Reparationedictis. Quia ſi vria virtus nūero exiſtens videatur ſimul iudicare q̄ ſuntſimul in vno ſubiecto ſpē diuerſa ẜm formā ſenſibilem. ſicut dulce ⁊ albuꝫin lacte. non tamē facit hoc niſi ꝑ diuerſas ꝟtutes vt vna vis ſenſus cōisfacit hoc ꝑ diuerſas potētias ſenſitiuas exteriores. quarū vna ſcꝫ viſus eſtalbi et nigri. et alia guſtus eſt alterius ſcꝫ dulcis et amari. et oīm horumſimul eſt ſenſus cōmunis. Quarta ratio eſt Contrariorū motus ſunt cōtrarij cōtraria āt in eodem ⁊ atomo eſſe nō poſſunt. ergo īmutatōes contrariorū ſenſibilium in eodem ſenſu eſſe non pn̄t. ⁊ ſic duo ſenſibilia eiuſ-dem generis que ſunt cōtraria ſimpliciter ſimul ⁊ ſemel in eorū ſenſu eē nōpoſſunt ⁊ ſic dulce et amarū a guſtu ſil̓ ſentiri nō poſſunt. et ſimiliter duomedij colores a viſu ſimul ſentiri nō poſſunt. Cōmixta vero ſentiunt̉ nonẜm ꝙ diſtincta ſunt ſꝫ ẜm ꝙ habēt ratōem vnius medij. ẜm certā ꝓportionem ex extremis ꝯſtituti. ſicut diapaſon auditur ſicut vnū aliqd̓ mediumex extremis reſultans. et ſimiliter diapente. Qualitates vero diuerſorū ſenſuum adhuc minus vno ſenſu ſentire poſſunt. ſicut dulce et nigrū non pn̄tvno ſenſuſentire.Que fuit falſa ſolutio circa p̄dictā quā reprobatIIVTIIIIL ph̓s. Soº. qͥdam putabat propter rōnes predictas quas putabant cōcludere circa ſymphonias ꝙ ſoni diuerſi nō ꝑue-niunt ſil̓ ad auditū ſed ſucceſſiue vnꝰ poſt alterū in ꝑ ceptibili tꝑe. ⁊ ꝙ neslateat ꝓpter tꝑis in ſenſibilitatē. ⁊ ergo dicūt ꝙ auditꝰ decipit̉ putans ſi-mul audire) que tamen audit ſucceſſiue.Qūo Areſtoteles reprobat hanc ſolutionē. Sol̓o.QVL. duabus rationibus. Prima. ſi eſſet tempus inſenſibile in quo aliquid ſentitur. tunc idem eſſet ſenſibile et inſenſibile. ſed hoc eſtincōueniens. ergo nullum eſt tempus inſenſibile. Sequelam probat. qͥaqͣꝫtūcūqꝫ aliqͥs accipit aliqͥd a ſenſibili tūc ſentit ſe accipere illud ſenſibileſenſibili cognitōne. vt ſi quis ſentiat ſe vel aliū ī cōtinuo tēpore tunc nō latet eum ꝙ ip̄e ſit vel alius quem ſentit. Si ergo tempus in quo eſt qͣꝫtū-cunqꝫ etiam ꝑuū ſit inſenſibile tunc latebit illum hominē ꝙ ip̄e in illo tempore ſit. et ita latebit eū an ip̄e in illo tempore videat ſe vel aliquem aliumet ſic latebit ⁊ non latebit. Secūda ratio. Si eſſet aliqua magnitudo ſen-ſibilis rei vel temporis inſenſibilis omnino propter ꝑuitatem. tunc ſequeretur ꝙ tota magnitudo rei ſenſibilis vel temꝑis non eſſet per ſe ſenſibi-lis. et ẜm ſe totam quod falſum eſt. ergo nō eſt aliqua pars magnitudi-nis. vel temporis omnino indiuiſibilis. Sequelam probat. quia nullumeſt tempus in quo per ſentitur aliquid in cuius aliqua parte non contin-git idem ſentire. nec eſt ſenſibilis res per ſe ſenſibilis cuius pars aliquaomnino ſit inſenſibilis. Probat. quia ſi aliquis ſentit tantam rem in tototempore. et non cōtingit ꝑtem ſenſibilis propter ꝑuitatem ſentiri. Nec inparte temporis cōtingit ſentiri propter ꝑuitatem temporis. tunc totumnon erit ſenſibile per ſe. nec in toto erit per ſe ſenſatio. ſed per accidēs. ſicutquis totam terram dicitur videre. quia ꝑtem eius videt. ⁊ quis dicitur inanno ambulare. quia in parte anni ambulat. Et hoc declarat. ph̓s in tex.per litteras. Ex quibꝰ ꝯcludit ꝙ nullum eſt tēpus inſenſibile