Druckschrift 
Quaestiones disputate de potentia dei, de malo, de unione verbi, de spiritualibus creaturis, de anima, de virtutibus
Entstehung
Seite
CXXXVr
Einzelbild herunterladen
 

Nō xvj. De aīaFoliū xxxxv.

Et ꝑ hoc pꝫ ſolutio ad. x. Ad. xi. dd̓m. ꝙ aīa vnita corꝑi ſi haberet ſpēs innatas ꝑ eas poſſet intelligere ſicut intelligit ꝑ acquiſitas. ſed licet ſit ꝑfectior innatura ſua. tn̄ ꝓpter motus ſuos corporeos ⁊ occupatōes ſenſibiles retinetur vt nō poſſit ita libere ꝯiūgi ſubſtātijs ſuꝑioribꝰ ad recipiendū influxū eaꝝ ſic̄poſt ſeꝑatōem. Ad. xij. dd̓m. ꝙ nō eſt naturale aīevt ꝑ ſpēs influxas intelligat. cū eſt corꝑi vnita. ſꝫ ſolum poſtqͣꝫ eſt ſeparata. vt dictū eſt. Ad. xiij. dd̓mꝙ aīe ſeꝑate poterūt etiā intelligere ꝑ ſpēs pͥus acqͥſitas in corpore. ſed tn̄ nō ſolū ꝑ eas ſꝫ etiā ꝑ influxasvt dictū eſt. Et ꝑ hoc pꝫ ſol̓o ad. xiiij. Ad. xv. dd̓mꝙ ſpēs intelligibiles qn̄qꝫ ſunt in intellectu poſſibiliin potentia tm̄. ⁊ tūc hō eſt intelligēs in potētiā. ⁊ indiget aliquo reducēte in actū. qn̄qꝫ aūt ſunt in eo inactu ꝑfecto. ⁊ tūc intelligit actu. qn̄qꝫ aūt ſunt in eomedio mō inter potētia ⁊ actū. ſcꝫ in habitū. ⁊ tuncpoteſt intelligere actu quādo voluerit. ⁊ ꝑ hūc modū ſpēs intelligibiles acqͥſite ſunt in intellectu poſſibili qn̄ actu nō intelligit. Ad. xvi. dd̓m. ꝙ ſicut iādictū eſt. oꝑatio intellectualis nō d̓r ſpēs ſiue intelligibile in actu. qd̓ eſt obiectuꝫ intellectꝰ. ſiue accipiat̉a phātaſmatibꝰ ſiue vndecūqꝫ. oꝑatio em̄ potētie recipit diſtinctōem ⁊ ſpēm ẜm ob iectū qͣꝫtū ad formalem rōnem ip̄ius. ⁊ nō ẜm id qd̓ eſt materiale in ipſoet ideo ſi ꝑ ſpēs intelligibiles ꝯſeruatas in intellectuacceptas a phātaſmatibꝰ aīa ſeꝑata intelligat nō cōuertendo ſe ad phātaſmata. nō erūt diſſil̓es ſpē oꝑationes q̄ ex ſpēbꝰ acqͥſitis cāntur. ⁊ ꝑ quā ſpēs acqͥrūtur. Ad. xvij. dd̓m. ꝙ intellectꝰ poſſibilis nō eſt natus reciꝑe a phātaſmatibꝰ niſi ẜm ꝙ phātaſmata fiunt actu ꝑ lumen intellectꝰ agētis. qd̓ eſt q̄dā ꝑticipatio luminis ſub̓aꝝ ſuꝑioꝝ. ⁊ ideo nō remouet̉ qͥna ſubſtātijs ſuꝑioribꝰ reciꝑe poſſit. Ad. xviij. dd̓mꝙ ſcīa in aīa nata eſt cauſari a phātaſmatibꝰ ẜm ſtatūquo eſt corpori vnita. ẜm que ſtatū non p̄t cauſari aſuꝑioribꝰ agentibꝰ. poterit aūt hoc eſſe cū aīa fuerit acorꝑe ſeꝑata. Ad. xix. dd̓m. ꝙ ex hoc ꝙ ſcīa ſub̓arūſeparataꝝ nō eſt ꝓportiōata aīe noſtre. non ſequit̉ ꝙnullā intelligentia ex eaꝝ influxione capere poſſit. ſedſolū ꝙ nō poſſit caꝑe ꝑfectā ⁊ diſtincta. vt dictū eſt. Utrū aīa corꝑi ꝯiucta poſſit intelligere ſubſtātias ſeparatasExtodecimo querit̉Utrum aīa ꝯiūcta corꝑi poſſit intelligerejͣ ſub̓as ſeꝑatas Et videt̉ ꝙ ſic. nulla em̄ forma impedit̉ a fine ſuo ꝑ materiā cui natural̓r vnit̉. Finis ātaīe intellectiue videt̉ eſſe intelligere ſubſtātias ſeparatas q̄ ſunt maxime intelligibilia. Uniuſcuiuſqꝫ em̄rei finis eſt vt ꝑueniat ad ꝑfectū in ſua oꝑatōe. nō gͦaīa impedit̉ ab intelligēdo ſub̓as ſeparatas ꝑ hoc ꝙvnit̉ tali corꝑi. qd̓ eſt ꝓpria eius materia. Pͣ. Finishoīs eſt felicitas. vltima aūt felicitas ẜm ph̓m. x. eth̓ꝯſiſtit in oꝑatōe nobiliſſime potentie. ſcꝫ intellectus

