Druckschrift 
De veritate catolice fidei c[ontra] errores gentiliu[m]
Einzelbild herunterladen
 

Liber

eſt quod mille. Excluduntur etiam iudeorum etſarracenoꝝ fabule: qui retributiones iuſtoruꝫ inp̄dictꝭ voluptatibꝰ ponūt: felicitaſ .n. v̓tutꝭ ē p̄miūꝘ felicitas hoīs n̄ ꝯſiſtit in honoribꝰ. XXVIII.X predictis patetꝙ ēt nec in honoribus ē ſummū hoīsbonū qd̓ eſt felicitas. Finis .n. vltimuſhoīs ⁊ ſua felicitas eſt eiꝰ perfectiſſima oꝑatio vtex ſuperioribus pꝫ. honor āt hoīs nō ꝯſiſtit in ſuaoperatione ſed alterius ad ipſū qui ei reuerentiāexhibet: non eſt igitur felicitas hoīs in honoribusponenda. Ad hec qd̓ ē ꝓpter alterū bonū ⁊ d̓ſiderabile non eſt vltimus finis. tale autem eſt honor: n̄ .n. aliquis recte honorat̉ niſi propter aliqd̓aliud bonū in eo exiſtens: ⁊ ꝓpter hoc hoīes honorari querunt quaſi boni alicuius qd̓ in eis ē teſtimoniū hr̄e volentes. vn̄ ⁊ magis gaudent hoīesa magnis ⁊ ſapientibus honorari: non eſt igit̉ inhonoribus felicitas hoīs ponēda. Amp̄. ad ſelicitatem per v̓tutem peruenitur. oꝑatōes aūt virtutū ſūt voluntarie: aliter .n. nō eſſent laudabilesoꝫ igitur felicitatē eē aliquod bonū ad qd̓ homoſua voluntate perueniat. hoc āt ꝙ honorē aſſeqͣt̉nō eſt in poteſtate hoīs ſꝫ magis ī pt̓ate honorātꝭ:non ē igit̉ in honoribus felicitas humana ponenda Itē oē dignū honore nō pōt niſi bōis īeſſe:honorari āt n̄ pn̄t ēt mali: meliꝰ eſt igitur fieri honore dignū ꝙͣ honorari: nō ē igit̉ honor ſūmumhoīs bonū. Pret̓ea ſūmū bonū eſt perfectū bonū. perfectu āt bonū nō ꝯpatitur aliqd̓ malū. cuiaūt ineſt aliqd̓ malū īpoſſibile ē eſſe malū: īpoſſibile eſt igitur eſſe malū cui adeſt ſūmū bonū. potaūt aliquis malus honorem ꝯſequi: nō eſt igit̉ honor ſūmū hoīs bonum.Ꝙ felicitas hoīs nō ꝯſiſtit ī gl̓ia mūdana. XXIX.T quo ēt apparetꝙ nec ī gl̓ia q̄ ē ī celebritate fāe ꝯſiſtitſūmū hoīs bonū. Eſt .n. gl̓ia ẜm Tulliū frequensde aliquo fāma cū laude. et ẜm Ambroſiū: claracū laude noticia ad hoc aūt volūt hoīes īnoteſce̓cū laude ⁊ claritate quadā ut ab eis quibus innoteſcūt honorētur: eſt igitur gl̓ia ꝓpt̓ honorē q̄ſitaſi igitur honor non eſt ſūmu bonū multo minusgl̓ia. Ad hec laudabilia bona ſunt ẜm que aliquis on̄ditur ordinatus ad finē qui auteꝫ ordinatur ad finē nōdum ē vltimū finē aſſecutꝰ laus igit̉nō attribuitur ei qui iam ē vltimū finē aſſecutusſꝫ magis honor ut ph̓s dicit ī pͥmo ethicoꝝ: nonpōt igitur gl̓ia eē ſūmū bonū cū principl̓r ī laude

