XVIIIDe gula
enim pluuia nimis magna nociua eſt.ſic etiā nimis parua nō valet. ſic quiſquis ꝓuidere ſibi diligent̓ debet ꝙ nōnimis multū ſumat ne cibꝰ aggͣuet corpꝰ ⁊ ſuffocet rōneꝫ. nec etiā nimis modicū: ne corpus nimiū debilitet̉. ſed inmedio ꝯſiſtit virtus. Un̄ Ariſ. ij. Eth̓.Vediū ī omnibꝰ eſt laudabile. Quīaẜm Hugꝭ. de ſan. vic. Caro ſic nutriēda eſt: vt ẜuiat. ⁊ ſic domāda eſt: vt nōſuꝑbiat. ¶ Quartū qd̓ eſt reprehenſibile eſt qn̄ quis nimis auide ⁊ ardent̓ſumit cibum. Signū an̄t huiꝰ auiditatis eſt qn̄ ſic animꝰ hoīs ad cibū tantoardore ꝯcupiſcentię trahit̉: vt nihil finat hoīem de deo cogitare vel de alijsboniſ: ſed effūdit ſe ſuꝑ cibū tanqͣꝫ brutum aīal. Et hoc vtiqꝫ nō eſt bonū necrationabile ꝙ homo fūdat ſe ſuꝑ cibūvt irratiōale aīal. Et etiā corꝑalit̓ nocet qꝛ ad ſanitatē corporꝭ valet ꝙ cibꝰhoneſte ⁊ ordinate ⁊ moderate ingerit̉quia tāto faciliꝰ ⁊ ſalubriꝰ digerit̉. Ergo contra iſtā auiditatē bonū eſt ⁊ laudabile: ꝙ quilibet hō ante ſūptionē cibi ad minꝰ dicat vnū pr̄ noſter. ⁊ anteſignū crucꝭ faciat qͣꝫ cibū ſumat. Exēplū de mōiali q̨̄ ī horto comedit lactucam ſine ſigno crucꝭ. ⁊ ſic diabolū cū lactuca comedit. Un̄ dicit beaiꝰ Gregꝰ. īdialogo ſuo. Ꝙ qͥdā ꝯuerſus bibit vinū in ciuitate ſine licentia ⁊ ſine ſignocrucꝭ. ⁊ ſic diabolū cū vino bibit. Et inprīcipio mēſę hō debet cogitare d̓ pauperibꝰ ſic ꝙ vellet ꝙ qͥlibet pauꝑ intātūhr̄et: ⁊ debet eis impartiri elemoſynaꝫſuā d̓ menſa ſua inquātū facultas admiſerit. Un̄ Catho. Dū ſedes in mēſaprimo de pauꝑe penſa. Tūc bene prādet̉ cū chriſtꝰ adeſſe videt̉. Et in infraprādiū dū ſedēt in mēſa debent loquide bonis ⁊ honeſtꝭ ⁊ deificꝭ: ⁊ debent cauere ꝟba ſcurrilia mūdana detͣctoria
Exēplū legit̉. Ꝙ quidaꝫ diues inuitauit vicinos ⁊ cognatos ſuos locandoeos in vna mēſa. ⁊ ī alia mēſa etiā pauperes collocauit: ⁊ vnꝰ inter pauꝑes qͥfuit ſctūs hō vidit in pͥncipio mēſę qn̄bn̄dicite dixerūt ⁊ prīo duo fercula comederūt. angelos circūdare diſcūbentes. qꝛ loquebant̉ de deo. Et poſtmodū cęperūt loqͥ mūdana. ⁊ ꝯſequentervitioſa ⁊ detractoria. tūc dęmōes affuerunt ⁊ diſcūbentes circūdederūt ⁊ angeli fugierūt ab eis ⁊ dederūt locuꝫ dęmonibꝰ. Tūc fleuit ille ſctūs hō. Poſtmodū iteꝝ in fine menſę ceperūt loquide deo ⁊ debonis ⁊ tūc angeli redierūt⁊ dęmones fugierūt. Tūc ille hō hoc videns cępit alacriter ridere. Tunc poſtmodum interrogauerunt illum bonūhominem qͣre fleuiſſet ⁊ poſtmoduꝫ riſiſſet: ⁊ ipſe manifeſtauit eis ea quę vidit ⁊ exhortatus eſt eos vt vbicūqꝫ eſſent cum hominibus congregati libenter deberent loqui de deo et honeſtis.In ſignum huius dicit chriſtus ī euāgelio: vbi duo vel tres congregati ſūtin nomine meo ibi ſum in medio eorūItem poſt menſaꝫ tunc quilibet debetdicere gratias ⁊ regratiari deo de bonis perceptꝭ. Unde Apoſtolꝰ Eph̓. v.In omnibꝰ gratias agentes. Un̄ Auguſ. de verbis dn̄i. Si quid māducas⁊ bibis ad refectionem ⁊ reparationēmēbroꝝ: ⁊ gratias ages ei qui tibi tribuit mortali ⁊ fragili hͨ ſuffragia: cibuſtuus ⁊ potus laudant deum. Ex hispatet ꝙ homo poteſt quandoqꝫ vti p̄cioſis cibis ſine peccato: ⁊ alius ī groſſis cibarijs poteſt offendere deum ⁊ delinquere. Vnde Auguſtinꝰ de doctrīachriſtiana. Pōt eſſe vt ſine aliqͦ vitiocrapulę vl̓ voracitatꝭ p̄cioſiſſimo ciboſapiēs vtat̉. Inſipiēs autē fetidiſſimagulę flāma ī viliſiſſimū olꝰ inardeſcat