Druckschrift 
De veritate catolice fidei c[ontra] errores gentiliu[m]
Einzelbild herunterladen
 

Liber

ſic igitur non eſt incōueniens neqꝫ contra rōnempcc̄m originale in hoībus eſſe: ut pelagianorū hereſis cōfundatur: que pcc̄m originale negauit. Rōnes quibus vr̄ probari ꝙ non fuit cōueLIII.niens deum īcarnari.Uia uero īcarnatiōis fides ab infidelibus ſtulticia reputatur ẜm illud apl̓i. i. Cor. p. Placuit deo per ſtultitiam predicationis ſaluos facere credentes: ſtultum āt vr̄ aliquid predicare nonſolum qꝛ eſt īpoſſibile ſed ēt qꝛ eſt īdecens: īſiſtūtinfideles ad incarnationis īpugnationem non ſolum nitentes on̄dere eſſe īpoſſibile ꝙ fides catholica predicat: ſed ēt īcongruum eſſe et diuinaꝫ bonitatem non decere: eſt .n. diuine bonitati conueniens: vt oīa ſuum ordinem teneant: eſt āt hic ordo rerum: vt deus ſit ſuper oīa exaltatus: homoāt inter infimas creaturas contineatur: nō igiturdecet diuinam maieſtatē hūane nature uniri.Item ſi conueniens fuit deum hoīeꝫ fieri: oportuit hoc eſſe propter aliquam utilitatem īde prounientem: ſed quecunqꝫ utilitas detur: cum deꝰ ōipotēs ſit hāc utilitate producere: potuit ſola ſuavoluntate: cum igitur unūqd̓qꝫ fieri conueniat ꝙͣbreuiſſime pōt: non oportuit ꝙ deꝰ ꝓpter hꝰ morvtilitatem humanā naturam ſibi uniret. Adhuc cum deus ſit vl̓is oīum cā: ad utilitatem totius uniuerſitatis rerum eū precipue intendere oꝫ:ſed aſſumptio humane nature ſoluꝫ ad utilitatēhoīs pertinet: nō igitur fuit conueniens ꝙ ſi alienā naͣm deus aſſumere debuit: ꝙ ſolum naturamhumana aſſūpſerit. Amp̄. quanto aliqiud eſtalicui magis ſil̓e: tāto ei conueniētius unitur: deoāt ſil̓ior et propīquior eſt angelica natura ꝙͣ hūana: non igitur cōueniens fuit aſſumere naturamhumanā angelica pretermiſſa. Itē id qd̓ ē prīcipium in hoīe eſt ītelligentia ueritatis ī quo uiditur hōi īpedimentum preſtari: ſi deus humanaꝫnaturā aſſūpſit: datur .n. ei ex hoc erroriſ occaſiout cōſentiat his qui poſuerunt deum nō eſſe ſuꝑoīa corpora exaltatu: non igitur hoc ad humanenature utilitatē conueniebat: ꝙ deus humanamnaturā aſſumeret. Itē experimēto dicere poſſumus ꝙ circa īcarnationē dei plurimi errores ſexhorti: vr̄ igitur humane ſaluti cōueniens nō fuiſſe ꝙ deus īcarnaretur. Adhuc inter oīa quedeus fecit: iſtud vr̄ eē maximū: ꝙ ipſemet carnemaſſūpſerit: ex maximo āt opere maxima dꝫ expectari utilitas: ſi igitur incarnatio dei ad ſaluteꝫ hominū ordinatur: vr̄ fuiſſe conueniens ꝙ ipſe totūhumanū genus ſaluaſſet: cū ēt oīum hoīuꝫ ſalusuideatur eſſe cōpetens utilitas: pro qua tm̄ opusfieri debuiſſet. Amp̄. ſi deus ꝓpter ſaluteꝫ ho

