Sermo
illos tres diſcipulos ſuos ⁊ īuenit eos dormientes ⁊ dixit petro: Simō dormis. nōpotuiſti vna hora vigilare mecum. Glo.Ideo chriſtꝰ īcrepauit petꝝ p̨̄ cęteris ſingulariter. qꝛ p̨̄ cęteris petrꝰ gloriabat̉ dicens: Etiā ſi oportuerit me mori tecū nonte negabo. Iteꝝ abijt ſcd̓o ⁊ orauit dicēsPater mi. ſi non pōt hic calix trāſire niſibibam illum. fiat volūtas tua. qͣſi diceretSi non pōt genus humanū aliter rediminiſi ꝑ mortē meā. fiat volūtas tua nō meaEt venit iteꝝ ad diſcipulos ſuos ⁊ īueniteos iteꝝ dormiētes. Erāt enī oculi eorumgͣuati ſomno p̨̄ lōgitudine vigiliaꝝ. et triſticię magnitudine. ⁊ ignorabāt qͥd reſpōderēt ei. Et relictis illis. Tertio iteꝝ abijt⁊ orauit eundeꝫ ſermonē. Tūc apparuit eivt lucas ait. angelus confortans eū ī ſuismagnis anguſtijs. qͣs circa mortē futuraꝫhabuit. Et dicūt doctores ꝙ apparitio hͨerat corporalis ī aſſumpto corꝑe humanoSed q̨̄rit̉ qͣre dn̄s cū eſſet fortitudo angeloꝝ ⁊ oīuꝫ creaturarū. īdiguit ꝯfortation ⁊ ꝯſolatione angeli. Rn̄det venerabilis Beda. Creator nō indiguit creaturęſubſidio. ſed hō factꝰ fuit ꝓ nobis. ſicut gͦꝓpter nos ꝯtriſtatus eſt. ſic ꝓpter nos confortatꝰ eſt. Poſt hoc dicit Lucas. Et factus eſt in agonia .i. certamine ꝯtra mortēquā ſenſualitas abhorrebat. ſꝫ ẜm voluntatem ⁊ iudiciū rationis mori volebat ꝓpt̓ſalutē noſtraꝫ. vt nos liberaret ab ęternamorte. ⁊ ſic ꝓlixius orauit. ⁊ tam intime ettam ſerioſe ⁊ in tanta anxietate. ꝙ omnesvenę ſui corꝑis mouebant̉. Et ſic ex vehementia anxietatis factꝰ ē ſudor eius ſicutguttę ſanguinis decurrētis ī terrā. Opiūcor ꝯſidera hic. qͣnta. qͣꝫ amara. qͣꝫ anxiafuit mors ⁊ paſſio tui redēptoris. cuiꝰ ſolaimaginatio tm̄ naturā īmutauit. ꝙ p̨̄ anguſtia ſanguineum ſudorē ſudauit. Hicq̨̄ritur vtrū iſte ſanguis fuit verus ⁊ naturalis. Rn̄detur ꝙ ſic. ſed nō fuit naturalimō ꝓfuſus. qꝛ ꝯtra naturam ē ſudare ſanguinem. vt dicit Beda. Tūc venit tertioad diſcipulos ſuos. ⁊ cōpatiēdo dixit illisDormite iam ⁊ reqͥeſcite. ⁊ cuꝫ paululumrequieuiſſent dixit eis: Sufficit. venit ho-
ra: ecce filiꝰ hoīs tradet̉ ī manꝰ peccatoꝝ.ecce qͥ me tradet ꝓpe ē Et adhuc eo loquēte: Ecce iudas traditor venit ī hortū. ⁊ cūeo turba multa cū gladijs ⁊ fuſtibus ⁊ laternis. ⁊ facibꝰ. ⁊ armis. miſſi a principibꝰſacerdotū ⁊ ſenioribus ppl̓i. ſcꝫ iudęoꝝ adcōp̄hendendū ⁊ ligandum ieſum. ⁊ iudastraditor antecedebat eos. deditqꝫ eis ſignū dicēs: Quēcūqꝫ oſculatꝰ fuero. ipſeē. tenete eū. ⁊ ducite eū caute. ſcꝫ ne vobiseuadat. Et hoc ideo faciebat ne iacobuꝫalphei qͥ multū ſil̓is erat dn̄o caperēt loco eiꝰ. Ieſus itaqꝫ ſciēs oīa q̨̄ vētura erātſuꝑ eū. volūtarie ꝓceſſit obuiā et dixit adeos: Quē q̄ritis. Rn̄derūt ei: Ieſum nazarenū. Dn̄s ieſus dixit eis: Ego ſum. vtgͦ dixit. ego ſum. abierūt retrorſū ⁊ ceciderunt ī terrā. Per hͦ oſtēdit chriſtus ſuammagnā potentiam ꝙ vnico verbo hoſtesſuos ꝓſtrauit ī terrā. ⁊ ſi mille milia fuiſſēteū nō cepiſſent niſi voluiſſet. Et hͦ fuit manifeſtū ſignum volūtarię paſſionis ſuę. qꝛnoluit fugere cū bn̄ potuiſſet. Poſt hͦ vtdicit Ambro. permiſit eos dn̄s ſurgere etiteꝝ interrogauit eos dicens: Quē q̨̄ritisIſti rn̄derunt: Ieſū nazarenū. Rn̄dit ieſus: Dixi vobis qꝛ ego ſū. Si gͦ me q̨̄ritisſinite hos abire. Cunc iudas traditor accedens oſculatꝰ eſt eū dicens: Aue rabbi.Rn̄dit ieſꝰ: Amice ad qͥd veniſti. Querit̉ qͣre chriſtus dixit amice. cū ſciuit ipſūinimicū ⁊ traditorē ſuum. Rn̄detur pͥmoideo. qꝛ iudas habuit tria ſigna amicitię.ſcꝫ amplexādo. oſculādo. ⁊ ſalutādo Secūdo. qꝛ merito debebat eē amicus chriſtiꝓpter multa bn̄ficia q̨̄ chriſtꝰ an̄ ſibi exhibuit. Tertio. qꝛ chriſtus fuit iā ꝑatus iteꝝeū reciꝑe ad amicitiā ſuam. etiaꝫ ſi adhucgͣuiꝰ offendiſſet eū. Tūc poſt oſculū acceſſerūt. ⁊ manꝰ iniecerūt ī eū et tenuerūt eū.Uidētes aūt diſcipuli qd̓ futuꝝ erat. dixerunt ei: Dn̄e ſi ꝑcutimꝰ ī gladio? An̄qͣꝫautē dn̄s reſpōſū dediſſet diſcipulis. petiꝰqui erat ardētior alijs. gladio euaginatoamputauit ſeruo cayphę noīe malchꝰ auriculā dextrā. Sed voluit eū̄ adhuc doloroſiꝰ verberaſſe. ſi nō cecidiſſet cum capiteDicit qͥdā doctor. ꝙ petrꝰ tam ardēs erat