ꝯſiſtat. Amp̄. cognoſcere nobilius ē quam cognoſci: nō .n. cognoſcūt niſi que ſūt nobiliora ī rebus: cognoſcūtur aūt etiā infima non pōt igiturſummū hoīs bonum eſſe gloria que ꝯſiſtit in hocꝙ aliquis cognoſcatur Iteꝫ. cognoſci aliquisnon deſiderat niſi in bonis ī malis aūt querit latere: cognoſci igitur bonū ē ⁊ deſiderabile propterbona que in aliquo cognoſcūtur: illa igitur ſuntmeliora: nō ē igitur gl̓ia que in hoc ꝯſiſtit ꝙ aliqͥscognoſcatur: ſūmū hoīs bonū. Preterea ſūmūbonum oportet eſſe ꝑfectum cum quietet appetitum: cogntio aūt fame ī qͣ gloria humana ꝯſiſtitē imperfecta: eſt .n. plurimū īcertitudinis ⁊ erroris habens: nō pōt igitur talis gloria eſſe ſūmumbonum. Item. id qd̓ eſt ſūmuꝫ hominis bonūoꝫ eē ſtabiliſſimum in rebus hūanis: naturalitern. deſideratur diuturna boni cōſtantia: gl̓ia autem que in fama cōſiſtit ē inſtabiliſſima: nihil .n.ē mutalius opinionē ⁊ laude hūana: non eſt igit̉talis gl̓ia ſumum hominis bonum. Ꝙ felicitas hoīs nō cōſiſtit ī diuitijs. XXXX hoc autē appaIret ꝙ nec diuitie ſūt ſūmū hoīs bonūNon enim appetuntur diuitie niſi ꝓpter aliud ꝑ ſe enim nihil boni īferūt ſed ſolumvtimur eis uel ad corporis ſuſtentationem uel adaliquid huiuſmodi. qd̓ aūt eſt ſummum eſt propt̓ſe deſideratum ⁊ non ꝓpter aliud: nō ſūt igit̉ diuitie ſūmū hoīs bonū. Ad hec eorū poſſeſſio vl̓ꝯſeruatio non pōt eſſe ſummum hoīs bonum q̄maxime cōferunt hōi in hoc ꝙ emittuntur: diuitie aūt in hoc maxime conferunt ꝙ expendunt̉.hoc eīꝫ eaꝝ uſus ē: n̄ poteſt igitur diuitiaꝝ poſſeſſio eſſe ſūmū hoīs bonū Amp̄. actꝰ v̓tutis laudabil̓ eſt ẜm ꝙ ad felicitatem accedit. magis autēeſt laudabil̓ actꝰ liberalitatis ⁊ munificentie queſunt circa pecunias ex hoc ꝙ pecunie mittunturquā ex hoc qd̓ conſeruantur: vnde ⁊ ab hocnoīa harū virtutū ſumunt̉: non conſiſtit igit̉ hoīsfelicitas in poſſeſſione diuitiaꝝ Itē illud ī cuius cōſecutione ſūmū hoīs bonū ē oꝫ eſſe homīemelius. diuitijs āt hō eſt melior cum ſint res q̄daꝫad vſū hoīs ordinate: non ē igitur in diuitijs ſummū hoīs bonum. Preterea ſūmū hoīs bonuꝫfortune non ſubiacet. nam fortuita abſqꝫ ſtudiorōis eueniunt. oꝫ āt ꝙ per rōem hō propriū fineꝫconſequat̉. in cōſecutione autē diuitiaꝝ maximūlocum hꝫ fortuna: non ē igit̉ in diuitijs humanafelicitas ꝯſtituta Amp̄. hoc euidens fit ꝑ hocꝙ diuitie īuoluntarie amittūt̉ ⁊ ꝙ malis euenirepoſſunt quos neceſſe eſt ſūmo bono carere et qd̓ īſtabiles ſunt ⁊ alia huiuſmodi que ex ſuperioribꝰrationibꝰ colligi poſſunt.