Druckschrift 
Liber sextus Decretalium : P. 1.2
Seite
49v
Einzelbild herunterladen
 

Liber

articulosª ad clariorē ꝓbationemvſus longenusᵇ in cauſis admiſitNos vſuꝫ hmōi odẜuariᶜ volētes ſtatuimꝰ: vt iudex ſic deputatꝰa nobis niſi aliud de ꝑtiūº uolūtateꝓcedat ad dādū ſimul utroſqꝫᵉ terminū dare poſſit: ⁊ ad exhibēduꝫoīa acta ⁊ munimētaᶠ ꝗbꝰ ꝑtesᵍ vtivolūt ī cā pꝰ dationēᵖ articuloꝝ diecertā qn̄cūqꝫ ſibi videbit̉ valeat aſſignar̄: eo ſaluo ꝙ vbi remiſſionēfieri ꝯtīgeret ꝓ teſtibuſᵏ ꝓducēdispoſſint et inſtr̄a ꝓduci aſſignatiōehmōi nō obᵐ. Interrogabitⁿ ēt ꝑtes ſiue ad earū īſtantiā ſiue ex offōvbicūqꝫ hͨ eꝗtas ſuadebit. Sn̄iam

vero diffinituā citatis ad idº lꝫ nōꝑēptorieᵖ ꝑtibꝰ: ī ſcriptisq ⁊ ꝓut magis ſibi placuerit ſtāsʸ vel ſedēs ꝓferat: ēt ſi ei videbit̉ cōcluſioneª nōfcā ꝓut ex petitiōe ⁊ ꝓbatione ⁊ aliis actitatis: in cā fuerit faciendumᵗ. Que oīā ēt ī illis caſibꝰ ī ꝗbꝰ ꝑaliā ꝯſtitutionē nr̄aꝫʸ vel aliasˣ ꝓcedi p̄t ſimpl̓r ⁊ d̓ plāo ac ſine ſtrepitu ⁊ figura iudicij volumꝰ obſeruari. Si tn̄ ī pͥmiſſis caſibꝰ ſolēnisʸ ordo iudiciariꝰ ī toto vl̓ ī ꝑten̄ ꝯͣdicētibꝰᶻ ꝑtibꝰᵉ obẜuet̉ nō eritꝓceſſus ꝑꝑꝰ hͦ irritꝰʳ. nec ē irritandusª. Data auinione. xiij. cal. d̓cēbris pōtificatꝰ nr̄i anno ſecundo.

a te centū q̄ mutuaui ticio cuiꝰ es heres: reſiſtis negādo modo ponaꝫ ꝙ mutuauiticio centū: ꝙ ꝓmiſit illa reſtituere tali die: ꝙ ticiꝰ īſtituit te heredē: ꝙ mortuꝰ ēꝙ hereditatē adiuiſti vel habuiſti: hec oīa habeo neceſſe ꝓbare: ſꝫ forte duas primas negabis: reliquas ꝯfiteberis: multū ergo me iuuat poſuiſſe: forte etiā lꝫ reſiſtas dicēs exceptionē pacti ſoluiis veltere oēs p̓dcās poſitiōesꝯfiteberis: ꝑ qd̓ pꝫ ēt ſuꝑ pͥncipali cui reſiſtit aduerſarius ponere qn̄qꝫ multū iuuata Articulos. de his. sͣ. de teſti. ꝑ tuas: ⁊. e. ti. pn̄tiū: lib. vi.Et ī ꝗbuſdā fortis dr̄ ītētio vl̓aſſertio: fa. sͣ. d̓ ca. poſ. cū eccleſia: pꝰ pͥn. C. de tē. ap. l. ꝑ hāc.b Lōgeuꝰ .ſ. a tꝑe grego. ix.qꝛ priꝰ de poſitōibꝰ nō hēbamꝰexpreſſuꝫ: ſed ꝑ ip̄m hēmus deelec. dudū. ij. d̓ lit. ꝯte. c. vno.c Obẜuari volētes. in oībuscauſis nedū in his ī ꝗbus ſinefigura ꝓcedit̉: ita puto auctorēintellexiſſe ⁊ dato ꝙ dicas illuꝫintellexiſſe ſoluꝫ de his quibusꝓcedit̉ ſinte figura: fortius ergoſeruandus eſt in alijs.d De p̄tiū. ꝓpter plurale nōputo ꝙ ꝑs altera ſola reſiſterepoſſit. ambabꝰ aūt reſiſtētibusnō vr̄ iudicē hoc poſſe: ſꝫ ꝑ hoc collige ꝙ ſi iudex ꝗ fine figura ꝓcedit īuitis partibꝰ nō dat ſimul terminū ad ponēdū ⁊ ad articulandū: multominus ⁊ alius.e Utroſqꝫ .