cauda ſua regūt ſe. ſic hō ꝯſideratiōefinis ⁊ mortꝭ defendit ſe ab auaricia ⁊etiā a cęterꝭ vitijs ⁊ regit ſe in mundoUn̄ Iob. xij. Interroga iumenta ⁊ docebūt te: ⁊ volatilia celi ⁊ indicabūt t̓.Mors indicat ad oculū ꝯtēptibilia eſſe q̨̄cunqꝫ q̨̄runt̉ in mūdo .ſ. delitiasdiuitias. ⁊ ſic de alijs. Un̄ Hierony.Qui ſe quotidie recordat̉ eſſe moriturū ꝯtemnit p̨̄ſētia ⁊ ad futura feſtinatEt nō immerito. quia tēporalia in morte nihil valent. quia nec corpꝰ a vermibus p̨̄ſeruāt: nec hominē in vita ꝯẜuare p̄n̄t: qꝛ morit̉ pauꝑ morit̉ et diues.Nec aīam a dęmonibꝰ liberāt. Prouerb̓. xj. Non ꝓderūt diuitię in die vl̓tionis. imo grauat. qꝛ talis diues multa poſſidēſ cū dolore morit̉: quia ſeparatur a diuitijs quas dilexit: ⁊ ꝓ quibus diu laborauit. ⁊ ꝓpter qͣs ſalutē ꝓpriam ſępiuſ neglexit. Inſuꝑ cum hicſatꝭ habeat: ⁊ neſcit quid ibi habebit:vbi prīa nocte remanebit. Ecc̄i. xlj. Omors qͣꝫ amara eſt memoria tua homīiniuſto habenti pacem in ſb̓ſtātijs ſuiſUn̄ etiā Gregꝰ. Nō armatoꝝ turbanon familię multitudo: nō auri ⁊ argēti abundātia: nō vindemiarū vbertas⁊ ſegetum: nō iocunditas extenſa pͣtorum quęunt anīę exenti de corpore vlqꝫ lum afferre p̨̄ſidiū. Sciendū ꝙ homoſeipſum ꝯſolare debet in agone cū euꝫaniam relinquere oportet .ſ. cogitādoſic in agone. reſignes cunctꝭ ꝓpter deū⁊ cōmittas te volūtati diuinę ex toto:tunc dabit tibi deus eterna bona. Itēꝓ vxorē qua ī morte relinqͥs: dabit tibi deus ſuā bn̄dictā mr̄em ꝟginē mariā q̨̄ pulchrior ⁊ dignior ē. Itē ꝓ amicis ⁊ filijs et cognatꝭ a quibꝰ te ſeꝑarioportet. ſperare debeſ ꝙ dabit tibi proillis ſocietatem oīm ſctōꝝ ⁊ angelorūItē ꝓ honore p̨̄ſēti ⁊ ꝓ ptāte t̓rena da
bit tibi ęt̓num honorē ⁊ ęt̓nū regnuꝫ.Psͣ. Introibo in potētias dn̄i. ¶ Secūdū remediū eſt ꝯfidentia d̓ deo quinō derelinqͥt ſperātes in ſe iuxta ꝓmiſſū ipſiꝰ dicētꝭ. Nolite ſolliciti eſſe dicētes qͥd manducabimꝰ: aut qͥd bibemꝰaut qͦ oꝑiemur? ſcit enī pr̄ vr̄ qꝛ his oībus indigetis. Qui enī ſic fecit hoīemvt alimētꝭ indigeat: nō patiet̉ eū perire ꝑ neceſſarioꝝ ſb̓tractionē: ſi eiꝰ ſe ſb̓mittat ꝯfidētię. Matth̓. vj. Quęriteprimū regnū dei ⁊ hͨ oīa adijcient̉ vobis .ſ. corꝑis neceſſaria. Na qui libenter vult dare hoī cęleſtia ⁊ magna nonnegat ei minima ⁊ terrena. Si enī mali ⁊ crudeles hoīes imo ⁊ beſtię ⁊ brutaanimalia filios ſuos nutriūt: ml̓tomagis optimꝰ ⁊ verax dn̄s filios ſuos nōdeſerit. Qui etiā benignus eſt ſuꝑ ingratos ⁊ malos: quatomagꝭ ſuper bonos qui omnē ſollicitudinē in eū ꝓijciunt. Psͣ. Non vidi iuſtū derelictum:nec ſemen eius quęrens panē. UndeBonauētura de ordine fratruꝫ minorum. Vnde de tribꝰ ſperandū eſt auariciā abijcientibꝰ ꝓ deo. Ꝙ aūt ꝓcurabit homini in neceſſarijs aut cū parcovictu ⁊ in penuria dabit hoī vires qͦsī abūdātia poſſꝫ hr̄e. Et ē hͦ iocūdiꝰ demodico eſſe fortem tāqͣꝫ aliꝰ de multꝭ.aut qd̓ ſb̓trahit corꝑi: refūdat mēti īꝯſolatiōe ſpūali: vt libenter careat tēporali abūdātia: q̨̄ ſpūalibꝰ delitijs fęliciꝰ recōpēſat̉. Inſuꝑ magnā gl̓aꝫ incęlo meret̉ patiēt̓ ſuſtinēdo ꝓ chriſtopenuriā corꝑalē. ¶ Tertiū remediū ē Lꝙ hō elōget ſe a cupidis ⁊ auarꝭ: et familiarꝭ ſit his qͥ t̓rena ꝯtemnūt. Psͣ.Cū ſctō ſā. ⁊cͣ. Accidit illi qͥ cū auarꝭ ⁊cupidiſ ꝯu̓ſat̉: ſic̄ ꝑuulo accidit qͥ a lupa fuit nut̓tꝰ: qͥ aliū modū gͣdiēdi abea diſcere n̄ potuit: niſi quē ip̄a hēbatvn̄ duabꝰ manibꝰ ꝓ pedibꝰ vtebatur