ſe a deo accepiſſe: tunc ratio dictaret̉ſibi ꝙ datori ſuo gratias ageret. Et illud vitium eſt homini multuꝫ nociuūquia obſtruit ei fontem diuinę miſericordię. Vnde Bern̄. Ingratitudo eſtventus vrens ſiccans ſibi fontem pietatis: rorē miſericordię. ⁊ fluenta gratię. Unde Gregꝰ. Nō eſt dignus dadis: q̄ non agit gratias de datꝭ. Tertio quia ſibijpſi viuit ⁊ non deo. Un̄cuꝫ ſuꝑbus deo ſe ſubijcere ⁊ ei ſeruirerenuit: ipſe bona ab eo accepta non recognoſcit. niſi recognitione verboruꝫq̨̄ ridiculoſa ē ⁊ cōtumelioſa. Ridiculum enī eſt ꝙ dn̄s deus ſoluꝫ inueniatin hoīe calliſfola verborū. Cōtumelioſum ⁊ irriſorium etiā eſt domino ꝙ eūaliquis dominū ſuuꝫ fateat̉. qui tamēei ſeruire dedignat̉. Augꝰ d̓ vita chriſtiana. Ille chriſti nō famulus ſꝫ ſubſannator ⁊ irriſor eſt: qui eius ſe ſeruūdicit: ⁊ ſibi ſeruire diſſimulat. Modoſi quis veraciter recognoſceret ſe habere corpus cum omnibꝰ mēbris ⁊ vitam ſuam totam a deo: vtiqꝫ ratio humana ſibi dictaret ꝙ ei cum toto corpore ⁊ cum omni vita ſua ſeruire deberet. quia ẜm ꝓphetam. Ipſe fecit nos.⁊ non ipſi nos. Ergo quilibet chriſtianus ſtudere debet vt cum omni vitaſua dn̄o placeat. Et non huic mūdo.Unde Apl̓s. Si adhuc hominibusplacerē chriſti ſeruꝰ non eſſem. Quarto qui de bonis ſuis nō tribuit deo cuipſe ea requirit in pauꝑibus. Augꝰ deverbis dn̄i. ſermone. xlij. De meo vtiqꝫ q̨̄ro ait chriſtus. da mihi ⁊ reddaꝫtibi. habuiſti me largitorē: fac me debitorem. pauca mihi. das plura vtiqꝫtibi reddaꝫ. terrena mihi das: celeſtiavtiqꝫ reddam. Lemꝑalia das. ęternareſtituam. Sūperbia autē iſta ē valdenociua homini cuꝫ bona a deo recepit
et non ſe recepiſſe a deo recognoſcit̉.Aliter enī diuites ſe ad pauperes haberent: ſi omnia veraciter cognoſcerētſe habere a deo quę poſſident. ⁊ inſuꝑſi ad remuneratione futuram anhelarent. Unde Petrꝰ Rauenen̄. O homoſi hic ꝑmanſurus es: quę tua ſunt hicreponas. Si auteꝫ illuc iturus es: curea hic relinquis? Manus pauperis ēchriſti gazophilatiū. Quia quicquidaccipit pauꝑ: chriſtus habet acceptuꝫIdem. O homo quicqͥd per pauperētranſmittis in cęlum deus vnum accipit ad cētum. Exemplum de hoc ꝙ elemoſyna cētuplum reddit̉ a deo. Quodam tēpore ep̄o quodam p̨̄dicante ꝙerogantes elemoſynas pauꝑibus cētuplum recipient. diues quidam hocaudiēs: omnia quę habebat in manꝰep̄i poſuit: et epiſcopꝰ ea pauperibuserogauit. Illo mortuo filij ſui ep̄m incauſa illa traxerunt ad iudiciuꝫ bonapaterna repetentes Qui cum redderenon poſſet: inſpiratū eſt illi ſancto epiſcopo vt irēt ſimul ad patrem. quo extracto de tumulo inuenerūt in manueiꝰ chartam ī qua erat ſcriptum: ꝙ nōſolum illa quę in manu epiſcopi poſuerat receperat: ſed amplius centupluꝫquod videntes filij epiſcopuꝫ dimiſerunt. ¶ Secūda ſpecies interioris ſuperbię quādo aliquis credit ſe ſua dona habere a deo ſed pro meritis ſuis.Et hęc mala ⁊ mendax ſuperbia ē. qꝛſi haberemus ex meritis: tūc nō ex gratia. et ſic talis ſuperbia euacuat gr̄amdei ex qua datur dona hominibꝰ. Iteꝫtalis liberaliſſimū largitorem reputatvenditorem: dum ea quę dominus eidat credit ſe habere ꝓ meritis. in quodeo magna irreuerentiā exhibet. Iteꝫmagna eſt fatuitas illorū qͥ credūt habere dona pro meritis. cum homo non