Liber
⁊ cui ſoli eſt honos latrie exhibēdus vt ī. iij. ē oſtēſū: beatitudo āt nr̄a ī dei filio eſt: dicit̉. n. Io. xvij.Hec ē v̓ita eterna vt cognoſcant te ſcilicet patrē:⁊ quem miſiſti Ieſum Chriſtum: ⁊ .j. Ioan. vltīodicitur de filio ꝙ eſt verus deus ⁊ vita eterna: certum eſt autem nomine vite eterne in ſcripturis ſacris vltimam beatitudinem ſignificari: dicit enimIſaias de filio vt apoſtolus inducit ¶ Erit radixieſſe ⁊ qui exur: re. ge. in eo gentes ſperabunt: dicitur enim in p̄s. Et adorabunt eum omnes reges:omnes gentes ſeruient ei: ⁊ Ioannis. v. dicitur.¶ Omnes honorificent filium ſicut honorificantpatrem ⁊ iterum in p̄s. dicitur ¶ Adorate eumomnes angeli eius: quod de filio apoſtolus introducit. Hebreoꝝ pͥmo. Manifeſtum igitur filiumdei verum deum eſſe. ¶ Ad hoc etiam oſtendendum valent ea que ſuperius contra Iotinum inducta ſunt ad oſtendendum Chriſtum deum eſſenon factum ſed verum. Ex premiſſis igitur ⁊ conſimilibus ſacre ſcripture documentis eccleſia catholica docta Chriſtum verum ⁊ naturalem deifilium confitetur coeternum patri ⁊ equalem etverum deum eiuſdem eſſentie ⁊ nature cuꝫ patregenitum non creatum nec factum. Unde patet ꝙſola eccleſie catholice fides vere cōfitetur generationem in deo dum ipſam generationem filij adhoc refert ꝙ filius accepit diuinaꝫ naturam a patre. Alij vero heretici ad aliquam extraneam naturam hanc generationem referunt. Fotinus quidem ⁊ Sabellius ad humanam. Harrius autemnon ad humanam ſed ad quandā naturam creatam digniorem ceteris creaturis: differt etiam Arrius a Sabellio ⁊ Fotino ꝙ huiuſmodi generationem predictam aſſerit ante mundum fuiſſe: illivero eam fuiſſe negant ante natiuitatē ex virgineSabellius tamen a Fotino differt in hoc ꝙ Sabellius. Chriſtum verum deum confitetur ⁊ naturalem: non autem Fotinus: ſed neqꝫ Arrius: ſedFotinus purum hominem: Arrius autem quaſicōmixtum ex quadam excellentiſſima creaturadiuina ⁊ humana hi aliam eſſe perſonam patrꝭ⁊ filij confitētur: quod Sabellius negat. Fides ergo catholica media via incedens confitetur cumArrio ⁊ Fotino contra Sabellium aliam perſonam patris ⁊ filij ⁊ filium genitum: patrem veroomnino ingenitum cum Sabellio vero contraIotinum ⁊ Arrium. Chriſtum verum ⁊ naturalem deum ⁊ eiuſdem nature cum patre licet noneiuſdem perſone. ¶ Ex quo etiam iudicium veritatis catholice ſumi poteſt: nam vero hic philoſophus dicit etiam falſa teſtantur falſa vero nonſolum a veris ſed etiam ad īuicem diſtant.
¶ Solutio ad auctoritates quasArrius ꝓ ſe īducebat. IIII.Uia uero ueritaſveritati contraria eſſe nō poteſt: manifeſtum eſt ea que ex ſcripturis veritatis ab arrianis introducta ſunt adſuum errorem confirmandum: eorum ſententieaccommoda non eſſe. Cum enim ex ſcripturis diuinus oſtenſum ſit patris ⁊ filij eandem numeroeſſentiam eſſe ⁊ naturam diuinaꝫ ſecundum quāvterqꝫ verus dicitur deus: oportet patrem ⁊ filiūnon duos deos ſed vnum deum eſſe: ſi enim plures dij eſſent oporteret per conſeques diuinitatiseſſentiam in vtroqꝫ partitam eſſe: ſicut in duobꝰhominibus eſt alia ⁊ alia humanitas numero: etprecipue cum non ſit aliud diuina natura ⁊ aliudipſe deus vt ſupra oſtenſum eſt. Ex qua auctoritate conſequitur ꝙ exiſtente vna natura diuina īpatre ⁊ filio ꝙ ſint pater ⁊ filius vnus deus: licetergo ⁊ patrem confiteamur deum: ⁊ filium deuꝫ:non tamen recedimus a ſententia qua poniturvnus ſolus deus quam in primo ⁊ rationibus etauctoritatibus firmauimus: vnde ⁊ſi ſit vnus ſolus verus deus: tamen hoc ⁊ de patre ⁊ de filio p̄dicari confitemur: cum ergo dominus ad patremloquens dicit: vt cognoſcant te ſolum deum verūnon ſic intelligendum eſt ꝙ ſolus pater ſit verusdeus: quaſi filius non ſit verus deus: quod tamenmanifeſte ſcripture teſtimonio probatur: ſed ꝙ illa que eſt vna ſola vera deitas patri conueniatita tamen ꝙ non excludatur inde ⁊ filius: vndeſignanter non dixit dominus: vt cognoſcant teſolum verum deum: quaſi ſolus ipſe ſit deus: ſeddixit: vt cognoſcant te: et addidit: ſolum deum verum: vt oſtenderet patrem cuius ſe filium proteſtabatur eſſe deum in quo inuenitur illa que ſola eſt vera diuinitas: et quia oportet verum filiuꝫeiuſdem nature eſſe cum patre: magis ſequiturꝙ illa que ſola eſt vera diuinitas filio conueniatꝙ ab ea filius excludatur: vn̄ ⁊ Ioānes. iij. in fineſue canonice quaſi hec uerba domini exponensvtrunqꝫ iſtorum vero filio attribuit que hic dominus dicit de patre: ſcilicet ꝙ ſit verus deus: etꝙ in eo ſit vita eterna dicens: vt cognoſcamus verum deum ⁊ ſimus in vero filio eius: hic eſt verꝰdeus ⁊ vita eterna. Si tamen confeſſus eſſet filiuſꝙ ſolus pater eſſet verus deus: non propter hoc avera diuinitate filius excludi intelligendus eſſet:nam quia pater ⁊ filius ſunt vnus deus vt oſtenſum ē: qͥcquid rōne diuinitatis de patre dicit̉: idēeſt ac ſi de filio diceret̉ ⁊ ecōuerſo: n .n. ꝓpt̓ hoc ꝙ