pater ⁊ filius ⁊ ſpūs ſāctus. qꝛ nichil habet pater ꝙ non habꝫ filius. Nō enim res vna duoꝝcōſubſtantialis. poterit ſimul ab eis ꝓcedere ⁊ſimul in eſſe. niſi vnū fuerit a quibus proceditSpiritū ſanctū pignus accepit eccleſia ut ꝑ eūvnum corpꝰ fierēt credētes ꝑ quem pater ⁊ filius vnū eſſentialit̓ ſunt. ipſo ſaluatorē ad ꝑatrē dicēte. ut ſint vnū ſicut ⁊ nos vnū ſumus.Xp̄s nō tātum a patre ſꝫ etiam a ſpiritu ſe miſſum teſtatur dicēte ꝓpheta. Accedite ad me etaudite nā a principio in abſcōdito locutꝰ ſum⁊ ex tempore āteꝙͣ fieret ibi eram. ⁊ nūc dominus miſit me ⁊ ſpiritus eius. Spiritus ſanctuspro eo qd̓ conſolator ſit. paraclitus nūcupaturnam latine paracliſis cōſolacō dicitur. Et reueradū donā ſacramētorū diſtribuit. ꝯſolacōemaīe prebꝫ. Credo eqͥdē ꝙ magnā leticiā ſentit qͥaliqͥd reuelāte ſpiritu dicit. donū ſācti ſpūs inmēbris eccleſie ſingillatim diuidit̉. ⁊ in ſingul̓ſingula dona tribuūt̉. xp̄s aūt oēꝫ plenitudinēgrāꝝ habuit. de qͦ ita legit̉. Plenꝰ gra et veritatē. In xp̄o oīs plenitudo grāꝝ eſt nā ſinguliselectis ſingula tribuūtur dona. In ſpiritu ſāctooīs gͣt̓ia donaꝝ cōſiſtit. ip̄e enim ꝓ ut vult grarū dona largit̓. Alijs dans ẜmonē ſapiētie. aliis ſciētie alijs fidē. atqꝫ ita vnicuiqꝫ v̓tute ſpūsſci diuiſio graꝝ tribuit̉ ⁊ in oībꝫ idē vnꝰ habet̉