De charitateFolium clxviij
¶ Utꝝ oēs teneamur ad ꝑfectā charitatemhabendam in hac vita.Adecio q̄ritur. vtrūoēs teneamur ad ꝑfectā charitatē habēdamj in hac vita ¶ Et videt̉ ꝙ ſic Ad id em̄ qd̓ ē in p̄ceptooēs tenent̉. Sꝫ ꝑfectio charitatis ē in p̄cepto. Dicit̉em̄ Deut̓. vi. Diliges dn̄m deū tuū ex toto corde tuo⁊ gͦ oēs tenent̉ ad ꝑfectōem charitatis. ¶ Pͣ. Hoc videt̉ eſſe de ꝑfectōe charitatis ꝙ hō oēs actꝰ ſuos referat in deū. Sꝫ ad hͦ oēs hoīes tenent̉. Dicit̉ em̄ .i. adCoꝝ. x. Siue māducatis ſiue bibitis. vel aliud qͥdfacitis oīa in gl̓iam dei facite. gͦ oēs tenent̉ ad ꝑfectionem charitatꝭ ¶ Sꝫ di. ꝙ p̄ceptū illud apl̓i ad hocſe extēdit vt oīa habitu referant̉ in deum ſed nō actuz ¶ Sꝫ ꝯͣ p̄cepta legis ſunt de actibꝰ ꝟtutū. habitꝰ ātnō cadit ſub p̄cepto. nō gͦ p̄ceptū apl̓i intelligit̉ de habituali relatōne noſtroꝝ actuum in deū. ſꝫ de actuali.4 ¶ Pͣ. Dn̄s Mat. v. p̄cepta veteris legis adīpleuit.ẜm illud. Nō veni ſoluere legē ſꝫ adimplere. Hec ātadimpletio ē de neceſſitate ſalutis. vt pꝫ ꝑ id qd̓ ſubdit̉. Niſi abūdauerit iuſticia veſtra plus qͣꝫ ſcribaꝝet phariſeoꝝ nō intrabitis in regnū celoꝝ. Ad ea atq̄ ſunt de neceſſitate ſalutis oēs tenemur. gͦ ⁊ ad p̄dictā adimpletōem ſeruandā. Sꝫ p̄dictaʳ adimpletioad ꝑfectōem ꝑtinet. Un̄ dn̄s in fine ꝯcludit. Eſtoteꝑfecti ſicut ⁊ pater veſter celeſtis ꝑfectus eſt. gͦ ad ꝑfectōem charitatis oēs tenent̉. ¶ Pͣ. Ad ꝯſilia ſoluꝫnō oēs tenemur. Perfectio aūt vite aut charitatꝭ nōattendit̉ ẜm ꝯſilia Dat̉ em̄ ꝯſiliū de pauꝑtate. nec tn̄ſequit̉ ꝙ qͥ magis ē pauꝑ ſit ꝑfectior. Dat̉ etiā ꝯſiliūde ꝟginitate. ⁊ tn̄ multe virgines ſunt alijs imꝑfectōres in charitate. ⁊ ſic videt̉ ꝙ ꝑfectio charitatꝭ nō cōſiſtat in ꝯſilijs. nullꝰ gͦ excuſat a ꝑfectōne charitatis.6 ¶ Pͣ. Statꝰ epiſcopoꝝ ē ꝑfectior qͣꝫ ſtatꝰ religioſoꝝalioqͥn nō poſſit aliqͥs licite de ſtatu religionis ad ſtatum p̄latōnis trāſferri. Un̄ ⁊ Dyoni. d̓t in eccleſiaſtica hierarchia. ꝙ ep̄i ſunt ꝑfectiores. monachi āt ſuntꝑfectiores eoꝝ virtutibꝰ traditi. ⁊ ꝙ debēt ſe ſurſumagere ad ꝑfectōes qͣs in ep̄is vident. nec tn̄ ep̄i tenentur ad obſeruandū ꝯſiliū pauꝑtatis. ⁊ alia hmōi. gͦ7 in his nō ꝯſiſtit ꝑfectio charitatis. ¶ Pͣ. Dn̄s apl̓ismulta īpoſuit q̄ ſunt de ꝑfectōe vite. vt ꝙ non portarent duas tunicas. neqꝫ calciamēta. neqꝫ virgā. neqꝫaliqͥd hmōi. Sꝫ qd̓ iniunxit apl̓is oībꝰ iniuxit. ẜmillud. Mar. xiij. Qd̓ vobis dico oībꝰ dico. gͦ oēs tegnent̉ ad ꝑfectōem vite. ¶ Gͣ. Quicūqꝫ hꝫ charitateꝫplus amat vitā eterna qͣꝫ vitā tꝑalem. Sꝫ qͥlibet hotenet̉ ad actū charitatis. gͦ qͥlibet hō tenet̉ ad hoc qͦvitā eternā p̄eligat vite corꝑali. Sꝫ ſicut Augu. d̓tCharitas cū ad ꝑfectōem venerit. dt. Cupio diſſolui ⁊ eē cū xp̄o. gͦ qͥlibet tenet̉ habere ꝑ̄fecta charitatem9 ¶ Pͣ. Aug. d̓t. ꝙ ꝑfecta charitas eſt vt aliquis paratus ſit ꝓ fratribꝰ etiā mori. Sed ad hoc oēs tenent̉.Dicit̉ em̄. i. Ioh̓. iij. In hoc cognoſcimus charitateꝫ
