Cap̄. A.de remedijs tēptacōnū.Oc eſt remedium eius q̄ vicōium temptamētis exeſtuat. ut quociens quolibꝫ tāgit̉vicio tociēs ad oracōnem ſe ſubdat. Quia frequēs oracō. vicōrū impugnacōnem extingiūt.Tam ꝑſeueranter oportet intendere animumnoſtrū in orādo atqꝫ pulſando. quouſqꝫ importunas deſideriorū carnaliū fuggeſtiones q̄ nōſtris obſtrepūt ſenſibus fortiſſima intencōneſuꝑemus. ac tā diu inſiſtere. quouſqꝫ perſiſtendo vincamus. Nam negligētes oracōes nec abipſo homine inpetrare valēt quod volūt. Quādo quiſqꝫ orat. ſactū ſpiritū ad ſe aduocat. at vbi venerit cōfeſtim temptamēta demoniorumque ſe mentibꝰ humanis immergūt preſēciāeius ferre nō ſuſtinentes effūgiunt. Oracō cordis eſt. non labiorū. neqꝫ enim verba deprecātis deus intendit. ſed orantis cor aſpicit. Quodſi tacet os cor orat. ⁊ vox ſileat ꝙͣuis hominibꝰlateat deo latere nō poteſt qui ꝯſciencie pn̄s ēMelius eſt aūt cū ſilentio orare corde ſine ſonovocis. ꝙͣſolis verbis ſine intuitu mentis. Nūqͣeſt ſine gemitu orandū. nā peccatorum recordacio merorem gignit. dū enim oramus ſi ad memoriam culpam reducimus. magis reos tuncnos eſſe ꝯgnoſſimus. Ideōqꝫ cū deo aſſiſtimꝰgemere ⁊flere debemus reminiſcentes ꝙͣ gͣuia