Liber

manſit. ꝙͣuis propter vnitatem perſone dicamusdeum paſſum ⁊ mortuum. cuius exemplum aliqͣliter in nobis apparet. quia moriēte carne animaremanet immortalis. Sciendum eſt etiam ꝙ licꝫvoluntas dei non ſit ad mortem hominū. vt. xv.ratio proponebat. eſt tamen ad virtutem ꝑ quaꝫhomo mortē fortiter ſuſtinet ⁊ ex charitate periculis mortis ſe obijcit. ⁊ ſic voluntas dei fuit demorte Chriſti in ꝙͣtū Chriſtus eam ex charitateſuſcepit ⁊ fortiter ſuſtinuit. Unde patet ꝙ non fuit impium ⁊ crudele ꝙ deus pater Chriſtum mori voluit vt. xvi. ratio concludebat. non enim cōegit inuitum. ſed complacuit ei voluntas qua excharitate Chriſtus mortem ſuſcepit. ⁊ hanc etiācharitatem in eius anima operatus eſt. Similit̓etiam non inconuenienter dicitur ꝙ propter humilitatem demonſtrandam Chriſtus mortē crucis voluit pati. ⁊ re uera quidem humilitas in deum non cadit vt. xvij. ratio proponebat. quia virtus humilitatis in hoc conſiſtit vt aliquis infra ſuos terminos a ſe contineat ad ea que ſupra ſe ſūtnon ſe extendens ſed ſuperiori ſe ſubijciat. vndepatet ꝙ deo humilitas conuenire non poteſt quiſuperiorem non habet ſed ipſe ſuper omnia exiſtit. ſi autem aliquis uel equali uel inferiori ſe exhumilitate aliquando ſubijciat. hoc eſt quidemẜm aliquid. cum qui ſimpliciter equalis uel inferior eſt ſuperiorem ſe arbitratur. Quāuis igiturChriſto ẜm diuinam naturam humilitatis uirt̉ꝰnon competat. competit tamen ſibi ẜm humanānaturam ⁊ eius humilitas ex eius diuinitate laugabilior redditur. dignitas enim perſone abijcitad laudem humilitatis puta quando pro aliquaneceſſitate expedit aliquem magnum aliqua infima pati. nulla autem tanta dignitas eſſe poteſthominis ꝙͣ ꝙ ſit deus. unde hominis dei humilitas maxime laudabilis inuenitur dum abiecta ſuſtinuit que pro ſalute hominum ipſum pati expediebat. erant enim homines ꝓpter ſuperbiā mundane glorie amatores. ut igitur hominū aīos abamore mundane glorie ī amoreꝫ dīne glorie trāſmutaret. uoluit mortem ſuſtinere non qualēcūqꝫſed abiectiſſimā. ſunt enim quidam qui ⁊ ſi mortem non timeant. abhorrent tamen mortem abiectā: ad qua etiam contēnendam dominus homines animauit ſue mortis exemplo. Et licet homines ad humilitatem informari potuerint diuiniſſermonibus inſtructi. ut. xviij. ratio proponebat.tn̄ ad agenduꝫ magis ꝓuocāt facta ꝙ uerba. ⁊ tāto efficatius facta mouent quāto certior opīo bonitatis habet̉ de eo qui huiuſmodi operat̉. vndelicet alioꝝ hominū multa humilitatis exēpla inuenirent̉. tn̄ expedientiſſimuꝫ fuit vt adhuc hoīsdei ꝓuocarent̉ exemplo quem conſtat errare nōpotuiſſe. ⁊ cuius humilitas tāto eſt mirabilior ꝙͣ

to maieſtas ſublimior. Manifeſtū eſt ēt ex predictis ꝙ oportuit Criſtum mortem pati nō ſoluꝫvt exemplū preberet mortē cōtēnendi ꝓpter v̓itatis amorē. ſed ut etiam alioꝝ peccata purgaret.quod quidē factū ē dū ipſe qui abſqꝫ peccato eratmortē peccato debita pati voluit ut in ſe penamalijs debitā ꝓ alijs ſatiſfaciendo ſuſciperet. Et ꝙͣuis ſola dei gratia ſufficiat ad remittēdū peccataut. xviiij. ral̓io ꝓponebat. tn̄ in remiſſione peccati exigitur etiā aliquid ex parte eius cui peccatuꝫrem ittit̉. ut .ſ. ſatiſfaciat ei quem offendit. ⁊ quiaalij homines ꝓ ſeipſis hoc facere non poterant:Chriſtus ꝓ omnibus hoc fecit mortem voluntariam ex charitate patiendo. Et ꝙͣuis in puniēdopeccata oporteat illū puniri qui peccauit ut. xx.ratio ꝓponebat. tamen in ſatiſfaciendo vnus poteſt alterius penam ferre. quia duꝫ pena ꝓ peccato infligitur penſatur eius qui punitur iniquitasin ſatiſfatōne uero dum quis ad placādum eumquem offendit uoluntarie penam aſſumit. ſatiſfacientis charitas ⁊ beniuolentia eſtimatur que maxime apparet cum quis pro alio penam aſſumit.⁊ ideo deus ſatiſfationem vniꝰ pro alio acceptatut etiam in tertio libro oſtenſum eſt. Satiſfacereautem pro toto humano genere ut etiam ſupraoſtenſum eſt nullus homo purus poterat nec adhoc angelus ſufficiebat ut. xxi. ratio procedebat.angelus enim licet ꝙͣtum ad aliquas proprietatesnaturales ſit homine potior. tamē ꝙͣtum ad beatitudinis participationem in quam per ſatiſfationem reducendus erat eſt ei equalis. ⁊ iteꝝ nō plene reintegraretur hominis dignitas ſi angelo prohomine ſatiſfacienti obnoxius redderetur. Sciēdum autem eſt ꝙ mors Chriſti virtutē ſatiſfaciendi habuit ex charitate ipſius qua voluntarie moͣtem ſuſtinuit non ex iniquitate occidentium quieum occidendo peccauerūt. quia peccatum nondeletur peccato ut. xxij. ratio proponebat. Et ꝙͣuis mors Chriſti pro peccato ſatiſfactoria fuerit.non tamen totiens eum mori oportuit quotienshomines peccant ut. xxiij. ratio cōcludebat. quiamors Chriſti ſufficiens fuit ad omnium expiādapeccata. tum propter eximiam charitatem quamortem ſuſtinuit. tum ꝓpter dignitateꝫ perſoneſatiſfacientis que fuit deus ⁊ homo. Manifeſtuꝫeſt autem etiam in rebus humanis ꝙ quanto perſona eſt altior tanto pena quam ſuſtinet pro maiori computatur ſiue ad humilitatē ⁊ charitateꝫpatientis ſiue ad culpam inferentis. Ad ſatiſfaciēdum auteꝫ ꝓ peccato totius hūani generis morsChriſti ſufficiens fuit. quia ꝙͣuis ẜm humanā naturā ſolum mortuus fuerit vt. xxiiij. ratio proponebat. tn̄ ex dignitate perſone patientis que eſt ꝑſona filij dei mors eius redditur precioſa. qͥa vtſupra dictum eſt ſicut maioris eſt criminis alicui