CathoOuidiuſAuraropāphilꝰzozimasPāphilꝰAuroraIn eodemPāphil-henricꝰ

LiberYm recte viuas ne curas verba malorumArbitrij noſtri non eſt ꝙ quiſqꝫ loquaturNe cures ſiquis tacito ſermone loquaturConſcius ipſe ſibi de ſe putat omnia diciConſcia mens vt cuiqꝫ ſua eſt/ ita concipit intraPectora/ pro facto ſpēqꝫ mētumqꝫ ſuoConſciā mens veri/ famē mendacia ſpernitSed nos in vicium credula turba ſumueDe fugrenda triſticia. ¶ Capitulum. xxxv.Riſte cor ad mortis te cogit currere metasSpiritus exultans facit vt tua floreat etasParce iuuentuti/ complectere gaudia viteIeta decet letis paſcere cordo iocisꝘ proximi per doctrinaꝫ ſūt edificādi. Ca. xxxvi.Vam bene norratur quo proximus edificaturExcitat interdum facundia dulcis amoremEt mulcens qnimos mitigat illa ferosFons eſt et vena vite/ dulcedine plenalingua viri docti/ que ſe rationis habenaDirigit et vite celeſtis guſtat amena¶ De malis conuertendis. ¶ Capitulum. xxxvij.Erte malos nec erunt quia ſi vertatur iniquu-Ad dominū/ peccata cauens ſit eius amicus¶ De fraudibus potentum. ¶ Capitulū. xxxviij.lebs timet ingenio ſuꝑari ſepe potentumIura cadunt cauſa pauperis exiguaEſt et vbiqꝫ fides priſco viduata coloreQue tegitur ſceleris artibus innumerisNam dolus infidias tendit vbiqꝫ ſuasEſt ſcelus immenſum ſi diues fallot egenumConſortes pauci/ cōmites multi/ via multos