Druckschrift 
De veritate catolice fidei c[ontra] errores gentiliu[m]
Einzelbild herunterladen
 

Liber

non .n. deo ꝯuenit habere paſſiones vel aliqͣ huiuſmodi que ſūt circa actꝰ morales: n̄ ē igit̉ vltīa felicitas hoīs q̄ ē vltimꝰ eiꝰ finis ꝯſiſtēs ī actibꝰ moralibꝰ Pret̓ea felicitas ē ꝓpriū hoīs bonū: illd̓ igit̉qd̓ ē maxīe propriū hoīs int̓ oīa bona hūana reſpectu alioꝝ aīaliū ē ī quo querēda ē eiꝰ vltīa felicitas. huiuſmodi aūt nō ē virtutū moraliū actꝰ. nāalia aīalia aliquid ꝑticipant vel liberalitatꝭ vl̓ fortitudīs. ītellectualis āt actionis nullū aīal aliquidparticipat: non eſt igit̉ vltīa hoīs felicitas ī actibꝰmoralibus.Ꝙ vltīa felicitas nō ſit ī actu prudētie. XXXV.X hoc et apparetꝙ neqꝫ ī actu prudentie eſt vltīa hōisfelicitas. Actus .n. prudentie ē ſolumcirca ea que ſūt moraliū virtutū non ē auteꝫ in actibus moralium virtutū vltima hoīs felicitas: neqꝫ igit̉ in actu prudentie. Ad hec vltima felicitas hoīs ē in optīa hominis oꝑatione. optīa aūthoīs operatio ẜm id qd̓ eſt propriū hoīs ē in ꝯꝑatōe ad perfectiſſima obiecta. operatio aūt prudētie nō eſt erga obiecta perfectiſſima intellectꝰ velrōis: non .n. eſt erga nccͣia ſꝫ erga ꝯtingētia oꝑabilia: nō ē igit̉ in eiꝰ operatōe vltima hoīs felicitas.Amp̄. qd̓ ordinat̉ ad alterū ſicut ad finē nō ēvltima hoīs felicitas. operatio aūt prudentie ordinatur ad alterum ſicut ad finē: tū qꝛ oīs practicacognitio ſub qua continetur prudentia ordinaturad operatione: tū ēt qͥa prudentia facit hoīem bn̄ſe hr̄e in his q̄ ſunt ad finē eligenda: ſicut pꝫ ꝑ Aꝝin. vi. ethicoꝝ: non eſt igitur in operatōe prudētievltima hōis felicitas. Itē aīalia irrōnabilia nōparticipant aliqͥd felicitatꝭ: ſicut ꝓbat Aꝝ. ī pͥmoethicoꝝ. participant āt quedā eoꝝ aliqͥd prudentie vt pꝫ per eūdē in primo metaph̓. igit̉ felicitasnon conſiſtit in operatione prudentie.Qd̓ felicitas nō cōſiſtit ī operatōe ariꝭ. XXXVI.Atet ēt ꝙ neqꝫ inoꝑatōe artꝭ qꝛ ēt artꝭ cognito practicapeſt ⁊ ita ad finē ordinat̉ ⁊ ideo ip̄a n̄ ēvltimꝰ finis. Pret̓ea operationū artꝭ fines ſuntartificiata qͥ nō pn̄t eſſe vltimus finis hūane vite:cū magis nos ſumꝰ fines oīuꝫ artificialiū. ōia .n.ꝓpter hōis vſū fiūt: nō pōt igit̉ in operatōe artiseſſe vltima felicitas. Qd̓ vltīa felicitas hōis conſiſtit ī ꝯtēplatōe di. XXXVII.I igitur ultima felicitas hōis nō ꝯſiſtit in exterioribus

que dicuntur bona fortune neqꝫ in bonis corporꝭneqꝫ ī bonis aīe ꝙͣtū ad ſenſitiua parte neqꝫ ꝙͣtuꝫad intellectiuā ẜm actus moraliū v̓tutū neqꝫ ẜmintellectuales que ad actionē pertinent .ſ. artem ⁊prudentiam: relinquit̉ ꝙ vltīa hoīs felicitas ſit incōtēplatōe veritatis. hec .n. ſola operatio hoīs eſtſibi ꝓpria ⁊ ī qua nullo mō aliqd̓ alioꝝ cōicat: h̓ēt ad nihil aliud ordinat̉ ſicut ad finē: cū cōtēplatio veritatis ꝓpter ſe ipſam querit̉: per hanc etiaꝫoperationē hō ſubſtatijs ſuperioribus ꝯiungiturper ſil̓itudinē: qꝛ hoc tm̄ de operatōibus hūanisin deo ⁊ ī ſubſtātijs ſeparatis ē: hac etiam operatōe ad illa ſuperiora contingit cognoſcendo ipſaquocūqꝫ modo: ad hāc ēt operationē hō ſibi magis eſt ſufficiēs utpote ad eā ī paꝝ auxilio exteriorū reꝝ egens: ad hanc etiaꝫ oēs alie operatōes humane ordinari videntur ſicut ad fine. Ad perfectionē .n. ꝯtēplatōis requiritur incolumitas corporis ad quā ordinant̉ artificialia oīa que ſūt nec̄iaad vitā: reqͥritur ēt quies a perturbatōibꝰ paſſionū ad quā peruenitur per virtutes morales ⁊ perprudentiā: ⁊ quies ab exterioribus paſſionibꝰ adquā ordinatur totum regimen vite ciuilis vt ſic ſirecte conſiderent̉ oīa humana officia ſeruire videant̉ contēplantibus veritatem. non ē āt poſſibileqd̓ vltima hoīs felicitas cōſiſtat in ꝯtēplatōe queeſt ẜm intellectum prīcipioꝝ q̄ ē īperfectiſſima ſicut maxime vl̓is reꝝ cognitionem ī potentia cōtinens: ⁊ eſt principium non finis humani ſtudij anaͣ nobis ꝓueniens non ẜm ſtudium v̓tutis neqꝫēt ẜm ſcīas que ſunt de rebꝰ infimis: cū oporteatfelicitatē eſſe in operatione intellectus per cōparationē ad nobiliſſima intelligibilia: relinquit̉ igiturqd̓ in cōtēplatione ſapīe vltima hoīs felicitas cōſiſtat ẜm diuinoꝝ cōſiderationē. Ex quo ēt pꝫ īductionis via qd̓ ſupra rōibus eſt ꝓbatū: qd̓ vltimafelicitas hoīs nō ꝯſiſtit niſi ī ꝯtēplatōe dei.Ꝙ humana felicitas nō ꝯſiſtit in cognitōe dei q̄ coit̉ het a pluribus. XXXVIII.Nquirendum aūt relinquit̉ in quali dei cognitōe vltimafelicitas ſube intellectual̓ conſiſtit. Eſtienim quedā cōis ⁊ ꝯfuſa dei cognitio que qͣſi omnibus hōibꝰ adeſt ſiue hoc ſit per hoc qd̓ deū eſſeſit per ſe notū ſicut alia demonſtratōis principiaſicut quibuſdā vr̄ ut ī pͥmo lib. ē dictū: ſiue ꝙ magis verū vr̄: qͥa naͣli rōe ſtatim hō in aliqualē deicognitionē peruenire poteſt: videntes .n. hoīes resnaͣles ẜm odinē certū currere cū ordinatio abſqꝫordinatore nō ſit percipiunt ut in pl̓ibus aliqueꝫeſſe ordinatorē reꝝ quas videmus. Quis autemvel qual̓ vl̓ ſi vnus tm̄ eſt ordinator naͣe: nōdum