Druckschrift 
Quaestiones disputate de potentia dei, de malo, de unione verbi, de spiritualibus creaturis, de anima, de virtutibus
Entstehung
Seite
CLXv
Einzelbild herunterladen
 

MateriaGecunda

ma virtutū Pͣ. Ea que diuidūtur ex oppoſito nōita ſe habent ꝙ vnū ſit forma alterius. ſꝫ charitas exoppoſito diuidit̉ alijs virtutibꝰ. vt ptꝫ. i. Corin. xiij.Nuc aūt manet fides ſpes charitas tria hec. gͦ charitas nō eſt forma virtutuꝫ. Sꝫ dicebat. Charitasnō eſt forma intrinſeca virtutū ſed exēplaris. Sedcōtra. Exemplatū trahit ſpēm ab exēplari. ſi igit̉ charitas eſt forma exēplaris oīm virtutū om̄es ꝟtutestrahūt ſpēm ab ipſa. gͦ om̄es ꝟtutes eſſent vnius ſpeciei. qd̓ eſt falſuꝫ. Pͣ. Forma exēplaris ē ad quā aliquid fit. nō ergo ē neceſſaria niſi ad hͦ ꝙ res fiat. ſi ergo charitas ē forma exēplaris virtutū nō erit neceſſaria charitas niſi adgnationē virtutū. ⁊ ideo ꝟtutibꝰ habitis nō erit neceſſariū habere charitateꝫ. qd̓7 pꝫ eſſe falſuꝫ. Pͣ. Exemplar ē neceſſariū faciēti. nōaut vtenti iā facto. ſicut exēplar eſt neceſſariū ad trāſſcribendū libꝝ. nō aūt ad vtendū libro iam ſcripto.ſi gͦ charitas ē forma exēplaris virtutū nō ꝯpetit nobis qͥ virtutibꝰ vtimur. ſed deo qͥ in nobis ꝟtutes opes ratur. Pͣ. Exemplar p̄t eē ſine exēplato. ſi igit̉ charitas ſit forma exēplaris ꝟtutū. ſeq̄t̉ ꝙ poſſit eē ſine aliis virtutibꝰ. qd̓ eſt falſuꝫ Pͣ. Quelibet virtus habetformā a ſuo fine ⁊ obiecto. qd̓ aūt ē ꝑ ſe formatū nōindiget formari ab alio. ⁊ ita charitas non eſt formalo virtutū. Gͣ. Natura ſemꝑ facit qd̓ melius eſt. multo ergo magis deus. ſed melius ē aliqͥd eſſe formatūqͣꝫ informe. cū igit̉ ꝟtutes in nobis oꝑet̉ deus. videt̉ꝙ faciat eas formatas. ⁊ ita non indigent formari acharitate. Pͣ. Fides eſt qd̓dā ſpūale lumen. ſed lumen ē forma eoꝝ que vident̉ in lumīe. gͦ ſicut lux corporalis ē forma coloꝝ. ita fides eſt forma charitatiset aliaꝝ virtutū. non aūt charitas. Pͣ. Ordo perfectionū ē ẜm ordinē ꝑfectibiliū. ſꝫ virtutes ſunt ꝑfectiones potētiaꝝ aīme. ergo ẜm ordinē potētiaruꝫ ēordo virtutū. ſed inter alias potētias aīme altior eſtintellectꝰ. etiam ipſa voluntate. ergo ⁊ fides eſt maior charitate. ⁊ ſic fides magis ē forma charitatis qͣꝫecōuerſo Pͣ. Sicut ſe habent v̓tutes morales adinuicem. ita ⁊ theologice. ſed prudētia q̄ eſt in vi ꝯgnoſcitiua informat alias ꝟtutes q̄ ſunt in vi appetitiua.ſcꝫ iuſticiā fortitudinē iꝑantia ⁊ hmōi. ergo ⁊ fidesq̄ in ꝯgnoſcitiua eſt informat charitatē q̄ eſt in appeA titiua ⁊ nō ecōuerſo. Pͣ. forma ꝟtutis ē modꝰ eiꝰ.ſed rōnis ē īponere modū appetitui ⁊ nō ecōuerſo. gͦfides q̄ eſt in rōne magis ē forma qͣꝫ charitas q̄ eſt inꝑte appetitiua qͣꝫ ecōuerſo. Pͣ. Suꝑ illud Mah̓.pͥmo ca. Abraā genuit iſaac. iſaac genuit iacob. dicitglo. ꝙ fides genuit ſpem ⁊ ſpes charitatē. ſꝫ om̄e genitū recipit formā a generāte. gͦ charitas recipit formāa fide ⁊ ſpe. ⁊ nō ccōuerſo G. In vno ⁊ eodē ponap̄cedit actū tꝑe. ſi igit̉ charitas cōꝑet̉ ad alias virtutes vt actus ⁊ forma. ſeqͥtur ꝙ alie ꝟtutes prius tꝑeſint in hoīe qͣꝫ charitas qd̓ eſt falſuꝫ. Pͣ. Informatio in moralibꝰ ē ex fine. ſꝫ oēs virtutes ordinant̉ ficꝭin finē vltimū in viſione dei q̄ ē tota merces. vt Aug.

