De oratione dominica XxI

propter occupationes ext̓iores obliuiſcuntur dicere pater noſter. ſed que ꝑtinent ad corporis neceſſitatem nō obliuiſcuntur. quia nunqͣꝫ fuit talis occupatio quin tēpuſ illud ſibi aſſumūtvt cibum corꝑalem non negligant. Ethoc eſt ſignū modicę dilectionis dei ⁊etiā ſalutꝭ ꝓprię. ¶ Tertio excedit oratio dn̄ical̓ in exaudibilitate. Eſt enī dominica oratio magꝭ exaudibil̓ qͣꝫ aliqͣalia oratio. Ratio eſt qꝛ petitionē quāqͥs ordinauit ⁊ fecit non pōt repellere.Chriſtus aūt hāc orationē ordinauit⁊ fecit. gͦ ⁊cͣ. Un̄ Chryſoſ. ſuꝑ Matth̓.Pat̓ hāc orationē nō libent̓ exaudit:quā filiꝰ nō dictauit. ¶ Quarto in fęcunditate. Nā oīa neceſſaria corporꝭ⁊ anīę tam in p̨̄ſenti vita qͣꝫ in futuroin iſta oratione ꝯcludunt̉. Et ſciendūꝙ hͨ oratio eſt valde ſententioſa: iō debet attente ⁊ intelligibilit̓ dici. Dic̄ .n.Rabanꝰ ſuꝑ Matth̓. Ꝙ in his petitionibꝰ omnia bona vitę p̨̄ſentꝭ ⁊ futuręꝯtinentur. Fęcunditas aūt iſtiꝰ orationis patet ex hͦ. qꝛ oīa q̨̄ ſunt: aut ſūt fugienda aut deſideranda. Deſiderādain quātū bona. fugiēda in quantū mala. Primo ⁊ pͥncipalit̓ int̓ oīa q̄ deſid̓randa ſunt: honorē dei debemꝰ deſiderare. ⁊ hͦ tangit̉ in pͥma petitione. Ibi.Sāctificet̉ nomē tuū. Secūdū ē ꝙ adregnū dei ꝑueniamꝰ. Iō dicimꝰ: Adueniat regnū tuuꝫ: ⁊ hͦ eſt bonum gl̓ię.Tertiū eſt vt volūtatē dei faciamꝰ. Ethoc ibi. Fiat volūtas tua. Et hoc ē bonum gr̄ę. Quartū eſt ꝙ ad iſtā vitā neceſſaria habeamꝰ. Et hoc ibi. Panemnoſtrum. Illa autem q̨̄ fugienda et vitanda ſūt aūt ſūt mala p̨̄terita. Et hocibi: dimitte nob̓ debita nr̄a. Aut futura. ⁊ hoc ibi. ⁊ ne nos inducas. Aut p̨̄ſētia. ⁊ hoc ibi. Sed libera nos a malo.¶ Quare dicimus pater.

iijOdo ad excitandū deuotiōeꝫ Cī nob̓. tūc ꝯſiderādū ē qͣre ſic ī¶ choat dn̄icā or̄onē dicēdo pr̄⁊ n̄ dn̄ſ. vl̓ deꝰ. vl̓ creator? Rn̄det̉ ꝙ talia nō ſūt timoriſ: ſꝫ pr̄ eſt nomē amorꝭSed ex qͦ diligit nos pr̄ne: ⁊ vult a nobis etiā filialit̓ diligi. Iō dicit pr̄. Un̄j. Ioh̓. iij. Uidete qualē charitatē dedit nobiſ pater vt filij dei nomīemur ⁊ſimꝰ. Ꝙ ſi filij ⁊ hęredes. heredes qͥdēdei. cohęredes aūt chriſti. Ꝙ ſi hāc noſtrā dignitatē fidelit̓ pēſaremꝰ: meritodeberemꝰ oīm vitioꝝ ꝯtēnere vilitatēQuā digͥtatē Augꝰ. ꝯſiderās ait. Admaiora natꝰ ſū qͣꝫ vt ſiꝫ mācipiū corporis mei. Cōtēnamꝰ gͦ ẜui eſſe pctōꝝ. qꝛad hoc inſtituti ſumꝰ vt noīem filij dei.Ad excitādū gͦ charitatē ⁊ deuotioneꝫdei in nob̓ dicimꝰ pr̄ nr̄. vt memoraredebeamꝰ ꝙ ſimꝰ eiꝰ filij: ſi or̄onē noſtrāſalubrit̓ deo offerre volumꝰ. ¶ Sꝫ nr̄dixit vt on̄dat ꝙ or̄o dꝫ eē cōis. Und̓Cipͥanꝰ de or̄one dn̄ica ſic dic̄. Nō dicimꝰ pr̄ meꝰ ſꝫ nr̄. qꝛ pacꝭ ⁊ ꝟitatꝭ magr̄noluit ſigillatī p̄ces fieri: ne qͥs cū p̄cet̉tm̄ ꝓ ſe p̄cet̉. Scd̓o vt nos doceat humiliari vt nullꝰ ſe de nobilitate gn̓is iactet ⁊ ſic alios ſpernat. Un̄ AuguſtinꝰMonentur diuites ⁊ nobiles non ſuperbire minoribus vel cōtra minoresnon enim poſſunt dicere vere pater nr̄niſi fratres. Ergo ad oſtendendum ꝙomnes homines tam nobiles qͣꝫ ignobiles ſunt ſimiles quantum ad principium: quia omnes a deo creati. et nudi in hunc mūdum nati. quantuꝫ admedium: quia omnes breuis vitę qͣntum ad finem: quia omnes in cineremredigendi. ⁊ poſt terminum vitę: quiaomnes ante tribunal chriſti ſtabunt ⁊ibi ẜm iuſticiaꝫ iudicabuntur ad oſtēdendum talem ęqualitatem tunc dicimus noſter. Tertio dicit noſter vt