Ita ſpūaliter nos ſumus ī hoc mūdo vbi nichil poſſumus deportarenobiſcuꝫ temꝑe mortis Ideo debemus pauperibus dare in hoc mūdo vt cētuplum accipiamus. quiapauperum eſt regnum celoꝝ Huius legimus figuram in libro thobie. Thobias enimcum diues fuerat dedit cuidam viro iuſto deceꝫtalenta et cōceſſit ei ſine omni vſura ⁊ accepit ab eo ſignum. tempore vero neceſſitatis miſit filium ſuum cum ſigno qui r̄portauit pecuniam et in centuplo vltra et angelico ducatu reuerſuſ eſt ad patrēcum leticia Ita moraliter. hoc tempore abundare debet homo ꝯpatiet dare elemoſinam ſub ſpē retributionis eterne ⁊ cū talis qui datelemoſinam emittit animam ducitur ducatu angelorum ad rectamterram viuuentiū. vbi in centuplomagis accipiet: qͣm dedit. et cumgloria eterna exit heres dei Et cumchriſtꝰ veniet in dei iudicio corpꝰexcecatum dormienſ in tenebris nlluminabit clarificādo Vnde auguſtinus in quadam epiſtola dicitſic Si vis eſſe mercator optimꝰ fenerator egregius des quod nō potes tecum ferre vt recipias mercedem quam nunꝙͣ potes amittere.da modicum vt recipias magnū.da temporalia vt accipiaſ eterna.et ſic patet tertiuꝫ Quarti qui mercedeꝫ habēt apud patrem ſunt bene ieiunantes Naꝫ aliqui ieiunāt.qui tamen a do mercedem non accipiunt Vnde ait bernhardus Iohel̓ ⁊. Ieiunium hoc non elegi. hominem affligere animam ſuam.et viuere in peccatis mortalibusSed ille qͥ bene vult ieiunare debetvincula peccatorum ꝑ cōfeſſioneꝫprimo ſoluere vt dicit ibidem Solue colligationes colli tui. Itē debꝫcum cordis tranquillitate ieiunae̓vt cū nullo habeat diſcordiam vl̓inuidiā. Itē debet cū cordis mundicia. Qui vt dicit iacobꝰ. Nūqͥd̓ pōtde vno foramine exire dulcis aq̄aamara qn̄ miſcet̉ aqua amara cūdulci. Ita peccatum nō debet ſtarecum ieiumio ne miſceat̉. Itē ieiumum debet eſſe cum bona intencōnene fiat ad laudem humanaꝫ ſicutypocrite. En̄ igitur ſic fit tunc iradei placatur ⁊ delet omne peccatūvt patet in libro Ione Vn̄ legimꝰCiuitas niniue magna erat ⁊ cuꝫſuis peccatis offendebat deum. ꝓpterea voluit eam deus ſubuerteredixit itaqꝫ deꝰ ad ionā ꝓph̓aꝫ. Vade in ciuitatē niniue ⁊ p̄dica in eaAdhuc qͣdragīta dies a niniue ſb̓uertet̉ qd̓ ꝓph̓a fecit clamauitqꝫ ꝑivt atlimtotam ciuitatē in omnibꝰ capitibꝰcitatis Adhuc. .xl. dies ⁊ miniue ſb̓uertet̉ dic̄ dn̄s oīpotēs. Et clamortal̓ venit ad aures r̄gis ⁊ rex ſurrexit de ſolio glorie ſue ⁊ ſcidit veſtimēta ſua ⁊ indutꝰ eſt ſaccō. ⁊ ſparſit ſe cinere ſuꝑ caput ſuū. ⁊ precepit oī ppl̓o ſuo ieiunare ⁊ iumēta ⁊boues ieuinabāt. qꝛ nō paſcebant̉ſꝫ in ſtabul̓ reẜuabantur ⁊ pueri