De precepto II
ſuper deum vel ęqualiter deo diligit:qd̓ hoc ſibi ꝓ deo p̨̄ſtituit: qͣꝫdiu ſic illud diligit. Sed dn̄s dicit nō adorabis deos alienos. ¶ Circa qd̓ q̨̄riturvtrum ſine idolatria poſſumus imagines adorare? Rn̄det̉ breuiter. Ꝙ īmago pōt ꝯſiderari dupliciter. Uno modo ꝓut ē res quędam puta lignū ſculptum vel pictum. et ſic nō adoramusimaginē qꝛ hoc eēt idolatria. Alio modo pōt cōſiderari vt ē imago ⁊ ſignuꝫalicuius rei. ⁊ qꝛ idem ē motꝰ quo qͣsvertit̉ in imaginē ⁊ in ipſam rem cuiꝰeſt ſignū. ideo etiā eadem adorationeq̄ veneramur ipſam imaginē ⁊ ipſamrem cuius ē imago. Item q̨̄rit̉ vtrumcrux chriſti in qͣ pependit debeat adorari adoratione latrię? Rn̄det̉ ꝙ cruxilla in qua fuit chriſtus paſſus poteſtdupliciter cōſiderari. Uno modo inqͣꝫtum imago chriſti extenſi in ea. ⁊ ſicadorat̉ eadē adoratiōe latrię ſic̄ chriſtus. ⁊ ſic ea alloquimur ſicut chriſtuꝫdicentes: O crux aue ſpes vnica. Aliomodo inqͣꝫtū ē res q̨̄dā ſic etiā nō pōteadē adoratiōe adorari cum ipſo chriſto. qꝛ vt ſic nō ꝑtinet ad ꝑſonā verbivt ꝑs eius. ergo nō pōt eadē adoration adorari cuꝫ iſpo. Sed alię crucesqꝛ nō fuit in eis chriſtus. adorant̉ vtimago chriſti ideo adorant̉ adoratione latrię. Utrū beata virgo ſit adorāda adoratiōe latrię? Rn̄deo ꝙ nō: cuꝫtn̄ beata virgo ſit ꝑ ſe q̨̄dam creaturaexcellens ei debet̉ honor ꝓ ſe. Un̄ aliaadoratione adorat̉ qͣꝫ filiꝰ eiꝰ. ſcꝫ nonlatria q̨̄ ſoli deo debet̉. ſed adoratiōeiꝑdulię: quia vltra alios ſanctos debet adorari. Ergo inuocamꝰ eā digniſſima ⁊ ſanctiſſimā dei genitricē: virginem virginū. dn̄aꝫ angeloruꝫ. ⁊ ſic dealijs. Vtrū ſanctoꝝ reliquię ſint adorandę: Dicendū ꝙ ſanctos dei in ve-
neratione debemꝰ habere tanqͣꝫ mēbrachriſti. tanqͣꝫ dei filios et amicos ⁊ īterceſſores noſtros. ⁊ iam eoꝝ reliquiasqͣleſcūqꝫ honore cōgruo in eoꝝ memoriam honorare debemꝰ. Et p̨̄cipue eorum corꝑa q̨̄ fuerūt templū ſpūſſancti⁊ organa ꝑ q̨̄ ſpūſſanctus oꝑatus eſt.⁊ ſunt corꝑi noſtro cōfigurāda ī gl̓iaꝫreſurrectiōis. Un̄ ⁊ ipſe deꝰ hmōi reliquias ꝯueniēter honorat in eoꝝ p̨̄ſentia miracula faciēdo. Un̄ ſciēdū ꝙ deus ſolꝰ adorādus ē tāqͣꝫ largitor oīuꝫbonoꝝ. vn̄ dicimus in oratione: miſerere mei deꝰ ẜm magna miſericordiamtuā. Sꝫ ſancti adorādi ⁊ īuocādi ſūttanqͣꝫ mediatores ⁊ īterceſſores nr̄i vtnob̓ impetrēt a deo qd̓ petimꝰ. Ergodicimꝰ ī oratiōe. Sancta Maria oraꝓ nob̓. ſancte petre ora ꝓ nob̓. ⁊ ſic dealijs.¶ De ſecundo p̨̄cepto.On aſſumesIvnomē dei tui inuanū. Exo. xxvbi ẜm. Augꝭ. ꝓhibet̉ iuramētū friuolum ⁊ etiaꝫ ꝑiuriū. vterqꝫ enī ⁊ qͥ pronihilo iurat: et qui falſe iurat nomendei aſſumit inuanū. ¶ Sciendum ꝙ Aqͥlibet debet ſibi cauere ne aſſueſcat iurare. Primo ideo qꝛ qui frequēter iurat replet̉ omni iniquītate. Un̄ Ecc̄i.xxiij. vir multū iurās replebitur iniqͥtate ⁊ non recedet a domo eius plaga.Ergo illi qui ſolent frequenter iurarepeſſimi hoīes efficiūtur: ⁊ replebūt̉ nōſolum cum vna iniquitate: ſed cuꝫ oīiniquitate. Secūdo quia ille qͥ licitūiuramentum facit ipſe quaſi laqueuꝫad collū ſuuꝫ ponit. Iuxͣ illud Prou.vj. Illaqueatus es verbis oris tui: etcaptus ꝓprijs ſermonibus. Quandovero licitū iuramentū trāſgredit̉ ipſelaqueo illo quaſi ꝓprijs manibꝰ ſe ſtrāgulat. Ergo quot iuramēta etiā licita