dei. qm̄ ille ꝓ nobis aīam ſuā poſuit. ⁊ nos debemꝰ ꝓfratribꝰ aīas ponere. gͦ qͥlibet tenet̉ ad ꝑfectōem charitatꝭ. ¶ Pͣ. Quilibet tenet̉ vitare pctm̄ Sꝫ qͥ ē ſine īopctō hꝫ fiduciā ī die iudicij. In hoc em̄ ꝑfecta ē charitas dei nobiſcū. vt fiduciā habeamus in die iudicijvt d̓r. i. Ioh̓. iiij. ergo oēs tenent̉ ad ꝑfectōem charitatis. ¶ Pͣ. Ph̓s d̓t. in. viij. ethicoꝝ. Deo ⁊ parētibꝰ ijnō poſſumus reddere eqͥualens. ſed ſufficit vt qͥlibeteis reddat qd̓ p̄t. Sꝫ ꝑfectio charitatis in hͦ ꝯſiſtitvt aliqͥs faciat ꝓ deo qd̓ p̄t. qꝛ nullus facit vltra poſſegͦ qͥlibet tenet̉ ad ꝑfecta charitate. ¶ Pͣ. Religioſi ꝓ infitent̉ ꝑfectōem vite. gͦ ip̄i vident̉ teneri ad habendāperfectōnem charitatis. ⁊ ad omina que ad ꝑfectionem pertinent.¶ Sed ꝯtra eſt ꝙ nullus tenet̉ ad id qd̓ nō eſt inip̄o. Sed habere ꝑfectā charitatē nō eſt a nobis. ſꝫ ēa deo. nō ergo poteſt eſſe in p̄cepto.¶ Rndeo dd̓m. ꝙ huiꝰ queſtionis ſolutio ex premiſſis accipi poteſt. Oſtenſum em̄ eſt ſupra. ꝙ aliqͣꝑfectio eſt que ip̄am ſpēm charitatis ꝯſequitur. vtpote que cōſiſtit in remotōne cuiuſlibet inclinatōnis inꝯtrarium charitatis Quedā aūt ꝑfectio eſt ſine quacharitas eſſe poteſt que ꝑtinet ad bene eſſe charitatꝭque cōſiſtit in remotōne occupationū ſeculariū quibus affectus humanus retardatur ne libere ꝓgrediatur in deum. Eſt aūt etiam q̄dam alia ꝑfectio charitatis que nō eſt poſſibilis homini in hac vita. Et q̄dam ad quam nulla natura creata ꝑtingere poteſt.vt ex ſupͣdictis apparet. Manifeſtū eſt aūt ꝙ ad illud omēs teneri dicunt̉ ſine quo ſalutem cōſequi nōpoſſunt. Sine charitate aūt nullus poteſt ſalutemeternā ꝯſequi. ⁊ ea habita ad ſalutem eternā ꝑuenit̉Unde ad pͥmam ꝑfectōem charitatis om̄es tenēturſicut ad ip̄am charitatē. Ad ſcd̓am vero ꝑfectōnemſine qua charitas eſſe poteſt om̄es nō tenent̉. cū quelibet charitas ſufficiat ad ſalutem. multo minus tenentur ad terciam ⁊ ad quartā ꝑfectōnem. cum nullus ad impoſſibile teneatur.¶ Ad pͥmum ergo dd̓m. ꝙ totalitas illa ẜm ꝙ cadit ſub precepto charitatis pertinet ad ꝑfectōnem ſine qua charitas eſſe nō poteſt. ¶ Ad ſcd̓m dicendūꝙ om̄ia actu referre in deum nō eſt poſſibile in hac vita. ſicut nō eſt poſſibile ꝙ ſemꝑ de deo cogitetur. hocem̄ pertinet ad perfectōnem patrie. ſed ꝙ omnia virtute referantur in deum hoc pertinet ad perfectōnemcharitatis ad quam omnes tenentur. ¶ Ad cuiuseuidentiam cōſiderandum eſt. ꝙ ſicut in cauſis efficientibus virtus prime cauſe manet in om̄ibus cauſis ſequentibꝰ. ita etiam intentio pͥncipalis finis virtute maneret in omnibꝰ finibus ſecūdarijs. vnde qͥcunqꝫ actu intendit aliquem finem ſecundariū virtute intendit finem pͥncipalem. Sicut medicus dūcolligit herbas actu intendit conficere potōnem. nihil fortaſſis de ſanitate cogitans. virtualiter tamē intendit ſanitatem propter quam potionem dat.
℟.ſes.d. 29. a. 8.q. 2.
Ad 2
Contra