De Preceplo VII
di ſunt iſti parci viri qui recludūt oīabona ſua ab vxoribus nullam eis poteſtatem cōmittentes tanqͣꝫ ancillę ⁊ famulę. hoc illi facere deberent ſoluꝫ quihabent vxores tales quales: ne occaſiomali eis eſſet poteſtas taliſ rerum temporaliū. Sed eis qui ꝓbas ⁊ honeſtas⁊ timentes deum ⁊ cōſcientioſas ⁊ probatas vxores habent non eſt faciendatalis recluſio. Quia ex hoc datur talibus mulieribuſ occaſio furandi. quiaomnia debent illis eſſe cōmunia ſimulſcꝫ taꝫ viro qͣꝫ mulieri. exēplo pͥmitiuęeccleſię. vt dicitur actꝭ. iiij. Erant illisomnia communia. Si hoc omnibuschriſtianis fuit: ml̓to fortius debet eſſeillis qui ſūt ſimul in mr̄imonio. Hocetiam videtur chriſtus approbare ineuangelio dicenſ. Iam non ſūt duo ſꝫvna caro. Ex hoc ſequitur ꝙ ml̓to minus res illorū debent eſſe diuiſę. Scilendum autē ꝙ mulier proba ⁊ honeſta⁊ miſericors quādoqꝫ facit virum cruFxō.delem pium et miſericordem. ExēplūLegit̉ ꝙ quędā nobilis domina multum compatiebat̉ infirmis maxime tn̄leproſis. Uir autem nobilis ⁊ potenstantū abominabat̉ leproſos ꝙ eos videre non poterat. Qui quadaꝫ die eqͥtauit ad venationem. Tunc quidā leproſus apparenſ ante ianuā ſuam. id ēillius nobilis ⁊ rauca voce clamare cepit. Quem mox vt dn̄a audiuit ad eūdeſcendit ⁊ queſiuit ſi vellet comedere ⁊ bibere? Et ille. Ecce hic crucior vehementi ſolis ardore nō māducaboneqꝫ bibā niſi metulerꝭ in domum tuaꝫEt illa. Nunqͥd noſti quātū dn̄s meꝰabhorreat leproſos? ⁊ ipſe cito redietde venatione. ⁊ ſi te in domo inueniretforſan me ⁊ te interficeret. Illo gemente ⁊ plorante: dn̄a nō potuit eiꝰ lachrymas ſuſtinere. ſed ꝓprijs brachijs ī do
mum portauit. eūqꝫ rogauit vt comēderet. nullo modo voluit niſi eum domina in propriam camerā ⁊ in ꝓpriuꝫlectuꝫ deferret. Ibi enim deſiderabatquieſcere anteqͣꝫ comederet. Dum ergo illa gemitum ⁊ fletum eius tantumferre non poterat: portauit eum in proprijs humerꝭ ad cameram ſuam. ⁊ ī lecto ſuo eum quieſcere fecit. ⁊ coopertorio precioſo corpus eius cooperiens.Et ecce vir de venatione veniens dixitmulieri. Aperi mihi cameram illaꝫ vtrequieſcam poſt eſtum ſolis. Cunqꝫ il̓la aliquātulum tardaret timēs d̓ morte leproſi ⁊ ſua. dominus cum magnaindignatione cameram intrauit. ⁊ ſatis cito poſt reuerſus ad vxorem ait.Modo inquit bene feciſti ꝙ lectuꝫ meum optime p̨̄paraſti: ſꝫ miror vbi taliſſpēs aromaticas reperiſti qͥbꝰ tota camera reſperſa eſt. tanto ſcilicet odoreſuauitatꝭ ꝙ mͥ viſū eſt ꝙ fuerī in paradiſo. Quo audito ml̓ier q̨̄ nō niſi mortē expectauit. ⁊ ingreſſa camerā ita inuenit ſꝫ leꝓſū mīme inuenit. q̨̄ p̨̄ āmiratiōe ⁊ miracl̓i magnitudine oīa perordinē marito ītimauit. Ille valde cōpūctꝰ: qͥ pͥus qͣſi leo fuit: māſueſcere cepit ſic̄ agnꝰ. ⁊ poſtea pauꝑes ⁊ maxīeleproſos ſꝑ dilexit. ⁊ vitā ſuā cū vxoreſua ī bono finiuit. Un̄ apl̓s. jͣ. ad Chorin. vij. Saluat̉ vir infidel̓ ꝑ mulierēfidelē. ¶ Noni ſūt ẜui ⁊ ācillę qui resdn̄oꝝ ſuoꝝ furtīe ⁊ īutilit̓ ꝯſumūt. Ul̓etiā d̓ rebꝰ dn̄oꝝ ip̄is īuitꝭ elemoſynāfaciūt. Tl̓es .n. ꝓpt̓ piā intētiōꝫ a pctōmortali non excuſant̉. Un̄ q̨̄rit̉ vtruꝫẜuꝰ vl̓ ancilla in aliqͦ caſu poſſit elemoſynas facere d̓ rebꝰ dn̄i ſui? Reſpōdeoẜm Tho. in. iiij. diſ. xv. Serui ancillę ⁊faml̓i n̄ pn̄t elemoſynas dare d̓ rebusdn̄oꝝ ſuoꝝ ſine eoꝝ ꝯſenſu: niſi panem vel brodium et huiuſmodi que