dicit. que ſuccedit fidei. gͦ alie virtutes om̄es formaꝫrecipiūt ex fine fidei. ⁊ ſic videt̉ ꝙ fides ſit forma charitatis magis qͣꝫ ecōuerſo Pͣ. Finis efficiens ⁊ for­ 18ma nō incidūt in idē numero. ẜm ph̓m in. ij. phy. ſedcharitas eſt finis virtutū ⁊ motor eaꝝ. ergo nō ē forma ipſaꝝ. Pͣ. Illud a qͦ eſt principiū eſſendi ē for ima. ſed pͥncipium eſſe ſpiritualis eſt gratia. ẜm illudpͥma ad Corin. xv. Gratia dei ſum id qd̓ ſuꝫ. gͦ gratiadei ē forma virtutum. ⁊ non charitas. Sed contra eſt qd̓ Ambroſius dicit. ꝙ charitas eſt forma et mater virtutum Rn̄deo dd̓m. ꝙ charitas ē forma ꝟtutū motoret radix. Ad cuiꝰ euidētiaꝫ ſciendū ē ꝙ de habitibusoꝑtet nos ẜm actus iudicare. vn̄ qn̄ id qd̓ eſt vniushabitus eſt vt formale in actu alterius habitꝰ oꝑtetꝙ vnus habitus ſe habeat ad aliū vt forma. In oībꝰem̄ actibꝰ volūtarijs id qd̓ eſt ex ꝑte finis eſt formale. qd̓ ideo eſt. qꝛ vnuſqͥſqꝫ actus formā et ſpēm recipit ẜm formā agentis. vt calefactio ẜm calorē. formaaūt volūtatis ē obiectū ipſius. qd̓ eſt bonū et finis.eſt ex ꝑte finis ſit formale in actu volūtatis. vn̄ ideꝫſpecie actus ẜm ꝙ ordinat̉ ad vnū finē cadit ſub forma virtutis. ⁊ ẜm hͦ ꝙ ordinat̉ ad aliuꝫ finem caditſub forma vicij. vt pꝫ de eo qͥ dat elemoſinā vel propter deū vel ꝓpter inanē gloriam. actus em̄ vnius vicij ẜm ꝙ ordinat̉ ad finē alterius vicij recipit formāeius. vtpote qui furat̉ vt fornicet̉. material̓r qͥdeꝫ fureſt. formal̓r ꝟo intꝑatꝰ Manifeſtū ē āt ꝙ actus oīmaliaꝝ ꝟtutū ordinat̉ ad finē ꝓpriū charitatis qd̓ eſteius obiectū .ſ. ſummū bonū. Et de v̓tutibꝰ qͥdē moralibꝰ manifeſtū ē. nā hmōi ꝟtutes ſtꝭ circa ꝗ̇dā bonacreata q̄ ordināt̉ ad bonū increatū ſicut ad vltimū fine. ſꝫ de v̓tutibꝰ alijs theologicis idē manifeſtū ē. nāens increatū ē qͥdē obiectū fidei vt veꝝ qd̓ inqͣꝫtū eſtappetibile hꝫ rōem boni. ⁊ ſic tēdit fides in ip̄m inqͣꝫtu eſt appetibile. cū nullus credat niſi volens. ſpei atobiectu licet ſit ens increatū inqͣꝫtū eſt bonū. tn̄ depēdet ab obiecto charitatis. Eſt em̄ bonū obiectuꝫ ſpeiinqͣꝫtū eſt deſiderabile ⁊ ꝯſeqͥbile. nullus em̄ deſideratcōſeqͥ aliqd̓ bonū niſi ꝓpter hͦ ꝙ amat ip̄m. vn̄ manifeſtū ē ꝙ in actibꝰ oīm ꝟtutū ē formale id qd̓ ē ex ꝑtecharitatis. ⁊ ꝓ tāto d̓r forma oīm ꝟtutū. Et ex hͦ etiam pꝫ qūo ē finis oīm virtutū. inqͣꝫtuꝫ .ſ. oēs actusoīm virtutū ordināt̉ in bonū ſummū amatū. vt oſtēſum ē. ⁊ qꝛ p̄cepta legis ſunt de actibꝰ virtutū. Inde ēqd̓ apl̓s d̓t. i. ad Thimo. pͥmo. ꝙ finis p̄cepti ē charitas. Hinc etiā apparet qūo charitas ſit motor omniū v̓tutū inqͣꝫtū .ſ. imꝑat actꝰ oīm aliaꝝ virtutumoīs em̄ virtꝰ vel pon̄a ſuꝑior d̓r mouere ꝑ īperiū inferiorē. ex eo ꝙ actꝰ inferioris ordinat̉ ad fine ſuꝑioris. ſicut edificatiua īperat cemētarie. eo ꝙ actꝰ cemeritarie artis ordinat̉ ad formā domꝰ q̄ ē finis edificatiue. vn̄ cū om̄es alie virtutes ordinēt̉ ad finē charitatis ip̄a īperat actus oīm ꝟtutū. ⁊ ex hoc dicit̉ motor

Contra