X CV
Rn̄deo ẜm ſanctū Tho. ij. ij. q. lxxij. ꝓprie⁊ ꝑ ſe eſt peccatū mortale. nō minꝰ qͣꝫ furtum ⁊ rapina. Nō enī homo amat minushonores ſuos qͣꝫ rem poſſeſſam. Ergo ſic̄ ēmortale peccatū furtū vel rapinā ꝯmittere. ſic ⁊ ꝓximo conuitiū dicere ⁊ eū ī famadehoneſtare. Differt aūt ꝯtumela a conuitio ī hͦ ꝙ ꝑ verba ꝯtumelioſa rep̨̄ſentat̉ꝓprie defectus culpę. Sꝫ ꝑ ꝯuītiū rep̨̄ſentat̉ generalit̓ quicūqꝫ defectus ſiue culpęſiue pęnę. Un̄ ſi qͥs dicat alicui iniuriofeeū eſſe cęcū. cōuitiū qͥdem dicit: ſꝫ ꝯtumeliā nō infert. Sed ſi dicat ꝙ ſit fur. nōſolū ꝯuitiū dicit: ſꝫ etiā ꝯtumeliam infert.Sępe tn̄ vnū ꝓ alio reputat̉ ⁊ ponit̉. Itēquęrit̉ an liceat cauſa correptionis dicereꝯuītiū. Rn̄deo ẜm ſanctum Tho. ij. ij. q̄lxxij. Sicut licitū eſt aliquē verberare velī rebꝰ dep̨̄dare cauſa diſciplinę. ſic etiā qͥspōt alteri quē debet corrigere aliqd̓ verbūꝯuitioſum dicere. ⁊ hͦ modo vocauit dn̄sdiſcipl̓os ſuos ſtultos vt habet̉ Lucꝭ. vlt̓.dicens: O ſtulti et tardi ⁊cͣ. Et apl̓us adGal̓. iij. O inſenſati galathę. Tn̄ ſic̄ dicitAugꝰ. Niſi ex magna neceſſitate obiurgationes nō ſunt adhibendę. In qͥbꝰ nōvt nobis ſꝫ vt dn̄o ẜuiat̉ inſiſtemꝰ. Ergovalde neceſſaria ē diſcretio. vt hō moderate talibꝰ verbis vtat̉. qꝛ poſſet eſſe tā gͣue ꝯuītiū. ꝙ ꝑ verbū incaute ꝓlatū. auferret honorē eius ꝯtra quē ꝓferret̉. ⁊ tūc poſſet homo peccare mortaliter. etiā ſi nō intenderet dehonorationē alterius. Sicutſi qͥs incaute aliquē in ludo ꝑcuteret. ⁊ guiter lęderet vel vulneraret. nō excuſatura peccato mortali. ſic ⁊ hic. Itē quęrit̉ vtꝝhō ꝯtumelias ſibi illatas debeat ſuſtinereRn̄deo ẜm ſanctū Tho. vbi ſupͣ. Sicut īalijs iniurijs eſt. ſic etiā in verbis ꝯtumelioſis tenemur habere animū p̨̄paratū adtolerantiā ſi expediens fuerit. Chriſtus tn̄nō p̨̄buit ꝑcutienti ſe ad vnā maxillā aliālicet hͦ fieri docuit. ꝙ ſi qͥs tel ꝑcuſſerit ⁊cͣ.quia hͦ nō eſt faciendum niſi quando ex hͦſperatur ſequi emendatio illius ꝑcutiētisvel alioꝝ hoc videntiū. Quandoqꝫ tamēoportet ꝙ ꝯtumeliam repellamus. ⁊ hͦ ꝓpt̓
duo. Primo ꝓpter bonū eius qui ꝯtumeliam infert. vt videlicet eius audaciā repͥmatur. vt de cętero nō attēptet talia Secūdo ꝓpter bonuꝫ multoꝝ quoꝝ ꝓfectꝰ ꝑꝯtumelias nobis illatas impedit̉. Sciendū ꝙ ſi ille reus erit gehennę ignis qͥ dicitꝓximo ſuo fatue eū ꝯfundēdo: Cuiꝰ tuncille reus erit qͥ dicit ꝓximo ſuo fur. latro.nequā. adulter? Et hͦ cū magno clamorevt ab alijs audiat̉. ⁊ coram eis ſic ꝯfundatur. ⁊ iuſticia dei requirit hͦ. ꝙ eadē mēſura remetiat̉ eis .ſ. ꝙ deus obijciet eis peccata ipſoꝝ ꝯfundendo eos coram ſanctis⁊ angelis dei. ſic̄ ipſi cōfuderunt ꝓximosſuos obijciēdo eis peccata ⁊ defectꝰ ipſorū aīo ꝯfundēdi. Similit̓ ⁊ maledici. quimaledicūt ꝓximis videlicet vxoribꝰ ꝓprijsfilijs ⁊ alijs hoībꝰ incurrūt maledictioneꝫęternā. De qua dr̄ Matth̓. xxv. Ite maledicti in ignē ęternū. Sciendū ꝙ qͥcūqꝫ ex ira vel vindicta maledicit ꝓximis.ipſo facto peccat mortaliter totiens quotiens. ⁊ vt frequēter talis maledictio quāquis facit ſeu dicit ꝓximo. ſuꝑ caput ipſiꝰmaledicētis reuertit̉. Un̄ Gen̄. xxvij. dixit iſaac ad iacob filiuꝫ ſuū. Qui maledixerit tibi ſit ille maledictus. Sic deꝰ iamloquitur de quolibet hoīe bono qui iiuſtemaledicit̉. qꝛ maledicēdo ꝓximis quicqͥdoptaueris. huius tu reus eris ẜm dei iuſticiam. Et deus iuſto homini ꝯuertit maledictionē in bn̄dictionē. Un̄ pͣs. Maledicent ei ⁊ tu bn̄dices. Un̄ Augꝰ. Qui iuſtꝰē ⁊ maledicit̉ p̨̄miū ei ꝓ maledictione reddit̉. Un̄ etiā Matth̓. v. Beati eſtis cummaledixerint vob̓ hoīes. Iteꝫ maledicereadeo eſt illicitū. ꝙ etiā illicitum ē diabolomaledicere. Un̄ Eccꝭ. xxi. Cuꝫ maledicitimpiꝰ diabolo maledicit ⁊ ipſe aīam ſuā.Cū enī diabolꝰ ſit creatura dei ⁊ ẜm ſuuꝫeſſe bonus. licet ī volūtate ſit malus. pctm̄eſt ei malū optare. Un̄ legit̉ cū Michaeſarchangelus cū diabolo diſputans altercaret̉ de corꝑe Moyſi. nō eſt auſus cōuitium inferre blaſphemię. ſed dixit: Imperat tibi dominus. ꝙ ſi Michael archāgelus diabolo adu̓ſanti blaſphemiaꝫ dicere
R
L