reſpectu nobiliſſimi obiecti. qd̓ nō videt̉ eſſe niſi ſubſtatia ſeꝑata. gͦ vltimus finis hoīs eſt intelligere ſubſtātias ſeꝑatas. ſꝫ de rōne hoīs eſt ꝙ aīa corꝑi ſit vnita. gͦ aīa vnita corꝑi intelligere p̄t ſub̓as ſeꝑatas. Pͣ. Omīs generatio ꝑuenit ad aliquē terminū. niꝫhil em̄ in īfinitū mouet̉. ē aūt q̄dā generatio intellectus ẜm ꝙ de potentia in actū reducit̉. ꝓut ſcꝫ fit actuſciens. hoc aūt nō ꝓcedit in infinitū. ſed ꝑuenit qn̄qꝫad aliquē terminū. vt ſcꝫ totaliter ſit ſciens actu. qd̓eſſe nō p̄t niſi om̄ia intelligibilia intelligat. inter quep̄cipua ſunt ſub̓e ſeꝑate. gͦ intellectus humanꝰ ad hͦꝑuenire p̄t ꝙ intelligat ſubas ſeꝑatas. Pͣ. Difficili 4us videt̉ facere ſeꝑata ea q̄ nō ſunt ſeꝑata. ⁊ intelligere ea qͣꝫ intelligere ea q̄ ẜm ſe ſunt ſeꝑata. ſed intellectus noſter etiā corꝑi vnitus facit ſeꝑata ea q̄ nō ſuntẜm ſe ſeparata dū abſtrahit ſpēs intelligibiles a rebꝰmaterialibꝰ ꝑ quas materiales intelligit. gͦ multo fortius poterit intelligere ſub̓as ſeꝑatas. Pͣ. Excellen.tia ſenſibilia ꝓ tanto minus ſentiūtur. qꝛ corrūpuntarmoniā organi. ſi aūt eſſet aliqd̓ organū ſenſus qd̓nō corrūperet̉ ab excellenti ſenſibili. quanto ſenſibileeſſet excellentius tāto magis ſentiret ip̄m. intellectusaūt nullo mō corrūpit̉ ab intelligibili ſed magis ꝑficitur. gͦ ea que ſunt magis intelligibilia magis intelligit. ſed ſub̓e ſeꝑate que ſunt ẜm ſe actu intelligibiles. vtpote īmateriales ſunt magis intelligibiles qͣꝫſub̓e materiales. que nō ſunt intelligibiles niſi in potentia. gͦ cuꝫ aīa intellectiua vnita corpori intelligatſub̓as materiales. multo magis intelligere p̄t ſub̓asſeꝑatas Pͣ. Aīa intellectiua etiā vnita corꝑi abſtrahit qͥdditatē a rebꝰ habentibꝰ qͥdditatē. cū nō ſit in infinitū abire. eſt neceſſe ꝙ ꝑueniat abſtrahendo ad aliquā qͥdditatem que nō ſit res habens qͥdditatē ſꝫ qͥdditas tm̄. cū ergo ſub̓e ſeꝑate nihil aliud ſunt qͣꝫ quedam qͥdditates ꝑ ſe exiſtētes. videt̉ ꝙ aīa intellectiuavnita corꝑi intelligere poſſit ſub̓as ſeꝑatas. Pͣ. In 7natū eſt nobis ꝑ effectus cauſas cognoſcere. oportꝫaūt aliquos effectus ſub̓aꝝ ſeꝑatarū in rebꝰ ſenſibilibus ⁊ materialibꝰ eſſe. cū oīa corꝑalia a deo ꝑ angelos adminiſtrent̉. vt pꝫ ꝑ Augu. iij. de trini. poteſt ergo aīa vnita corpori ꝑ ſenſibilia ſubſtantias ſeparatas intelligere. Pͣ. Anima vnita corpori intelligit 8ſeipſam. mens em̄ intelligit ſe ⁊ amat ſe. vt d̓t Augꝰix. de trini. ſed ipſa eſt de natura ſubſtātiaꝝ ſeparataꝝintellectualiuꝫ. ergo vnita corpori poteſt intelligereſubſtātias ſeparatas. Pͣ. Nihil fruſtra cauſat in rebus. fruſtra aūt cauſat eſſe intelligibile ſi a nullo intellectu intelligeretur. ergo ſubſtātias ſeparatasⁱ cuꝫſint intelligibiles intellectꝰ noſter intelligere p̄t Pͣ.Sicut ſe hꝫ viſus ad viſibilia ita intellectus ad intelligibilia. ſed viſus noſter p̄t cognoſcere omīa viſibilia ⁊ incorruptibilia. qͣꝫuis ipſe ſit corruptibilis. gͦintellectus noſter etiā dato ꝙ eſſet corruptibilis poſſet intelligere ſubſtātias ſeparatas incorruptibilescum ſint per ſe intelligibiles.

Z iij

Ad 14Ad i5

Ad 17

Ad i5

Ad 13

Ad 19

Ad i-

Ad 18 3

Ad ioAd i