Liber
tudo Herculis in lapde ꝙͣtum ad repn̄tationemforme nō ꝙͣtum ad ꝯuenietiam nature: vnde ⁊ inmēte hominis dicit̉ eſſe imago dei: ẜm illud Gen̄.i. Faciamus hoīeꝫ ad imaginem ⁊ ſimilitudinemnam. ¶ Inuenitur etiā in alijs rebus dīne trinitatis ſimilitudo ꝓut q̄libet res in ſua ſubſtātia vnaeſt et ſpē quāda formatur ⁊ ordinem aliquem hꝫ:ſicut autem ex dictis patet: ꝯceptio intellectus ineſſe intelligibili eſt ſicut informatio ſpēi in eſſe naturali: amor autem eſt ſicut inclinatio uel ordo inre naturali: vnde ⁊ ſpecies naturalium reruꝫ a remotis repreſentat filium: ordo aūt ſpiritum ſāctū⁊ ideo ꝓpter remotam repn̄tationem ⁊ obſcuraꝫin irrationabilibus rebus dicitur in eis eſſe trinitatis veſtigium nō imago: ẜm illud Iob. xi. Nunquid veſtigia dei cōprehendes ⁊cͣ. Et hoc de dīnatrinitate ad preſens dicta ſufficiant.¶ De incarnatione verbi ſecundum traditionēſacre ſcripture.XXVII.Uoniam autemſupra cum de diuina generatione ageretur dictum eſt dei filio domino IeIu chriſto quedam ẜm diuinam naturam quedāſecundum humanam ꝯuenire quam ex temporeaſſumendo dei eternus filius voluit incarnari: deipſo nunc incarnationis myſterio reſtat dicenduꝫquod qiidem inter diuina opera maxime rōnemexcedit: nihil .n. mirabilius excogitari poteſt diuinitus factum ꝙͣ ꝙ verus deus dei filius fieret homo verus: ⁊ quia inter oīa mirabiliſſimū eſt: conſequitur ꝙ ad huiꝰ maxime mirabilis fidem oīaalia mirabilia ordinent̉: cum id quod eſt in vno qͦqꝫ genere maximū cauſa alioꝝ eſſe videat̉. Hancautem dei incarnationē mirabileꝫ auctoritate diuina tradente ꝯfitemur: dicitur enim Ioā. i. Uerbum caro factum ē: ⁊ habtauit in nobis: ⁊ apl̓usPauluſ Philip. ij. dicit de filio dei loquens. Cumin forma dei eſſet nō rapinam arbitratus eſt eſſeſe equalē deo: ſed ſemet ip̄m exinaniuit formamſerui accipiens: in ſimilitudinē hoīum factus ⁊ hītu inuentus ut homo. Hoc etiam ⁊ ip̄ius dominiIeſu chriſti verba manifeſte oſtendunt cum de ſequandoqꝫ loquatur humilia ⁊ humana: ut ē illd̓Pater maior me eſt: ⁊ triſtis eſt anima mea vſqꝫad morte̓: q̄ ei ſecunduꝫ humanitatem aſſumptaconueniunt: qn̄qꝫ vero ſublimia ⁊ diuina: ut eſt illud. Ego et pater vnum ſumus: ⁊ omīa que habꝫpater mea ſūt: que certum eſt ei ſecunduꝫ naturadiuinam competere. Oſtendunt etiam hoc ipſidomini facta que de ipſo leguntur: ꝙ .n. timuit:triſtatus eſt: eſurijt: mortuus eſt: pertinet ad hūanam naturam: ꝙ propria poteſtate īfirmos ſanat
ꝙ mortuos ſuſcitauit: ⁊ ꝙ elementis mūdi efficaciter imperauit: ꝙ demones expulit: ꝙ peccata dimiſit: ꝙ a mortuis cum voluit reſurrexit: qd̓ deniqꝫ celos aſcendit: dīnaꝫ in eo v̓tutē demōſtrāt¶ De exore Fotini circa īcarnatiōeꝫ. XXVIII.Uidaꝫ autē ſcripturarum ſēſum d̓prauantes circa dn̄inoſtri Ieſu chriſti dīnitatē ⁊ hūanitatem peruerſū ſenſum cōceperūt. Fuerūt .n. quidāvt Ebion ⁊ Mernitus: ⁊ poſtea Paulus ſamoſitanꝰ ⁊ Fotinus qui ī chriſto ſolū naͣm hūanā ꝯfitent̉. dīnitatē v̓o nō per naͣm: ſꝫ ꝑ quandam excellētē dīne glorie participationē qua ꝑ oꝑa meruerat in eo fuiſſe confingut ut ſuꝑius dictū ē. Sꝫ utalia p̄termittamus q̄ ꝯͣ pōnē huiuſmodi dicta ſūtſuꝑiꝰ. hec poſitio incarnatōis myſteriū tollit. Nōn. ẜm pōnē huiuſmodi d̓s carne aſſūpſiſſet ut fieret hō: ſꝫ magis hō carnalis deus factus fuiſſꝫ: etſic non verū eſſet qd̓ Idānes dicit: v̓bū caro factūeſt ſꝫ magis ecōuerſo. caro v̓bū facta fuiſſet ſil̓iteretiā non cōuenirent dei filio exīanitio aut deſcenſio ſꝫ magis homini glorificatio ⁊ aſcēſio: ⁊ ſic nōverum eēt qd̓ apl̓s dicit: Qui cū in forma dei eētexinaniuit ſemetipſū formam ẜui accipiēs: ſꝫ ſolaexaltatio hoīs in dīnā gloriā: de qua poſtmoduꝫſubditur: Propt̓ qd̓ ⁊ deꝰ exaltauit illū: neqꝫ veꝝeſſꝫ qd̓ dn̄s dicit: Deſcēdi de celo: ſed ſolum quodait. Aſcēdo ad patrē meū: cū in̄ vtrūqꝫ ſcripturaconiungat: dicit .n. dn̄s Io. iij. Nemo aſcēdit in celū niſi qui de celo deſcendit: filius hoīs qui ē ī celo⁊ Eph̓. iiij. Qui deſcēdit ipſe ē ⁊ qui aſcendit ſuꝑoēs celos: ſic ēt non cōueniret filio ꝙ miſſus eſſeta pr̄e neqꝫ qd̓ a pr̄e exiuerit ut veniret in munduꝫſꝫ ſolū ꝙ ad patrem iret: cū tn̄ ipſe vtrūqꝫ cōiungat dicens: Io. xvi. Uado ad eū qui miſit me: ⁊ iterū. Exiui a patre ⁊ veni ī mūdū: ⁊ iterū relīqͦ mūdū ⁊ vado ad patrē. ī quorum vtroqꝫ ⁊ humanitas ⁊ diuinitaſ comprobatur.De errore māicheoꝝ circa īcarnatōeꝫ. XXIX.Uerunt āt et alijqui v̓itate incarnatōis negata quādaꝫIficticiā īcarnatōis ſil̓itudinē introduxerunt. Dixerūt .n. manichei dei filiū non verū corpus: ſed fantaſticum aſſumpſiſſe. vnde nec verushomo eſſe potuit ſed apparens: neqꝫ ea que ſcd̓ꝫhoīem geſſit: ſicut qd̓ natus eſt: qd̓ comedit: bibit:ambulauit: paſſus eſt ⁊ ſepultus: in v̓itate fuiſſe:ſed in quada aſſimilatione conſequit̉: ⁊ ſic patꝫ ꝙtotum incarnationis myſterium ad qͣndā fictōeꝫ