ReparationesQuō areſto ſoluit dubitatōem ſcꝫ. Cū tā ta mulQLIVI TT ritudo aq intret mare q̄re mareno auget̉. Solod̓t ꝙ iō qꝛ fluuij paulatī ⁊ nō ſil̓ fluūt ad mare ⁊ ſic ꝯtinue ſol ab eis ele-uat potabile ⁊ dulce ⁊ relinqͥt groſſuꝫ ⁊ terreſtre Iō nō p̄t tm̄ augeri ⁊ hͦꝓbat ꝑ ſil̓e de aqͣ paulatī effuſa ab aliqͦ vaſe ⁊ ꝯtinue ab aliqͦ ꝯſumpta¶ Querit̉ Que ē opinio platōnis de mare ⁊ fluuijs. Sol̓o plato in phe-drone dixit ꝙ oēs fundi maris ⁊ fluuioꝝ ſunt ꝑforati ⁊ in medio terre eſtfons qͥ d̓r tartarꝰ a qͦ ꝑ talia foramina veniūt fontes fluuij ⁊ maria ⁊ aliareumata. Et ille tartarus qn̄qꝫ mouet̉ ſurſum ⁊ aliqn̄ deorſum ⁊ aliquando ad latꝰ ⁊ ꝓpter diuerſitatē in diuerſis ꝑtibꝰ terre aque exeūt ad diuer-ſa loca qͣꝫuis at ille tartarꝰ ſit pͥncipiū oīm aquaꝝ adhuc tn̄ aque poſſunthabere diuerſos ſapores ẜm diuerſas ꝑtes terre ꝑ quas fluūt.Quō areſto. reprobat iſtā poſitōem platōnis. Sol̓oQQVVI qͥnqꝫ rōnibꝰ. Prima qꝛ ẜm hāc opinionē ſeqͥtur ꝙ fluuiorum fluxꝰ nō magꝭ ſit ſubtꝰ aquā qͣꝫ ſupͣ qꝛ effluētia illiꝰ tartari ē ad oēmꝑtē. ſequit̉ ꝙ aqͣ īpulſa quaſi a tartaro ad oēm ꝑtē indifferenter fluat ⁊ ſicaccidit ꝙ flumina ſint ſuꝑiora fontibꝰ qd̓ ē īpoſſibile. Scd̓a rō qꝛ ſeq̄tet̉ ꝙoꝑteret ſꝑ equalē aquā ſaluari qꝛ qͣꝫtū flueret de tartaro tm̄ reflueret ⁊ ſicexcluderet̉ generatio aque a terra ꝑ euaporatōem. Tertia rō qꝛ oēs fluuijvident̉ terminari ad mare ⁊ nullus ſubintrat terrā niſi ꝑ aliā ꝑtē terre ex-eat. gͦ nō oēs redeunt ad illū tartaꝝ. Quarta qꝛ ſi curſus fluuioꝝ eēt ex eſfluentia tartari oporteret habere eā aque multitudinē quā poſtea acccipiunt ſꝫ hoc ē falſum. ꝓbat qꝛ inter fluuios illi ſunt maiores qͥ ꝑ magis longam viā fluunt ⁊ iō d̓t ꝙ hyſterꝰ .i. damnubiꝰ ⁊ nylus ſunt maximi fluuiorum. Quinta ẜm ip̄m platonē ſequit̉ mare habere pͥncipiū ab iſto tartaro ſed hoc poſterius apparebit eſſe falſum.Mare nō eſt naturalis locus aquaꝝ. gͦ male dictum eſt a ph̓o ꝙV fluant ad mare tanqͣꝫ ꝓpriū ⁊ naturale locū. An̄s ꝓbat̉. qꝛ nihilmouet̉ a ſuo loco naturalē ſꝫ fluuij ⁊ fontes fluunt ex mari. gͦ nō eſt locusip̄oꝝ. Solutio. Aqua in mari exn̄s nō mouet̉ extra locū illū natural̓r ẜmſe accepta ſꝫ ẜm ꝙ alterata ⁊ aliqͥd paſſa ē a virtute celeſtiū corpoꝝ.Quodlibet elemētū in loco ſuo naturali ē puꝝ ſꝫ aqua maris inL loco ſuo naturali nō ē puraſꝫ ꝑmixta ſicce exalatōi. gͦ ⁊c̄. Sol̓oElementū ẜm ſuā ꝑticularē naturā ē in loco ſuo puꝝ ſꝫ tn̄ ẜm naturamvl̓em ⁊ celeſtiū corpoꝝ nō ē puꝝ ⁊ nō mouet̉ extra ꝓpriū locū niſi paſſumſit vt dictum eſt ⁊ hoc maxime ꝯuenit inferioribꝰ elementis qꝛ quaſi ma-terialia pͥncipia ſunt vt dictum fuit prius.Quō antiqui opinati ſunt de ꝑpetuitate maris.Queritu.Solutio quidam poſuerunt ꝙ mare inceperitqꝛ mundus incepit. ergo ⁊ mare. tenet ꝯſequētia. qꝛ mare eſt locus aqueque eſt vnum de elementis ⁊ pͥncipalibꝰ ꝑtibus mundi. Et dicit areſto.ꝙ in hoc irratōnabiliter dixerunt qꝛ ſicut ex hoc probāt mundū genitumſic ꝑ oppoſitum nos poſſumus dicere mare nō eſſe genitū ſi fateamur mu-dum ingenitum ⁊ incorruptibilem.
Druckschrift
Epitomata seu reparationes totius philosophiae naturalis Aristotelis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten