leati SernardiDe. CACVIII
ſuis multus eſt ad ignoſcendū: iudicia tamēeius nihilominꝰ abyſſus multa: quibꝰ agnoſcit̉ valde omīno terribilis ſuꝑ filios hoīmDauid deniqꝫ qͥ montē oliuēti demonſtratdicens: hoīes ⁊ iumēta ſaluabis dn̄e: quēadmoduꝫ multiplicaſti mīam tuā deꝰ: etiā iudicij vallē in eodē pſalmo cōmemorat dicens.nō veniat mihi inquiēs pes ſuꝑbie: ⁊ manꝰpeccatoris nō moueat me. Cuiꝰ ⁊ p̄cipuumſe omīno ꝑhorreſcere fatetur: cuꝫ ī alio pſalne. mo ita loquit̉ orans. Cōfige timore tuo carnes meas: a iudicijs em̄ tuis timui. Superbus in hāc vallē corruit ⁊ cōquaſſat̉: hūilisdeſcēdit ⁊ minime ꝑiclitat̉. Suꝑbus excuſat peccatū ſuū: humilis accuſat: ſciēs quiadeꝰ nō bis iudicat in idip̄m: ⁊ ꝙ ſi noſmetipſos iudicauerimus: non vtiqꝫ iudicabimur.Porro ſuꝑbꝰ nō attēdēs qͣꝫ horrendum ſitincidere in manꝰ dei viuētis: facile ꝓrūpit īverba malicie ad excuſandas excuſationesin peccatis. Magna reuera malicia tui te n̄miſereri: ⁊ ſolum poſt peccatū remedium cōfeſſionis a te ip̄o repellere: ignēqꝫ in ſinu tuoinuoluere potiꝰ qͣꝫ excutere: nec p̄bere aurē.3c. cōſilio ſapientis qui ait. Miſerere anīe tueplacens deo. Proinde: qui ſibi nequam: cuibonus eſt? Nunc iudiciū ē mundi: nunc prīceps huiꝰ mundi eijciet̉ foras: hoc eſt d̓ corde tuo: ſi te tn̄ hūiliando ip̄e dijudicas. Eritiudiciū celi qn̄ ip̄m vocabit̉ celū deſurſuꝫ: ⁊terra diſcernere ppl̓m ſuū: in qͦ ſane timēdūne ꝓijciaris tu cum ip̄o ⁊ angelis eius: ſi tn̄inuētꝰ fueris iniudicatꝰ. Alioqͥn ſpūalis hōqͥ oīa dijudicat ip̄e a nemīe iudicabit̉. Propter hoc ergo iudiciū incipit a domo dei: vtſuos qͥs nouit iudex cū venerit inueniat iudicatos: ⁊ iā nil de eis habeat iudicare: quādovicꝫ iudicandi ſunt hi qͥ in labore hoīm nonſunt: et cum homībus nō flagellabunt̉De iordane Capitulū. Ix.M AF eto ſinūiordanis ſūſcipit xp̄ianos: qui ſexp̄i gloriat̉ cōſecratūᶠ baptiſmate.Mentitꝰ plane eſt ſyrus ille leproſus: qͥ neneſcio qͣs damaſci aqͣs aqͥs p̄tulit iſraelis cūiordanis nr̄i deuotꝰ deo famulatꝰ totiēs ꝓbatꝰ extiterit: ſiue qn̄ helye: ſiue qn̄ helyſeoſiue etiā vt antiqͥus aliqͥd recolā: qn̄ ioſue ⁊omni ppl̓o ſimul impetū mirabili inhibensſiccū in ſe trāſitū p̄buit. Deniqꝫ qͥd ī fluminibus iſto eminētiꝰ: qd̓ ip̄a ſui t rinitas ſibi qͣdā euidēti pn̄tia dedicauit? Pr̄ auditꝰ viſuſſpūſſanctꝰ: filiꝰ eſt ⁊ baptizatꝰ. Merito ꝓinde ip̄am eiꝰ ꝟtutē quā naaman ille ꝯſulente
