On ē in iudicō ꝑſona diſcernēda ſꝫ cauſa.Ecriptum eſt enim. nō accipias perſonamin iudicō. Et iterū. Non miſereberis pauperiiniudicio. Qui enim cōſanguinitatis vel amicitīefauorē ſiue inimicitiarū odio iudiciū peruertūtſine dubio in xp̄m qui eſt veritas ⁊ iuſticia peccare noſcuntur. Iniqui iudices errāt in veritate ſentencīe. dum intendūt in qualitatem perſone. ⁊ exulcerant ſepe iuſtos. dum improbe defendunt iniquos. Qui autē recte preſidere ſtudet nec patrē palpare nouit. nec cohibere a iuſticīa didicit.De muneribꝫ.Cap̄. 78.Vi recte iudicat et premium inde remuneracōnis expectat. fraudem in dominum perpetrat. quia iuſticiam quā gratis imꝑtire debuit accepcōne pecunie vendit. Bona male v̓tunt̉qui iuſte pro temꝑali lucro iudicant. Talesquippe ad veritatē non iuſticie defenſio ſꝫ amorpremij ꝓuocat. Quibꝫ ſi ſpes nūmi ſb̓trahiturcōfeſtim a iuſticie defenſione recedunt. Accepcīo munerum preuaricacō veritatis eſt. Vnde⁊ pro iuſto dicitur. Qui excutit manus ab omni munere in excelſis habitat. diues muneribus cito corrumpit iudicem. pauper autemdum non habet quod offerat. non ſolum audiri ꝯtēpnitur. ſꝫ etiā cōtra veritatem opprimit