Druckschrift 
De eruditione christifidelium
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

XOIDe accidia

ſidera vias eiꝰ ⁊ diſce ſapientiā. q̨̄ cuꝫnō habeat ducem nec p̨̄ceptorē nec pͥncipem parat in ęſtate cibū vt in hyemecomedat. Poteſt erubeſcere piger hōꝙ animal tam paruū in futurū ſibi ꝓuidet: ⁊ ipſe vſū rationis hn̄s nō vultſibi ꝓuidere de futuro. Iteꝫ videmusaqua ſemꝑ deorſū currere niſi impediatur ⁊ ſic de omnibꝰ creaturꝭ ⁊ aīalibꝰ.Unde Ariſto. li. xj. animaliū. Nulluꝫens naturalit̓ eſt ocioſiū. Vnde in omnibus aīalibꝰ eſt res mobilis. Ex iſtiselicitur ꝙ accidioſus eſt vilior omnibꝰalijs aīalibuſ. Tertio diſplicet accidiadeo qꝛ mundi amatores plus laboratꝓ periturꝭ ⁊ momētaneis rebꝰ qͣꝫ illi qͥdicunt ſe eſſe ſeruos chriſti pro ęt̓nis.Si enim conſideraremꝰ q̨̄ ⁊ quanta ſuſtinent hoīes ꝓ tꝑalibꝰ: ⁊ quātū laborant homines ſuperbi ad ornanduꝫ ſehuic mundo: poſſemꝰ merito ꝯfundi īnobiſipſis ꝙ adeo pigri ſumꝰ laborare pro regno ęterno ad cōplacendumdeo. Vnde Augꝰ. O ſi poſſemꝰ excitare homines ⁊ cum ipſis parit̓ excitari:vt tales eſſemus amatores vitę ꝑmanentꝭ qͣles ſūt hoīes amatores vitę fugientꝭ. Vnde merito diſplicet deo ꝙmundi amatores plus ſuſtinent ⁊ plura faciunt ⁊ grauiora exercitia exhibētmūdo ⁊ diabolo qͣꝫ ẜui chriſti ipſi deo⁊ maiorē ſollicitudinē hn̄t ornare corpora ſua cum ornatꝭ veſtibꝰ qͣꝫ ẜui chriſtiornare aīas ſuas cū ꝟtutibꝰ ⁊ meritꝭUn̄ abbas pābo vidēs mulierē ornatā in alexandria: fleuit. ⁊ int̓rogantibus cām ſui fletꝰ ait. Duę res me mouent. vnū de illius ꝑditiōe. Aliud qͥanon habeo tale ſtudiū placendi deo qͥGle hꝫ iſta quō hoībus placeat. Secundo vitāda eſt accidia qꝛ multū placet diabolo. Primo qꝛ diabolus accidioſos poſſidet quiete ⁊ pacifice. Nā

accidioſi non cognoſcunt diabolumin ſe quieſcere ideo non curant eum expellere. Ꝙ autem diabolus habitat etquieſcit in accidioſis ad hoc poteſt valere illud. Matth̓. xij. De īmundo ſpiritu qui veniens domum inuenit eamvacantem: vadit ⁊ aſſumit ſepteꝫ ſpiritus nequiores ſe: ⁊ ingreſſi habitātibi. Secundo placet illud vitium diabolo: qꝛ p̨̄ſtat diabolo fiduciā tēptādihominē de alijs peccatꝭ: ⁊ eū fortit̉ aggrediendi. De multꝭ enim vitijs temptat diabolus hominem tepidū ⁊ accidioſum: de quibꝰ non auderet hoīemtemptare feruentem. Vnde dicit autoritas. Ollc feruenti muſcę non inſidētAccidioſus enim ſe facit qͣſi receptaculum oīm vitiorum. Bern̄. de cōſderatiōe. Oīm cogitationū malaꝝ ⁊ tēptationū incentiuū ē ociū. Nūqͣꝫ gͦ ſit ocioſus ẜuꝰ dei. Augꝰ. Ocioſitas ſine deitimore magiſt̉ neqͥciarū eſt. Sic gͦ ptꝫꝙ accidia ⁊ ociū eſt origo oīm vitiorū.Accidia enī p̨̄cipue ſolet eē occaſio luxurię. Exēplū de dauid ⁊ ſalomōe: ⁊ d̓cōdomitꝭ. Etiā ſolꝫ eē occaſio ſuꝑbiępsͣ. In labore hoīm n̄ ſūt. Et poſtea. iōtenuit eos ſuꝑbia. Etiā ſolꝫ eē occaſioauaricię qꝛ nō vult laborare iō deſiderat ml̓ta hr̄e ſine labore. Nolite gͦ locūdare diabolo. Hiero. ſꝑ aliqͥd boni facito ne te diabolꝰ ocioſū inueniat. Un̄exēplū in li. vitaſpatrū dixit qͥdā ſenexꝙ hō exiſtēs ī occupatiōe bona hꝫ vnūdiabolū eū tēptātē: ſꝫ hō ocioſus infinitos dęmōes hꝫ eū ad malū incitātes.Un̄ ꝓpriꝰ locꝰ ocioſi eſt infernꝰ ſic̄ ⁊ di­ Caboli: quod ſic poteſt oſtendi. Conſtatenim ꝙ ocioſus in cęlum non recipitur qꝛ cęlū eſt merces operarioū. Un̄Matth̓. xx. dicit̉. Voca oꝑarioſ ⁊ redde illis mercedē. vbi notant̓ ſpecificatoꝑarios: ⁊ nō ocioſos. Neqꝫ ī paradi