Folio. cxi¶ Hec ē vltima pars iſtiꝰ capituli. in qua mgr̄ ponit aliud documētumde ſymonia dicens. ſi aliquis plebanꝰ vel collator cōmitteret vni eccl̓iaꝫ vl̓bn̄ficiū vt minueret res illiꝰ eccl̓ie. vel hoc fieret cū cā inuide vel cā alteriꝰtunc paſtor cū bn̄ficiato eēt ſymoniacꝰ. ⁊ et̓nā mortē ꝓ illo inciderꝫ Subdit aliud documētum dicēs. ꝙ nullꝰ p̄t alteri reſignare bn̄ficiū. vt ip̄e ſb̓leuat ⁊ vſurpat fructꝰ illiꝰ beneficij reſignati. Rō eſt. qꝛ incurreret ſymo-niā. Subdit aliud documentū dicens. ꝙ quilibet bn̄ficiatꝰ cū bona rōnedꝫ ꝯſumere fructꝰ illiꝰ p̄bende: ⁊ non dꝫ abuti. ſed ſi quicqͣꝫ ſuꝑfluitatꝭ ha-buerit hoc dꝫ ꝯuertere ad vſum pietatis dādo pauꝑibꝰ ⁊ miſeris ꝑſonis.vt ſupra patuit de vita ⁊ honeſtate clericoꝝ. Subdit alid̓ documentū dicens. ꝙ ip̄i bn̄ficiati non dn̄t dare patrimoniū chr̄i hiſtrionibꝰ ſeu ſpretiemulieribꝰ vel inhoneſtꝭ hoībus. Rō eſt. qꝛ om̄ia illa ꝑdunt̉. ex eo ꝙ talesnō ſt heredes chr̄i. iō patrimoniū chr̄i non dn̄t ſb̓leuare. Deinde mgr̄ ſb̓-dit vnam cautelam ẜuandam. quia aliquis ex p̄cedentibꝰ dubitarꝫ. vtꝝnihil eſſet eis dandum. Thi rn̄det mgr̄ ꝙ quando talis tognoſcerꝫ illosinfirmantes tunc deberet eis exhibere ꝓpter neceſſitarem corꝑis paneꝫne fame moriant̉. ⁊ non ampliꝰ eis dare dꝫ ne ad laſciuiā corporꝭ iterū ꝓ-uocarent̉. ſed potiꝰ dꝫ ſuis miſerꝭ cognatꝭ exhibere pietatē qͣꝫ hiſtrionibusvel ſcurronibꝰ aut meretricibus.¶ Primo notādū. lrā d̓t ſi aliquis patronꝰ ꝯferret alicui clerico eccl̓iamſb̓ tali ꝯditōe vt poſſet res eccl̓ie minuere iſti ambo eēt ſymoniaci. Rōeſt iſta. qꝛ iſte clericꝰ emit iſtā eccl̓iam ꝓpt̓ diminutōem reddituū: qͦs redditꝰ patronꝰ aufert. ⁊ om̄is talis emptio ē ſymonia. Et iō ſi collator alicuius eccl̓ie velit ſibi vſurpare aliqͣs res eccl̓ie clericꝰ non dꝫ ei conſentire. qꝛde iure tenetur clericꝰ eccl̓iaꝫ ⁊ res eccl̓iarum ꝓtegere ⁊ defenſare vſqꝫ admortē. Unde iura dicunt. ꝙ quicunqꝫ tranſfert aliquas res eccl̓ie in manus alterius. talis de facto eſt excōmunicatus.¶ Scd̓o eſt notandū. nullꝰ patronꝰ dꝫ conferre eccl̓iam ꝯditionalit̓ ſic dicendo. illā eccl̓iaꝫ dabo tibi ſi velis mihi dimittere decimas eccl̓ie: qꝛ ſi clericꝰ ſb̓ tali conditōe reciꝑet eccl̓iam tunc ambo incurrerent ſymoniam ⁊exponerent ſe eterni dānationi. Itē ſymonia non ſolū cōmittit̉ circa collatōes eccl̓iaꝝ. ſed etꝭ committit circa ſacros ordines. Terbi gr̄a. ſi aliqͥsvoluerit ꝓcedere ad ſacros ordines. ⁊ non habet bn̄ficiſt. ſed petit ab aliodn̄o ꝓuiſionem ſuꝑ quo poſſit ꝓcedere ⁊ ꝓmittere dn̄o ꝙ poſt ſuſceptionē ſacroꝝ ordinū vellet illi illā hereditare. tunc ſic ꝓcedēs reddit̉ ſymoniacus. ⁊ ſi talis eſt ep̄s ſuper cuiꝰ ꝓuiſionē hic ꝓcedit ⁊ ordinat eū. tūc ordinans ⁊ ordinatꝰ reddunt ſymoniaci. ⁊ tunc ep̄s dꝫ ſuſpendi ab officio pertp̄s aliqd̓. Sed ordinatꝰ dꝫ ſuſpēdi ab officio donec cū illo fuerit diſpenſatu ꝑ dn̄m apl̓icum. qꝛ ſolū dn̄s apl̓icꝰ hꝫ cum eo diſpenſare.¶ Tercio notādum. quicunqꝫ reſignat aliquod bn̄ficium ea rōne vt deiſuo conſanguineo vel amico: talis eſt ſymoniacus. Rō eſt iſta: qꝛ talis hereditat eccl̓iam ſiue bona chriſti. quod non deberet fieri in ſpūalibꝰ. quiabeneficia debent libere reſignari. ⁊ debēt vacare poſt mortem. ergo tal̓ ſicfaciens eſt ſymoniacus.¶ Quarto eſt notādum. ꝙ ſymonia eſt graue peccatū: ⁊ ē maximū inioīa pct̄ā. qꝛ tā in veteri qͣꝫ in nouo teſtamēto inuenit̉ ꝙ multe plage ſuntt iii

77