De oratione dominica XIX
doctrinam bene didicit Beatus Stephanus qui ſtando pro ſe orauit. ſedflexis genibus orauit pro inimicꝭ. Vthabetur actuū. vj. Sic ⁊ nos debemusſequi doctrinam ⁊ exemplum chriſti: ⁊fideliter orare pro inimicis noſtrꝭ. Un̄Gregorius. Ille preces ſuas multū valere facit qui eas pro inimicis effūdit.Sed heu aliqui petunt vindictā a deoſuper inimicos ſuos. Vnde GregoriꝰIubet deus vt diligatur inimicus: ettamen rogatur deus vt occidat inimicum. Quiſquis ſic orat. ipſe ſuis precibuſ contra conditorem pugnat. Et talis vindicatiua oratio eſt multum periculoſa homini inuido. quia ẜm dei iuſticiam homo iſte reus eſt vt ſibi hͦ malum cōtingat ꝙ alijs hominibꝰ ſic orādo optat. Inſuper omnia bona operaquę talis inuidus operatur: non ſuntſibi meritoria nec deo accepta. VndeAuguſtinus in tertio ſermone de beato Stephano. Nemo ſe circūueniatnemo ſe ſeducat. Qui vel vnum hominem in hoc mundo odio habet: quicquid deo in bonis operibus obtulit: totum perdet.¶ Explicit tractatus de ſex operibusmiſericordię.Incipit expoſitio ſuper Orationeꝫdominicam.Aues vnanimeſ in oratione eſtote. jͣ.Petri. iij. Sicut dic̄ glo.ſuꝑ illud Psͣ. Apud me or̄o mea vitęmeę. Illd̓ qd̓ iuſtificat hoīes in hac vita eſt ieiunium elemoſyna ⁊ oratio. Etiſta tria cōmendant̉ maxime a deo: ettn̄ or̄o maxime p̨̄cellit alia duo ī qͥnqꝫ.Primo in faciēte. qꝛ hͦ officiū eſt mul
tū facile. qꝛ debilis nō p̄t ieiunare: necpauꝑ elemoſynā dare: qͥlibet tn̄ poteſtorare. Un̄ Psͣ. Apud me or̄o mea ſēper. Un̄ Iſido. de ſummo bono. Or̄oeſt cordis nō labioꝝ. nō enī ꝟba dep̄cantꝭ deus attendit: ſꝫ orantꝭ cor inſpicit. Melius eſt cū ſilentio orare cordeſine ſono vocꝭ: qͣꝫ ſolis verbis ſine intuitu mentꝭ. Ergo quilibet p̄t orare etiaꝫmutus ſaltē mentalit̓: vel etiā ī agoneconſtitutus. Secundo p̨̄cellit oratio īiocūditate ⁊ honorabilitate. Nihil .n.delectabilius nec honorabilius eſt homini qͣꝫ loqui cū deo omnipotēti. Vnde Auguſtinus ſuper Psͣ. lxxxv. Oratio tua locutio eſt ad deum. quādo legis deus tibi loquitur. quando orascum deo loquerꝭ. Ergo in ſignū huiuſmulta ſunt officia quę aliquibus cederent ad dedecus. de quibus verecundarentur ſicut arare ⁊ fodere. Sꝫ orare quantumcunqꝫ nobili cedit ad decus ⁊ honorem. hoc patet quia qui deuote orat cuꝝ: ege cęleſti loquitur. Ergo debemus cum reuerentia orare propter dignitatem regis cum quo loquimur in oratione. Tertio pręcellit oratio in dignitate. quia ſi oratio eo modo fiat quo debet. ſcilicet deuote ⁊ attēte. Tunc ẜm wilhelmum lugdunenſē.Oratio eſt encenium deo valde gratū⁊ miniſterio angelorum dignum. Unde Tobię. xij. dixit angelus ad Tobiam. Quando orabas cum lachrymis⁊ ſepeliebas mortuos. ego obtuli orationem tuam domino. Unde Bernhardus ſuper illud Psͣ. Intret in cōſpectu tuo oratio mea. Sane virtusmagna purę orationis hic notatur.quę quaſi perſona quędam ad deumintrat et mandatum peragit: quo caro peruenire nequit. Unde etiā Augꝰloquēs de digͥtate or̄onis: dicit. Or̄o