Separationeſicut motus celi nunc eſt infinitus. ⁊ hoc modo in motu ſunt duo conſide-randa ſcꝫ infinitas motus ⁊ illa eſt a motore infinito ⁊ determinata veloci-tas motus ⁊ illa eſt a motore finito ⁊ ẜm hoc anima mouens celum eſt cauſa motus celi ẜm eius determinatam velocitatem ſed non eſt cauſa motꝰceli ẜm eius infinitatem ⁊ ſic infinitas motus dependet a motore infinito.Alij dicūt ꝙ motus infinitus ẜm duratōnem poteſt fieri a virtute infinitaẜm extenſionem ſiue duratōem ſiue a virtute infatigabili etiam ſi talis vir-tus non ſit intenſiue infinita.☞ Cōtra hoc ſic arguit̉ a virtute finita poteſt ꝓcedere eſſe infinitū. ergoetiam motus infinitus. ꝯn̄a tenet a ſimili Solutio nō eſt ſimile de perpetuitate eſſendi ⁊ motus. Quia ꝑpetuitas eſſendi reſpicit creatorē qui datvnicuiqꝫ rei terminū eſſendi ⁊ ergo dat quibuſdam ꝑpetuitatem eſſendi ⁊aliquibꝰ eſſe tꝑale ẜm ꝙ dicit in pͥmo de celo ꝙ ab hoc quidē ente oībus deriuatū eſt eſſe ⁊ viuere his quidē clarius his vero obſcurius. Sed motꝰ orītur ex virtute mobilis ⁊ mouentis ⁊ ideo motus reſpicit cauſam ꝓpinquāIn ꝑpetuitate igit̉ ſufficit voluntas creatorꝭ dicente platōne in perſona deiad angelos O dij deoꝝ quoꝝ opifex paterqꝫ ego ſum natura quidē veſtradiſſolubiles eſtis mea aut voluntate ſic ſemper permanebitis. Ad perpe-tuitatem vero motus requirit̉ et iam infinitas mouentis. virtus tamē in-fatigabilis poteſt mouere motu infinito qͣꝫuis ſit finite eſſentie ſicut dictuꝫeſt de anima nobili.Secūdū capitulūQuō oſtendit ph̓s ſcd̓m p̄aſſumptū ſcꝫ ꝙ in magnitudiQQV Lne finita nō poteſt eſſe virtus corꝑalis infinita. Sol̓oduo p̄ſupponit. Primū eſt ꝙ maior potentia in minori tempore facit equa-le rō eſt qͥa maior potentia neceſſario facit velocius mouens ſed velociuseſt quod in minori tempore facit equale ei quod tardius facit in maiori tꝑeergo ꝙ maior potentia faciat equale in breuiori tempore. ſcd̓m eſt ꝙ omneqd̓ mouet̉ in tꝑe mouet̉. Iſtis ſic ſuppoſitis ꝓbat̉ ꝓpoſitū ſic ſi in magnitu-dine finita eſſet virtus corꝑalis infinita vt dicūt aduerſarij veritatis illa vl̓mouet̉ in non tꝑe vel in tꝑe ſed nullū iſtoꝝ eſt dicēdū nō pͥmū id̓ eſt in nontꝑe qͥa hoc eſt contra ſcd̓am ſuppoſitōnem. Non ſcd̓m qͥa ſic virtus finita ⁊infinita mouent̉ in equali tꝑe. Quia ad virtutem finitā poteſt tm̄ addi ꝙ fi-at equalis virtuti infinite. Et iſtud ph̓s deducit iterū in textu in terministranſcendentibꝰ hoc modo ſit em̄ tempus in quo virtus infinita calefaciatdeſignatū per a ita tamen ꝙ a ſit tempꝰ finitū quodcūqꝫ voluerit in quo depulit vis illa infinita. motu violento. ſed tempꝰ ſignatū per ab ſit illud in odepulit vel calefacit virtus finita. hoc etiam neceſſe eſt eſſe longiꝰ qͣꝫ tempꝰpͥmū in quo mouet virtus infinita. Sed cū illud tempꝰ virtutis finite in aliqua ꝓportōne ſe habeat ad tempꝰ determīatū infinite virtutis eo ꝙ ē tri-plū quadruplū ad ip̄m aut in aliqua alia ꝓportōne. Si ergo augeamꝰ vir-tutem mouentem finitam ſemper diminuet̉ tp̄s. ergo aliqn̄ veniet ad tp̄sin quo mouet virtus infinita ⁊ tamen illa potentia manet finita quia agregat̉ ex finitis ⁊ mouet in tempore a in quo ponebat̉ mouere virtus infinita
Druckschrift
Epitomata seu reparationes totius philosophiae naturalis Aristotelis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten