Liber
attribuit ītellectis ſicut nec lapidi īmaͣlitatē ꝙͣuiseū īmaͣl̓r cognoſcat: ⁊ iō rei unitatē ꝓponit ꝑ ꝯpinē v̓balē q̄ ē idētitatis noͣ: cū dicit deꝰ eſt bon uelbonitas: ita ꝙ ſi qͣ ē dr̄ſitas ī ꝯpōne: ad intellectuꝫreferat̉: unitas v̓o ad rē intellectā: ⁊ ex hac rōe qn̄qꝫ intellectus nr̄ enūtiationē de deo format cumaliqͣ diuerſitatis noͣ p̄pōnē interponēdo: ut cū dr̄bōitas ē ī deo qꝛ ī hoc deſignat̉ aliqͣ dr̄ſitas q̄ ꝯpetit ītellectui: ⁊ aliqͣ unitas quā oꝫ ad rē referreꝘ deus eſt bonus:XXXVIIIX perfectione autdiuīa quā oſtēdimꝰ: bonitas ipſiꝰ cōcludi pōt. Id .n. qͦ unūquodqꝫ bonuꝫdr̄ ē ꝓpͥa v̓tꝰ eiꝰ: na ꝓpͥa v̓tus uniuſcuiuſqꝫ ē q̄ bonū facit hn̄tē ⁊ opꝰ eiꝰ bonū reddit: v̓tꝰ āt ē ꝑfectōq̄dā. tūc .n. unūqd̓qꝫ ꝑfectū dicimꝰ qn̄ attingit ꝓpriā v̓tutē ut pꝫ ī .vij. phi. ex hoc igit̉ unūqd̓qꝫ bonū ē ꝙ ꝑfectū ē: ⁊ inde eſt ꝙ unūqd̓qꝫ ſuā perfectionē appetit ſic̄ ꝓpriū bonū: on̄ſū at̄ ē deū eē ꝑfectū ē igit̉ bonꝰ. ¶ Itē on̄ſū ē ſupra eē aliqd̓ pͥmuꝫmoues īmobilē qd̓ deus ē: mouꝫ āt ſic̄ moues oīoīmobile qd̓ mouet ſicut deſideratū: deꝰ igit̉ cū ſitpͥmū mouēs īmobile ē pͥmū deſideratū. Deſideratur āt dupl̓r aliquid: aut qꝛ ē bonū: aut qꝛ apꝑetbonū: qͦꝝ pͥmū ē qd̓ ē bonū: nā apparens bonumnō mouet ꝑ ſe ſꝫ ẜm ꝙ hꝫ aliqua ſpēꝫ boni. bonūv̓o mouet per ſe ipſū: primū igitur deſideratū qd̓ē deus ē v̓e bonū. ¶ Ad hoc bonū ē qd̓ oīa appetūt: ut phūs optīe dictū ītroducit ī .i. ethi: oīa aūtappetūt eē actu ẜm ſuū modū: qd̓ patꝫ ex hoc ꝙvnūqd̓qꝫ ẜꝫ naͣm ſuā repugnat corruptōi: eſſe igit̉actu boī rōeꝫ cōſtituit: vn̄ ⁊ ꝑ pͥuationē actꝰ a potētia cōſeqͥt̉ malū qd̓ ē bono oppoſitū: ut ꝑ phūpꝫ ī. ix. metha. deꝰ at ē ens actu n̄ ī potentia ut ſupra oſtenſū ē: ē igit̉ v̓e bonꝰ ¶ Amp̄. cōicatio eē⁊ bonitatis ex bonitate ꝓcedit: qd̓ qͥdē pꝫ ex ipſanaͣ bōi et ex eiꝰ rōe: nālit̓ .n. vniuſcuiuſqꝫ bonuꝫ ēactō ⁊ ꝑfectio eiꝰ. unūqd̓qꝫ āt ex hoc agit ꝙ actuē: agēdo āt eē ⁊ bōitate ī alia diffūdit: vn̄ ⁊ ſignūꝑfectōis ē alicuiꝰ ꝙ ſil̓e ſibi poſſit ꝓduce̓: ut pꝫ ꝑphūꝫ in. iiij. meth. rō āt boī ē ex h̓ qd̓ ē appetibl̓eqd̓ ē finis qͥ ēt mouet agētē ad agēdū: ꝑꝑ qd̓ dicit̉bonū eē diffuſiuū ſui eē: hec āt diffuſio deo competit: oſtēſū ē .n. ſupra ꝙ deꝰ alijs ē cā eēndi. ſic̄ ꝑſe ens neceſſe: ē igit̉ uere bonꝰ. Hīc ē qd̓ ī p̄s. dicit̉Quā bonꝰ iſrl̓ deꝰ his qͥ rec̄. it̓ corde. Et Tren̄. iijdr̄ bonꝰ ē dn̄s ſꝑantibꝰ ī ſe: aīe querenti illū.Ꝙ deus eſt ſua bonitas.APAAX his autē haberi pōt ꝙ deꝰ ſit ſua bōitas. Eſſe enimactu ī unoqͦꝫ ē bonū ip̄iꝰ: ſꝫ deꝰ nō ſo
lū ē ens actu ſꝫ ē ip̄ꝫ ſuū eē ut ſupra on̄ſū ē: ē igit̉ip̄a bōitas nō tm̄ bonꝰ ¶ Pret̓ea ꝑfectio uniuſcuiuſqꝫ ē bōitas eiꝰ ut ſupra on̄ſū ē: ꝑfectio ā dīni eēnō attēdit̉ ẜꝫ aliqͥd additū ſupra ip̄m: ſꝫ qꝛ ip̄ꝫ ẜmſe ip̄m ꝑfectū ē ut ſupra on̄ſuꝫ ē: bōitas igit̉ dei n̄ē aliqͥd additū ſue ſubſtātie ſꝫ ſua ſubſtātia ē ſuabonitas ¶ Itē unūqd̓qꝫ bonū qd̓ n̄ ē ſua bōitas ꝑticipatōe dr̄ bonū: qd̓ āt ꝑ ꝑticipationē dr̄ bonū:aliqͥd an̄ ſe p̄ſupponit a qͦ rōeꝫ ſuſcipit bōitatis.hoc āt ī īfinitū nō ē poſſibile abire: qꝛ in cāis finalibus nō ꝓcedit̉ ī īfinitū: īfinitū .n. repugnat fini: bonū āt rōeꝫ finis hꝫ: oꝫ igit̉ deuēire ad aliqd̓pͥmū bonū qd̓ nō ꝑticipatiue ſit bonū ꝑ ordineꝫad aliquid aliud: ſꝫ ſit ꝑ eēntiā ſuā bonū: h̓ āt eſtdeus: ē igit̉ deus ſua bonitas ¶ Itē id qd̓ ē ꝑticipare aliqͥd pōt: ip̄m āt eē: nihil. qd̓ .n. ꝑticipat potētia eſt: eē at actꝰ ē: ſꝫ deus ē ip̄m eē: ut p̄batū eſt:n̄ ē igit̉ bonꝰ ꝑticipatiue ſꝫ eēntial̓r. ¶ Amp̄. oēſimplex ſuū eſſe ⁊ id qd̓ ē unū hꝫ. nā ſi ſit aliud ⁊aliud iā ſimplicitas tollet̉: deꝰ at̄ ē oīo ſimplex uton̄ſū ē: igit̉ ip̄m bonū nō eſt aliud ꝙͣ ip̄e: ē igit̉ ſuabonitas. Per eādē rōeꝫ etiā pꝫ ꝙ nullū alid̓ bonūē ſua bonitas: ꝓpter qd̓ dr̄ Math. ix. Nemo bonus ni. ſo. deus.¶ Qd̓ ī deo non poteſt eſſe malum. .XL.X hoc autē manifeſte apparet ꝙ ī deo n̄ poteſt eē malūEſſe .n. ⁊ bonitas ⁊ oīa q̄ ꝑ eſſentiā dicūt̉ nihil p̄ter ſe hn̄t admixtū: lꝫ id qd̓ ē bonū poſſit aliqͥd p̄ter eē ⁊ bonitatē hr̄e: nihil .n. ꝓhibet h̓qd̓ ē uni ꝑfectōi ſuppoſitū ēt alij ſuppōī. ſic̄ qd̓ ēcorpꝰ poteſt eē albū ⁊ dulce: unūqd̓qꝫ āt īfra ſuosrōis t̓mīos ꝯcludit̉ ut nihil extraneū īfra ſe caperepoſſit: deꝰ at eſt bonitas nō ſolū bonꝰ ut on̄ſū eſt.nō poteſt igit̉ ī eo eſſe aliqͥd nō bonitas: ⁊ ita malū ī eo oīo eē nō poteſt. ¶ Amp̄. id qd̓ ē oppoſitū eſſentie alicuiꝰ rei ſibi oīo ꝯuenire nō pōt duꝫmanet: ſicut homini n̄ poteſt conuenire irrōnalitas uel īſenſibilitas niſi hō eſſe deſiſtat: ſꝫ diuinaeſſentia eſt ipſa bonitas ut oſtenſū ē: gͦ malū qd̓ ēbono oppoſitū in eo locū hr̄e non poteſt niſi eſſedeſiſteret quod ē īpoſſibile cuꝫ ſit eternꝰ ut ſupraoſtēſū eſt. ¶ Ad hoc cū deꝰ ſit ſuū eē: nihil ꝑticipatiue de eo dici pōt: ut pꝫ ex rōe ſupra īducta: ſiigit̉ malū de ip̄o dicat̉ n̄ dicet̉ ꝑticipatiue ſꝫ eēntialiter: ſic āt malū de nullo dici poteſt ut ſit eſſentiaalicuiꝰ. ei .n. eē defice̓t qd̓ bonū ē ut on̄ſum ē. Inmalitia āt nō pōt eē aliqͥd extraneū āmixtū ſicutnec ī bonitate: malū igit̉ de deo dici n̄ pōt. ¶ Itēmalū bono oppoſitū ē: naͣ āt boni uel rō ī ꝑfectōeꝯſiſtit gͦ rō mali ī īperfectione: defectꝰ āt uel īperfectio ī deo qͥ ē ve ꝑfectꝰ eē n̄ poteſt ut ſupra on̄ſū ē.ī deo igit̉ malū eē nō pōt ¶ Preterea ꝑfectū eſtaliqͥd ẜm ꝙ ē actū: gͦ imꝑfectū erit ẜꝫ qd̓ ē deficiēs