ſ. poſitiōes ⁊ articulos. vn̄ ⁊ ꝗdā ī cauſis h̓ ꝯiūgūt dicētes ponit dequo ſpec. in titulo de teſti. §. nūc videndū in pͥn. ⁊ ſi neget̉ ꝓbare ītendit ⁊c̄. nontn̄ in alijs cāis dꝫ ꝗs ad h̓ cogi: pͥmo .n. pōt ponere: ⁊ demū negata in articulosdeducere. f Munimēta .ſ. ꝑ que munit̉ cā: ⁊ idē verbū d̓ elec. cupiētes īfi. i. rn̄. ⁊. §. electos. de of. or. quāuis. li. vi. ⁊ sͣ. de in īteg. reſti. coram.g Partes. patet ergo ꝙ in his cauſis ꝗbus ſine figura ꝓcedit̉ vnus ⁊ idē terminꝰ dat̉ actori ⁊ reo ad probandū: cū in illis cāis dicat̉ factū eſſe ꝙ reus probetdefenſiones ſuas: niſi priꝰ actoris ltētio ſit fundata: vt no. sͣ. de teſti. c. de teſtibꝰdicebat guil. in ſpe. de īſtru. edi. §. nunc dicamꝰ ſepe obtinuiſſe ꝙ poſt lit. cōte. ⁊iuramētuꝫ iudex poſſit partibus ſtatuere terminū perēptoriū ad exhibēda oīa: ꝗbus ī cā ſunt vſure: alle. ff. de edē. l. i. §. edēda. ⁊ qd̓ ibi no. dicit tn̄ ꝙ ꝗbuſdā vihoc durū cum id liceat vſqꝫ ad cōcluſionē: de fi. īſtru. cum dilectꝰ. ⁊ dicunt ꝙ lꝫiudex id poſſit nō tn̄ dꝫ. ff. de iudi. nō ꝗcꝗd. xi. q. i. aliud. ⁊ adde qd̓ ſtatim dicā.h Poſt dationē. ſi v̓bū iſtud cōiungit̉ cum v̓bo aſſignare qd̓ ſeꝗt̉ ē ſenſus ꝙdatis articulis: ⁊ nō priꝰ aſſignare poſſit hunc terminū. Si v̓o ꝯiungat̉ cuꝫ v̓boexhibenda: erit ſenſus ꝙ poterit dare terminū pone decē dierū ad ponēdū ⁊ articulādū: ⁊ extunc dare alios decē vel mēſem ad ꝓducēdū ⁊c̄. vt ſic ſil̓ dēt̉ duo termini: ſi. d̓ teſti. cog. c. ij. ⁊ facit lr̄a qn̄cūqꝫ ſibi videbit̉: pͥma plꝫ maxīe qꝛ poſitionibꝰ datis ī termino rn̄dēdum eſt: articuli ēt examinādi. Illud ergo tpͥs quo ſuꝑhis īſtat̉ nō currit ī termino ꝓductionis: nec eſt cōgruū parti ſtatui terminū adprobandū prius ꝙͣ ſciat ī ꝗbus releuet̉: ⁊ quos articulos probare teneatur.i Remiſſionem. cuiꝰ formā habes. sͣ. de teſti. preſentiuꝫ. li. vi.k Pro teſtibus. ꝓbatorijs: ⁊ h̓ ē certū. ſꝫ qꝛ lr̄a general̓r loꝗt̉ vr̄ idē ī reprobatorijs de ꝗbꝰ de ꝓba. lꝫ. de teſti. lꝫ. iij. nā ī illis ēt ſit remiſſio: vt ī pͥ. decre. pn̄tiū¶¶ Producēdis. nō ſemꝑ in dilatione data ad producēda īſtrumēta: lꝫ ꝓducere teſtes: vt dixi