minum humanā naͣm aſſūpſit: vr̄ fuiſſe conueniens: vt eius diuinitas hoībus per ſufficientia indicia manifeſtaretur: hoc āt non vr̄ contigiſſe: namper aliquos alios hoīes ſolo auxilio dīne uirtutisabſqꝫ unione dei ad eoꝝ nāꝫ īueniuntur ſil̓ia miracula eſſe facta: vel ēt maiora ꝙͣ fecerit xp̄s: nonigitur vr̄ dei īcarnatio ſufficienter procurata fuiſſe ad humanā ſalutē. Pͣre. ſi hoc nccͣium fuithumane ſalati ꝙ deus carnē aſſumeret: cū a pͥncipio mundi hoīes fuerint: vr̄ ꝙ a principio mundi humanā naturam aſſumere debuit et nō quaſi ī fine tp̄um: vr̄ .n. oīum precedentiū hoīuꝫ ſaluspretermiſſa fuiſſe. Ite pari rōne uſqꝫ ad fineꝫmundi debuiſſet cū hoībus cōuerſari: vt homīesſua pn̄tia erudiret ⁊ gubernaret. Adhuc hocmaxime hoībus utile eſt: vt future beatitudinis īeis ſpes fundetur: hāc āt ſpem magis ex deo incarnato cōcepiſſet: ſi ⁊ carnem īmortalem et īpaſſibilem ⁊ gl̓ioſam aſſūpſiſſet: ⁊ oībus on̄diſſet: nō igitur vr̄ fuiſſe conueniens: ꝙ carnem mortalem ⁊ etinfirmā aſſūpſerit. Amp̄. vr̄ fuiſſe conueniensad on̄denduꝫ ꝙ oīa que in mūdo ſunt: ſint a deoꝙ ipſe abundantia rerum mundanarū uſus fuiſſet in diuitijs ⁊ ī maximis honoribus uiuens: cuiꝰcōtraria de ipſo leguntur: videlꝫ ꝙ pauperē ⁊ abiectam uitā duxit ⁊ probroſam morteꝫ ſuſtinuit:non igitur vr̄ eſſe conueniens: ꝙ fides de deo īcarnato predicat. Pre. Ex hoc ꝙ ipſe abiecta paſſus ē: eiꝰ dīnitas maxime fuit occultata: cū tn̄ hocmaxime nccͣium fuerit hoībus: vt eius diuinitatēcognoſcerēt ſi ipſe fuit deus īcarnatus: non igituryr̄ quod fides predicat humane ſaluti conuenire. Si quis autem dicat ꝙ propter obedientiampatris filius dei mortem ſuſtinuit: hoc non uidet̉rationabile: obedientia enī īpletur per hoc ꝙ obediens ſe conformat voluntati precipientis: uoluntas āt dei patris irrationabilis eſſe non poteſt: ſiigitur non fuit conueniens deum hoīem factummorteꝫ pati: qꝛ mors cōtraria eſſe uidetur diuinitati que uita eſt: huius rei ratio ex obedientia adpatrem conuenienter aſſignari nō poteſt Pre.voluntas dei non eſt ad mortem hominum etiaꝫpeccatorum: ſed magis dicitur ad uitam: ſecūduꝫillud Ezechi. xviij. Nolo mortem peccatoris: ſedut magis conuertatur ad uitam ⁊ uiuat: ml̓to igitur minus potuit eſſe voluntas dei patris: vt hōperfectiſſimus morti ſubijceretur. Amp̄. īpiuꝫ⁊ crudele uidetur īnocentem precepto ad morteꝫīducere ⁊ precipue ꝓmpijs qui morte ſūt digni: hoāt xp̄s ieſus innocens fuit: īpium igitur fuiſſet: ſi p̄cepto dei patris mortem ſubijſſet. Si uero aliquis dicat hoc neceſſarium fuiſſe propter humilitatem demonſtrandam: ſicut apoſtolus uideturdicere Phil̓. ij. ꝙ chriſtus humiliauit ſemetipſuꝫfactus obediens uſqꝫ ad mortem: nec hec quideꝫ