Liber
eſt quod mille. Excluduntur etiam iudeorum etſarracenoꝝ fabule: qui retributiones iuſtoruꝫ inp̄dictꝭ voluptatibꝰ ponūt: felicitaſ .n. v̓tutꝭ ē p̄miūꝘ felicitas hoīs n̄ ꝯſiſtit in honoribꝰ. XXVIII.X predictis patetꝙ ēt nec in honoribus ē ſummū hoīsbonū qd̓ eſt felicitas. Finis .n. vltimuſhoīs ⁊ ſua felicitas eſt eiꝰ perfectiſſima oꝑatio vtex ſuperioribus pꝫ. honor āt hoīs nō ꝯſiſtit in ſuaoperatione ſed alterius ad ipſū qui ei reuerentiāexhibet: non eſt igitur felicitas hoīs in honoribusponenda. ¶ Ad hec qd̓ ē ꝓpter alterū bonū ⁊ d̓ſiderabile non eſt vltimus finis. tale autem eſt honor: n̄ .n. aliquis recte honorat̉ niſi propter aliqd̓aliud bonū in eo exiſtens: ⁊ ꝓpter hoc hoīes honorari querunt quaſi boni alicuius qd̓ in eis ē teſtimoniū hr̄e volentes. vn̄ ⁊ magis gaudent hoīesa magnis ⁊ ſapientibus honorari: non eſt igit̉ inhonoribus felicitas hoīs ponēda. ¶ Amp̄. ad ſelicitatem per v̓tutem peruenitur. oꝑatōes aūt virtutū ſūt voluntarie: aliter .n. nō eſſent laudabilesoꝫ igitur felicitatē eē aliquod bonū ad qd̓ homoſua voluntate perueniat. hoc āt ꝙ honorē aſſeqͣt̉nō eſt in poteſtate hoīs ſꝫ magis ī pt̓ate honorātꝭ:non ē igit̉ in honoribus felicitas humana ponenda ¶ Itē oē dignū honore nō pōt niſi bōis īeſſe:honorari āt n̄ pn̄t ēt mali: meliꝰ eſt igitur fieri honore dignū ꝙͣ honorari: nō ē igit̉ honor ſūmumhoīs bonū. ¶ Pret̓ea ſūmū bonū eſt perfectū bonū. perfectu āt bonū nō ꝯpatitur aliqd̓ malū. cuiaūt ineſt aliqd̓ malū īpoſſibile ē eſſe malū: īpoſſibile eſt igitur eſſe malū cui adeſt ſūmū bonū. potaūt aliquis malus honorem ꝯſequi: nō eſt igit̉ honor ſūmū hoīs bonum.Ꝙ felicitas hoīs nō ꝯſiſtit ī gl̓ia mūdana. XXIX.T quo ēt apparetꝙ nec ī gl̓ia q̄ ē ī celebritate fāe ꝯſiſtitſūmū hoīs bonū. Eſt .n. gl̓ia ẜm Tulliū frequensde aliquo fāma cū laude. et ẜm Ambroſiū: claracū laude noticia ad hoc aūt volūt hoīes īnoteſce̓cū laude ⁊ claritate quadā ut ab eis quibus innoteſcūt honorētur: eſt igitur gl̓ia ꝓpt̓ honorē q̄ſitaſi igitur honor non eſt ſūmu bonū multo minusgl̓ia. ¶ Ad hec laudabilia bona ſunt ẜm que aliquis on̄ditur ordinatus ad finē qui auteꝫ ordinatur ad finē nōdum ē vltimū finē aſſecutꝰ laus igit̉nō attribuitur ei qui iam ē vltimū finē aſſecutusſꝫ magis honor ut ph̓s dicit ī pͥmo ethicoꝝ: nonpōt igitur gl̓ia eē ſūmū bonū cū principl̓r ī laude
