De primo
iudicare viuos ⁊ mortuos. Ꝙꝛ qͣꝫ cito ſacerdos ꝓfert verba ſuꝑ hoſtiā. tūc pāisſubſtantiat̉ in corpꝰ chr̄i. ⁊ ibi deſinit eēpanis. ⁊ ſolūmō ſpecies panis remanetEt ſic dd̓m ē ſil̓r de ꝟbis q̄ dicunt̉ ſuꝑconſecratōem calicꝭ quodāmō ibi non ēvinū. ſꝫ verꝰ ſanguīs xp̄i cū corꝑe ⁊ anīa⁊ deitate ſic̄ ſub ſpecie panis. ¶ Uiceſimi ſūt qͥ ſciūt ciromanciam. ⁊ ſunt qͥ manū homīs ab ītra inſpiciūt ⁊ ibi ꝑ quādam cruceꝫ ī manu exiſtenteꝫ cognoſcere volūt vtrum homo cito mori debeat.Item inſpiciūt vngues homīs. ⁊ ſic cognoſcere volūt vtrū ſibi aliqͥd nouitatiscontinget. ¶ Uiceſimi primi ſūt qͥ cū ſimul in matrimonio conueniūt. ⁊ qͥ pͥmitus obdormit. illū citiꝰ mori contingit.Item ſponſa pͥmitus domuꝫ ingredit̉ſpōſi. tūc palpat cū manu ſuperliminaria dicens. Ich griffvber das vberturmyn krieggang alle egen fur. Et ſiccredit ſemper in omnibꝰ victoriam obtinere. Et tunc econuerſo vir dicit. Ichgriffan dieſvendenichbyeg dir dinenrucken vnd̓ lenden̄. ¶ Uiceſimiſecundi ſūt de inuenticijs. ſicut eſt nidꝰ auiscū matre incubante ouis vel pulllis. cuius ſtulta credulitas apd̓ qͦſdam intantū inualuit ꝙ ſic̄ cauſam ſue fecūditatisac proſperitatis temporalis abūdātieqͥ eū inueniret cuſtodiret. Huic aūt tantam tribuebant virtutē integre reſeruato ꝙ ſcilicꝫ fecūditas ⁊ proſperitas a domo in qͣ cuſtodiebat̉ nūquam recederetDe matre etiaꝫ ſic inuenta multa malaoperabant̉. ad reconciliandū amorem ⁊preſtandū fecūditatem eidem virtutemmirificam ineſſe credebant. ⁊ ita dei dona ⁊ opera alij qͣꝫ deo attribuebant. ⁊ ꝑconſeq̄ns aliū autorem fecūditatꝭ ⁊ opulentie temporalis qͣꝫ deum altiſſimumopinabant̉ Item ad hūc errorem pertinet ꝙ vetule credūt meliorem inuentionem modici ferri qͣꝫ ml̓ti auri. Et fortunatiſſimam credūt eſſe inuentōem acusEt meliorem credūt eſſe inuentōeꝫ obu
li qͣꝫ denarij. Item credūt infortunatiſſimam eſſe inuentionem ouis vel bouisFortunatiſſimam autē lupi vel colubrivel draconis vel bufonis. Item aliqͥ dicūt ꝙ anulꝰ fabricatꝰ de tribꝰ clauis ferreis dūtaxat inuentis valet geſtatꝰ ꝯtrainfirmitates ¶ Uiceſimitercij ſunt quiſpem ſuam non totaliter ponūt in deū.ſed in aliqd̓ creatū. Sciendū ꝙ deꝰ qͣdruplicem ſpem exigit a nobis. Primaeſt ſpes prouidentie de temporali ſuſtētationē. Sapiētie. vi. Eqͣliter eſt illi cura de omnibꝰ. psͣ. Ocl̓i omniū in teſperant domine. ⁊ tu das illis eſcam in tēpore oportuno. psͣ. Quidas iumentiseſcam illoꝝ. ⁊cͣ. hanc ſpem non habentauari qui nūquam ſatiant̉ ſed ſempertiment ſibi deficere: ⁊ procurant ſibi cumomni ſollicitudine temporalia vſqꝫ ad.xxx. vel. xl. annos. ⁊ non viuent forte.xxx dies. Unde. Luce. xij. de illo diuite qui dixit. Anima mea ml̓ta bonahabes ⁊cͣ. Et reſponſū ē ei Stulte hacnocte animam tuam repetent a te. Secūda ē ſpes remiſſionis peccatorū. vnd̓dicit ad quēlibet illd̓ Math̓. 9. Fili cōfide remittūt̉ tibi pcc̄a tua. pͥ. Ioh̓. ij.Si qͥſ peccauerit. aduocatū habemusapd̓ deum ih̓m chr̄m. et ip̄e ē ꝓpiciatioꝓ pcc̄is noſtris. Hanc ſpe petebat dauid dicēs Dic aīe mee qꝛ ſalꝰ tua ego ſūHanc ſpe non habuit Cayn. ſil̓r ⁊ Iudas. Un̄ Gen̄. 4. dixit Cayn Maiorē iniqͥtas mea qͣꝫ vt veniā merear Et deIuda d̓t Leo papa ī ẜmōe. Sceleratior oībꝰ o iuda īfelicior extitiſti. quē n̄ penitētia duxit ad dn̄ꝫ ſꝫ deſꝑatō traxit adlaq̄uꝫ: Sciēdū ꝙ nullꝰ ꝯſeqͥtur mīamdei ⁊ remiſſione peccatoꝝ qͥntūcūqꝫ conterat̉ ſiue ꝯfiteat̉. ſi nō habꝫ ſpem ⁊ fiduciam ꝙ deus ſibi indulgeat. UndeAuguꝰ. Penitētia que ex fidutia nō ꝓcedit inutilis eſt ſterilis manet ⁊ ſine miſcd̓ia Ergo pnīa ꝟa dꝫ eē fidel̓ fiducialit̓ ſperans mīaꝫ ⁊ remiſſionē ſe poſſe cōſequi peccatoꝝ. Quicqͥd eī ſꝑare poſſu