ꝓpheta ſenſit in corꝑe: iubēte xꝑo vniuerſꝰquoqꝫ fidelis ppl̓s in anima experit̉.De loco caluarie Ca. xAltur etiā veliā in caluarie locū: vbi verꝰ helyſeꝰ ab inſenſatis pueris irriſus: riſuꝫ ſuis infinuauit eternū: qͥbꝰ ait. Ecce egoet pueri mei: qͦs mihi dedit deꝰ. Boni pueciqͦs ꝑ ꝯͣriū illoꝝ malignantiū ad laudē excitat pſalmiſta dicēs. laudate pueri dn̄m: lau ꝑdate nomē dn̄i: qͣtenꝰ ī ore ſctōꝝ infātiū ⁊ lactentiū ꝑficeret̉ laus: q̄ ex ore defecerat īuidoꝝ: eoꝝ vtiqꝫ de qͥbus q̄rit̉ ita. Filios enutriui ⁊ exaltaui: ip̄i aūt ſpreuerūt me. Aſcendit itaqꝫ crucē caluꝰ nr̄: mūdo ꝓ mūdo expoſitꝰ: ⁊ velata facie ac diſcooꝑta frōte purgationē pctōꝝ faciēs: ꝓbroſe ⁊ auſtere mortistā nō erubuit ignominiā: qͣꝫ nec penā exhorruit vt nos opprobrio ſempit̓no eriꝑet: reſtitueret gl̓ie. Nec miꝝ. Quid em̄ erubeſceretqͥ ita lauit nos a pctīs: non qͥdem vt aqͣ diluens ⁊ retinēs ſordes ſꝫ veluti ſol̓ radiꝰ deſiccās et retinēs puritatē: Eſt qͥppe dei ſapīavbiqꝫ attingens ꝓpter mundiciā ſuamDe ſepulchro Ca. XI.Nter ſacta acdeſiderabilia loca ſepulchꝝ tenꝫqd̓ammō pͥncipatū ⁊ deuotionisplꝰ neſcio qͥa ſentit̉ vbi mortuꝰ requieuit: qͣꝫvbi viuēs ꝯuerſatꝰ ē. Atqꝫ āpliꝰ mouet adpietatē mortis qͣꝫ vite recordatio: puto ꝙ illa auſterior: hec dulcior videat̉: magiſqꝫ infirmitati blandit̉ hūane qͥes dormitionis qͣꝫlabor ꝯu̓ſatiōis: mortis ſecuritas: qͣꝫ vite rectitudo. Uita xp̄i viuēdi mihi regl̓a extitit:mors a morte redēptio Illa vitaꝫ inſtruxit:mortē iſta deſtruxit. Uita qͥdē laborioſa: ſꝫmors p̄cioſa: vtraqꝫ ꝟo admodū neceſſariaQuid em̄ ꝓdeſſe pot̓at xp̄i ſiue mors neqͥt̉viuēti: ſiue vita dānabilit̓ moriēti. Nunqͥddeniqꝫ aūt mors xp̄i etiaꝫ nūc male vſqꝫ admortē viuētes a morte et̓na lib̓at: aut mortuos an̄ xp̄m ſctōs pr̄es vite ſctītas liberauit.Sicut ſcpͥtū ē Quis ē hō qͥ viuit et nō vide/ pbit mortē eruet aīaꝫ ſuā d̓ māu īferi? Nūc gͦqꝛ vtꝝqꝫ nob̓ ꝑit̓ nccͣariū erat: et pie viuē etſecure mori: et viuēdo viue̓ docuit: et mortemoriēdo ſecurā r̄ddidit qm̄ qͥdē reſurrecturꝰoccubuit: et ſpeꝫ fec̄ moriētibꝰ reſurgēdi Sꝫaddidit t̓tiū bn̄ficiū cū etiā pctā donauit: ſiue qͦ vtiqꝫ cet̓a nō valebāt. Quid eī qͣꝫtū qͥdē ad verā ſūmāqꝫ btītudinē ſpectat: qͣꝫtalibet vitā recritudo ſeu longitudo ꝓdeſſe po-
Ecc̄i. 3c.
psͣ. 118.
psͣ. 8.
psͣ. 112.
Eſa. i.