ꝯſiſtat. ¶ Amp̄. cognoſcere nobilius ē quam cognoſci: nō .n. cognoſcūt niſi que ſūt nobiliora ī rebus: cognoſcūtur aūt etiā infima non pōt igiturſummū hoīs bonum eſſe gloria que ꝯſiſtit in hocꝙ aliquis cognoſcatur ¶ Iteꝫ. cognoſci aliquisnon deſiderat niſi in bonis ī malis aūt querit latere: cognoſci igitur bonū ē ⁊ deſiderabile propterbona que in aliquo cognoſcūtur: illa igitur ſuntmeliora: nō ē igitur gl̓ia que in hoc ꝯſiſtit ꝙ aliqͥscognoſcatur: ſūmū hoīs bonū. ¶ Preterea ſūmūbonum oportet eſſe ꝑfectum cum quietet appetitum: cogntio aūt fame ī qͣ gloria humana ꝯſiſtitē imperfecta: eſt .n. plurimū īcertitudinis ⁊ erroris habens: nō pōt igitur talis gloria eſſe ſūmumbonum. ¶ Item. id qd̓ eſt ſūmuꝫ hominis bonūoꝫ eē ſtabiliſſimum in rebus hūanis: naturalitern. deſideratur diuturna boni cōſtantia: gl̓ia autem que in fama cōſiſtit ē inſtabiliſſima: nihil .n.ē mutalius opinionē ⁊ laude hūana: non eſt igit̉talis gl̓ia ſumum hominis bonum.¶ Ꝙ felicitas hoīs nō cōſiſtit ī diuitijs. XXXX hoc autē appaIret ꝙ nec diuitie ſūt ſūmū hoīs bonūNon enim appetuntur diuitie niſi ꝓpter aliud ꝑ ſe enim nihil boni īferūt ſed ſolumvtimur eis uel ad corporis ſuſtentationem uel adaliquid huiuſmodi. qd̓ aūt eſt ſummum eſt propt̓ſe deſideratum ⁊ non ꝓpter aliud: nō ſūt igit̉ diuitie ſūmū hoīs bonū. ¶ Ad hec eorū poſſeſſio vl̓ꝯſeruatio non pōt eſſe ſummum hoīs bonum q̄maxime cōferunt hōi in hoc ꝙ emittuntur: diuitie aūt in hoc maxime conferunt ꝙ expendunt̉.hoc eīꝫ eaꝝ uſus ē: n̄ poteſt igitur diuitiaꝝ poſſeſſio eſſe ſūmū hoīs bonū ¶ Amp̄. actꝰ v̓tutis laudabil̓ eſt ẜm ꝙ ad felicitatem accedit. magis autēeſt laudabil̓ actꝰ liberalitatis ⁊ munificentie queſunt circa pecunias ex hoc ꝙ pecunie mittunturquā ex hoc qd̓ conſeruantur: vnde ⁊ ab hocnoīa harū virtutū ſumunt̉: non conſiſtit igit̉ hoīsfelicitas in poſſeſſione diuitiaꝝ ¶ Itē illud ī cuius cōſecutione ſūmū hoīs bonū ē oꝫ eſſe homīemelius. diuitijs āt hō eſt melior cum ſint res q̄daꝫad vſū hoīs ordinate: non ē igitur in diuitijs ſummū hoīs bonum. ¶ Preterea ſūmū hoīs bonuꝫfortune non ſubiacet. nam fortuita abſqꝫ ſtudiorōis eueniunt. oꝫ āt ꝙ per rōem hō propriū fineꝫconſequat̉. in cōſecutione autē diuitiaꝝ maximūlocum hꝫ fortuna: non ē igit̉ in diuitijs humanafelicitas ꝯſtituta ¶ Amp̄. hoc euidens fit ꝑ hocꝙ diuitie īuoluntarie amittūt̉ ⁊ ꝙ malis euenirepoſſunt quos neceſſe eſt ſūmo bono carere et qd̓ īſtabiles ſunt ⁊ alia huiuſmodi que ex ſuperioribꝰrationibꝰ colligi poſſunt.