poſt pe. ⁊ guil. de teſti. cog. ꝑuenit. i.m Nō obſtāte. vbi gͦ nō ſit remiſſio pro teſtibꝰ ꝓducēdis terminꝰ datus ⁊ elapſus bn̄ obſtat ne ꝓduci poſſint vlteriꝰ inſtr̄a: ⁊ ſic vr̄ ſolui qd̓ q̄rit̉ an poſt termnuꝫ datū ad ꝓducēda inſtr̄a audiat̉ volēs illa producere. Odof. ⁊ guil. in ſpe. d̓dila. §. vidēduꝫ. v̓. ꝗ ſi datꝰ. dicunt ꝙ nō: alle. guil. ff. de optio. leg. l. mācipioꝝ.C. de īge. ma. diffamari: facit ꝓ eis. C. ꝗ accu. poſ. ſi ea q̄ d̓ remiſ. pig. ſi eo tꝑe.sͣ. de ꝓba. lꝫ ī pͥncipio. ⁊ qd̓ ibi no. ī. i. glo. ⁊ qꝛ boni iudicis ē lites dirimere. sͣ.de do. ⁊ cōtu. finē litibꝰ. ⁊. c. fi. alij ꝯͣ cum nō ſit ꝗs cogēdus edere inſtr̄a niſi cueis vtit̉. ff. de edē. l. i. §. edēda: ⁊ vr̄ exp̄ſſum. sͣ. de fi. inſtru. cū dilectꝰ: vbi pꝫ hoclicere vſqꝫ ad cōcluſionē: ⁊ ad idē. C. de iudi. l. iudices: ⁊ in auc̄. iubemꝰ: ⁊ qd̓ ibino. Inducitur ad idē. C. de li. ca. nec omiſſa. ff. de queſti. vnius. §. fi. Cōfitebitur .n. forſan aduerſarius vidēdo inſtr̄a ꝓ ⁊ ꝯͣ: facit ꝯſtitutio cle. sͣ. d̓ excep. excōicatiōis. tertij diſtīguūt: ꝙ vr̄ equū an ius aduerſarij ſit leſuꝫ: vt qꝛ ꝑierūt teſtesꝑ quos poterat inſtr̄m reprobaſſe ſi fuiſſet ꝓductū in termino quo caſu audiaturaūt ipſiꝰ ius eſt illeſuꝫ: ⁊ eo caſu produci poterūt: hoc probāt ꝑ p̓dictā. l. mācipiorum. ff. de opt. lega. ad qd̓ facit de do. ⁊ ꝯtu. c. i. d̓ pͥben. ſi tibi abn̄ti: li. vi. ⁊ qd̓no. ff. de cuic. ſi rem. §. quolibet: ⁊ dixi de emp. ⁊ ven. c. fl. ſuꝑ. i. glo.n Interrogabit. hoc nō videt̉ in his ſpeciale. xxx. q. i. ſi iudicāte de fide inſtru.cum Ioannes: ad fi. ff. de inter. actio. vbicunqꝫ: facit de iuramento calū. c. ij. inſine li. vi. niſi dicas in his ſpeciale ꝙ etiam poſt cōcluſionem ad petitioneꝫ partis interroget.o Ad id. nō ſufficit gͦ citari niſi expͥmat̉ id qd̓ ad ſnīam audiendaꝫ. ff. que ſen.ſine ap. re. l. i. §. item cū ex edicto: facit de teſti. cum olim in fi. de do. ⁊ cōtu. eū ꝗlib. vi. nam ſi hoc in ſūmarijs: fortius in alijs vt ſuperius dixi.ꝑ Nō ꝑemptorie. ar. ꝙ in alijs cāis in ꝗbus ẜuatur iudicioꝝ figura ſit neceſſeꝑemptoriuꝫ expͥmi: vbi nō ſit trina citatio ad ſnīam audiendā: qd̓ vr̄ tenere Io.xxiiij. q. iij. de illicita. Ber. de of. dele. ꝯſuluit. Inno. de accu. ad petitionē guil.in ſpec. de cita. §. viſo. de tempore. v̓. al̓s autem. ⁊ in. v̓. ꝗd ſi lata.

