe apprehendat: et damnū inferat. Ita ⁊ nob̓ debemꝰ ramosvirtutū aſcendere: deum laudare:a in virtutibus vigilare: ne bufomalarum temptationuꝫ nos apprehendat et improuiſe ad iudiciumpertrahat Ideo dico ꝙ illa dies extremi iudicij ē a nobis abſcōdita.Ideo debemus quotidie vigilare ⁊ire de virtute in virtuteꝫ ⁊cͣ. ¶ Tercium qd̓ a nobis eſt abſconſuꝫ eſtpena infernalis ſeu eterne dānationis quam mali nō conſiderāt. Vnde ait dominuſ in euāgelio Lu. Videns Ieſus ciuitateꝫ fleuit ſuper nllam: ⁊ ait. Quia ſi cognouiſſes ettu bene fleres que modo abſcondita ſunt ab oculis tuis. quia veniētdies in te quādo inimici tui vndiqꝫcircūdabunt te. Vnde ait illud idēde reprobis qui non conſiderāt penam eterne damnationis. Quādoem̄ peccator peccat mortaliter tūcinfernus aꝑit od ſuum contra eumvt deuoret euꝫ. ⁊ niſi miſericordia⁊ parientia dei peccatoreꝫ expectaret: ipſum viuū cum corpore ⁊ anima deuoraret. Huius legimuſ figuram in. iij. Regͣ. Abſalon filius regis dauid habuit d̓uos ſeruos qͣipſum offendebant fortiter. ꝓpterquod miſit alios ſeruos: et iuſſitillos duos interfici. ſed ipſi fugerunt ⁊ in deſerto in quodaꝫ puteoſe abſconderunt: ⁊ mulier quedaꝫvelamen expandit ſuper puteum⁊ ibi latuerūt quouſqꝫ querentesreceſſerūt. Et tandem ira filij regisplacata eſt: ⁊ ad grām ꝑuenerūtIta ſpiritualiter deꝰ pater in deitate habet filium Ieſum qui dicit̉ filius regis altiſſim: qui ſatis eſt mitis ſuꝑ ſeruos ſuos. ⁊ fideles. ſꝫ quando ipſum miniuꝫ offendunt: tūc interdum mittit angelos vt peccatores occidant. Tunc peccator recōgͦſcens ſe offendiſſe deuꝫ: debet ſe abſcondere in fonte penitētie: ⁊ ibi ieiunare ⁊ orare. Tunc miſericordiadei exꝑandit velamen ꝓtectionis:quouſqꝫ ira dei placatur ⁊ recipiatpeccatores in gratiam ne eternalit̓cōdemnentur. Et ideo patet ꝙ iradei ⁊ pena eſt a nobis abſconditaIdeo penitentiam agamus vt eaꝫeuadamus. ¶ Quartū quod a nobis eſt abſcondituꝫ eſt electio beatorum. ſed̓ tunc poſt morteꝫ ⁊ ī vltimō iudicio clare manifeſtabitur.Vnde ait ſapiens. Stabunt iuſti īmagna cōſtantia aduerſus illosin die iudicij qui eos hic tribulauerunt. Et dicēt impij. Ecce quomōcomputati ſunt inter fideles dei etint̓ ſanctos? Hi em̄ ſunt quos aliquando habuimus inderiſum Sꝫtale gaudiuꝫ eſt a nobis modo abſconditum: ita ꝙͣ nullus ſcit vtruꝫdignꝰ ſit. Vnde in pſalmō. Ꝙmagna multitudo dulcedinis tue quaabſcondiſti timentibus te. Quisautem ad tale gaudiuꝫ ſit aſſumedus in die iudicij hoc abſcondituꝫeſt a nobis. Nam videmꝰ ꝙ multif. ij.