q In ſcriptis. ꝓferat qd̓ ē. jͣ. ⁊ huiꝰ ꝯͣriū tenebat egidi. in decre nouit. ētſolū ex vi illiꝰ v̓bi de plano: ⁊ ꝑ hoc no. duo in ꝗbꝰ ꝯueniūt iſte ⁊ alie cauſe .ſ. ꝙ ī his vt in alijs neceſſe ſit diffinitiuā de ſcripto ꝓferri. Itē ꝙ iudetſicut ī alijs ita in his hꝫ illaꝫ ꝑ ſeip̄m ꝓferre ⁊ de vtroqꝫ ſatis no. de ſen. ⁊re. iudi. c. fi. li. vi. ibi videas: noluit gͦ ſcripturā q̄ in ſentētijs reꝗͥrit̉ ⁊ ꝓlationē iudicis in his cauſis: ne ꝑ id contigeret occultari veritatem propͥalatā ⁊ in iudicio diffinitam: ⁊ per conſequēs victorē ridiculoſe ⁊ fruſtrain tali proceſſus iudiciolaboraſſe.r Stās. in hoc diuerſum eſt ius in his cauſisad alias que reꝗrunt figurā iudicioꝝ qͥ d̓ferri d̓bent a iudice ſedente: dequo vide no. ī predi. decre. fi. de re iudi. li. vi. inglo. pe. ⁊ vr̄ ꝗbuſdam h̓īduci etiā per ſoluꝫ illudverbum de plano vt dixi in prin. huius partis:⁊ hoc tenebat egi. in decre. nouit.s Cōcluſione. iſta lr̄avr̄ velle ꝙ in alijs cāis reꝗrētibus figurā iudicioꝝ neceſſaria ſit ꝯcluſio ⁊de ꝯcluſione habetur. sͣ. de ꝓcu. auditis de cā poſ. paſtoralis: ⁊ in ꝯſtōneclemētis. e. ti. cā. de ꝓba. qm̄ ꝯͣ: de fi. inſtru. cū dilectus: ⁊. c. cū Ioannescōmuniter in ſecularibus foris apud nos nō ſit colluſio in eccleſiaſticis ſitper partes. Item ipſis vel altera ipſarū inuita: exquo ſufficientes dilationes date eſſent ⁊ elapſe pronūciaret iudex cōcluſuꝫ in cauſa: ⁊ vide in ſpec.de renū. ⁊ cōcluſ. in print Faciendū. patet ergo ēt in cauſis ꝗbus tollit̉ figura iudij ẜm ius ꝓnūciari debere: vt dixi ſuꝑ verbo defenſiones.v Noſtram. sͣ. de iudi. diſpendioſam.x Al̓s. vt in caſu decre. fi. de her. li. vi. ⁊ in caſu decre. indēnitatbus. §.ſi vero de elec. e. li. qd̓ dic vt dixi in pͥn. ſuper. v̓. figura.Solēnis. vt libelli oblatio litis cōteſtatio ⁊ ſimilia.z Nō ꝯͣdicētibus. īnuit ꝙ ꝑtibꝰ ꝯͣdicētibus nō poſſit iudicioꝝ figuta velſolēnitas vltra id qd̓ hic exprimit̉ obſeruari: qd̓ verū ītelligo quādo ſic ꝓcedere nō eſt in iudicis ptāte vel qꝛ papa ſic ꝓcedi mandat: vt in. c. ſccūsſi ſic ꝓcedere voluntati iudici relinquat̉ vt in ꝯſtōne diſpendioſam. sͣ. deiudi. vt ibi dixi ſuꝑ ver. valeat. ij. no. caſum quo ſufficit tacitus cōſenſusnō reclamātis cōcor. de accu. c. ij. li. vi. interdū reꝗͥrit̉ expreſſus. e. lib. dereſcrip. ſtatutum. §. in nullo: al̓s nō ꝯͣdicere ſapit mediū īter conſenſum ⁊diſſenſum: qd̓ dic vt no. de re. iur̄. is qui tacet. li. vi.⁊ Partibꝰ. vr̄ ꝑ plurale ꝙ ꝯͣdictio vnius partis tm̄ nō vitiet proceſſuꝫita res de facili reuertit̉ ad ſui naturā: vt dicā in vlt. glo. ⁊ facit qd̓ dixi ſuꝑv̓bo ⁊ qꝛ in glo. ꝓpter. al̓s dixiſſet vel eaꝝ altera. Sꝫ forte hoc ſubauditūeſt de mēte: qd̓ pꝫ ſi reſoluat̉ nō ꝯͣdictio in ſenſum vt ſi dixiſſet ꝯſentientibus partibꝰ: qꝛ tūc pꝫ ꝙ alteriꝰ cōtradictio vitiaret: ⁊ ē ſil̓is altercatio quāſcripſi. sͣ. ea. cō. de elec. ī pleriſqꝫ. ſed pone ꝙ de ꝯſenſu ꝑtiuꝫ iudex ẜuauitſolēnia ordinis iudiciarij poſtea penitet partes ⁊ volunt ꝙ ꝓcedat ſine figura: nūquid deinceps illis īuitis poterit ſaluare ſolēnia: vr̄ ꝙ ſic ꝑ regulam ꝙ ſemel: de re. iu. li. vi. cū ſuis ꝯcor. ⁊ vnico actu ꝗs renūciat: ⁊ cōſentit: de cōſti. cū acceſſiſſent: vbi de hoc. de offi. dele. gratū. de ap. ſollicitudineꝫ: ⁊ ſufficit ſemel factū: ꝗ ma. accu. nō poſ. īſuper. ⁊ ꝓpter ſui ꝯͣrietatemiſte vię pͥiudiciales vident̉: ⁊ ſic vna electa nō venit alia: de poſtu. c. vno:de elec. vt ꝗs: li. vi. Itē vniformis debet eē finis pͥncipio de baptiſ. maiores: ante mediū de ap. ſcd̓o reꝗͥris. His rōnibus puta ꝙ ſi partes exp̄ſſeꝯſenſerūt: ꝙ iudex in tota lite vl̓ ſimpl̓r ẜuaret ordinē iudiciariū: ꝙ īuitoiudice ꝗ ſic īcohauit ꝓceder̄ penitere nō poterūt vbi v̓o n̄ ꝯſenſerūt exp̄ſſeſed nō ꝯͣdixerunt: puto ꝙ ī occurrētibꝰ poſtea ꝯͣdicere poterūt: fa. lr̄a precedens ibi ī toto vel in parte. Itē ſingulares actus iudicioꝝ ſūt ꝑ ſe actusꝑfecti vnde ſingulariter ītitulatur: de libel. obla. cū rub. ſeq. bene facit qd̓ſcripſi poſt Uin. ⁊ Cōpoſt. de reſcrip. dilectus. ij. in pͥn. qd̓ etiā no. guil. īſpe. de ap. §. reſtat. ver. ⁊ no. ẜm Uin. de cita. §. i. ver. ꝗd ſi reus. Propter hoc poſſet .n. ſubeſſe alia cauſa irritationis.x Irritus. ipſo iure: vt alias de lit. cōte. c. vno ⁊ ti. ſeq. accedēs. i. ⁊. ij.a Irritādus. ꝑ ſnīam vt alias de re iudi. cū cauſa ⁊. c. cū bertoldus ī fl.⁊ cōcor. huic fini de iur. cal. c. i. ij. rn̄. in fi. li. vi. Et ſcias ꝙ iſte finis noncōuertit̉: nam ſi in cauſis que requirūt figurā iudicij ꝓcederetur nō contradicētibus partibus ſine figura non teneret proceſſus ⁊ idem ſi expreſſoconſentirent: de hoc de offi. delega. de cauſis: in glo. ij. ij. q. i. in primis: īfi. ⁊. c. ſeq. ⁊ in ſpec. de ſen. prola. §. iuxta. ver. quid ſi de partium: qd̓ ītellige vt no. de re iudi. c. vlti. li. vi. in. v. glo. Ratio diuerſitatis patet: ꝗain caſu iſto ſit cōtra ius commune: ſed in caſu quem ponit littera res reditad ius cōmune ⁊ ad ſui naturam: quod facile fit. xxxv. diſtinc. ab exordio.ff. de pac. ſi vnius. §. qd̓ ſi nō vt totum. Natura vero naturās cū ad illāredibimꝰ ꝑ interceſſionē virginis glorioſe nos collocet cuꝫ electis. Amē.