De virtute obedientieSer. I
tem: p̄ripit p̄cipientē: parat oculos viſui: aures auditui: linguā voci: manus operi: itineri pedes: totū ſe colligit vt īꝑantis colligarvoluntatē. Vide dn̄m feſtinater p̄cipiēte: ⁊hoīem feſtināter obedientē: zachee inquit feſtinans deſcende: qꝛ hodie in domo tua oꝑtet me manere. Et feſtināter deſcendit: ⁊ excepit eū gaudens. Animaduertiſti qꝛ ⁊ feſtināter deſcenderit ⁊ gaudenter exceꝑit. Audiſti obedientiā: audi ⁊ obediētie remunerationē. Quia ſalꝰ huic domui facta eſt. Intuere etiā ex occaſiōe huiꝰ obediētie ꝯcluſiōisgrande myſteriū: ⁊ obſignatā ſignaculo miſericordie ſnīam. Uenit em̄ inquit filiꝰ hoīsquerere ⁊ ſaluū facere qd̓ ꝑierat. Nōne legiſti ꝙ filijs iſrael p̄cipit̉ vt agnū comedant feſtināter? Feſt ināter quippe veri agni comeſtio ſignat̉ implenda: quia verba illa q̄ ꝑ legē dedit: q̄ ꝑ ſemetip̄m pn̄s exhibui:: que ꝑeccleſie p̄poſitos tradēda reliquit: veloci ſūtobedientia cōſummāda. Et tu ergo cū volūtatē cordi: ſimplicitatē operi: hilaritatē vultui cōiunxeris: adde velocitatē: vt ſis iuxtaapl̓m velox ad audiendū: ⁊ ad implendū velocior. Quintus gradus eſt adimplere viriliter. Uiriliter agite ⁊ ꝯfortet̉ cor vr̄m: oēsqui ſperatis in dn̄o. Non eſt fortitudinis iread inobediētiam: vel ab obedientia abduciSi tribulatio intonat: ſi ꝑſecutio reſultat: ſipeccatores tibiˡ aqueū ponūt: ſi maligni tuum iter impediūt: tu obediētie viā non deſeras: ſed dic: paratꝰ ſum et nō ſum turbatusvt cuſtodiā mādata tua. Qd̓ em̄ ſuꝑiꝰ ē enumeratū paratū eſt vtilitatis ſi fortitudo deſit: quę in arce ꝯſtantie ꝟtutes collocat: ⁊ eovallo munit quo furētis impetꝰ aſpirare nōpoſſit. Manū tuā miſiſti ad fortia: agenduꝫeſt inſtāter ⁊ ꝯſtāter obediendū: necnō interverberū aſꝑitatē tā regalis ſemita ē tenēda:ſed tenaciori eſt retinēda feruore. Et vt breuiter dotes fortitudinis cōcludamꝰ: virtꝰ ēvirtutes ſeruās ac muniens. Iunge igit̉ velocitati fortitudinē: ꝯſtantiā incōſtātie: ⁊ tūc5ª decātabis ſecurus. Manꝰ pctōris non mouebit me. Sextus gradus eſt hūiliter obedire. In hūilitate nr̄a memor fuit nr̄e qui fecitnos. Magna virtus humilitas: ſine cuiusobtentu virtus fortitudinis nō ſolū virtusnon ſit: ſed in ſuꝑbie vitiū erūpat. Quā fortiter currebat ſaul cū eſſet paruulus in oculisſuis: quanta philiſteoꝝ agmīa ꝓſternebat:quantis viribus exerebat gladiuꝫ. Poſtqͣꝫem̄ tenuit eū ſuꝑbia et tranſiuit in affectū cordis: debilis ⁊ impotens factus incircūciſorū armis facile ꝓſtratꝰ occubuit. Apicę re-
gem in quo hūilitas ſublimis ⁊ humilis ſublimitas: felici cōpoſitione interceſcunt. Domine inquit nō eſt exaltatū cor meū neqꝫ ela ẜᵍti ſunt oculi mei: ⁊ ad totū itinerariū eiꝰ ſedula intentione recurre: et quaqua verſuꝫ oculos reflexeris: inuenies humilitatis floribuſeſſe reſperſum. Audi nanqꝫ alibi quid dicatFortitudinē meam ad te cuſtodiā. Quā ve prre loquit̉ iuſtus iuſticie executor. Sunt nāqꝫ plurimi qui fortitudinē ſuā non ad deumſꝫ ad inanē gloriā cuſtodiūt: qͥ cōfidunt ī virtute ſua: qui de acceptis virtutibꝰ quaſi nōacceperint gloriant̉: ꝯditori facientes iniuriam a quo eſt omne datū optimū et om̄e donū perfectū. Ne ergo fortitudo in ſuꝑbiamtrāſeat: condienda eſt ſale humilitatis: qꝛ nihil ꝓderit fortiter obedire: ſi ꝯtigerit infeliciter ſubperbire. Illi ergo fortitudinē ſuaꝫ addeū cuſtodiūt: qui cum fecerint qd̓ facere debent dicere poſſunt. Serui inutiles ſumus:qd̓ debuimꝰ facere fecimꝰ. Septimꝰ graduseſt: indeſinēter obtemꝑare. Non qui incepe Arit ſed qui ꝑſeuerauerit ſaluꝰ erit. Inciperemultoꝝ eſt: perſeuerare paucoꝝ. Perſeuerantia ſingularis eſt filia ſummi regis: virtutum fructus: earūqꝫ cōſummatio totiꝰ bonirepoſitoriū: virtꝰ ſine qua nemo videbit deum nec a deo videbit̉: finis eſt ad iuſticiamom̄i credenti: in qua virtutū cōuentꝰ reuerendū ſibi thalamū conſecrauit. Quid enimcurrere ꝓdeſt: ⁊ ante metā curſus deficere?Sic currite vt cōprehendatis: dicit apl̓s. Oqͣꝫ ꝑſeueranti pede curſum ſuū ꝑfecerat quidicebat. Curſum cōſūmaui. O qͣꝫ lōguꝫ cur 2ſū felix ille latro cōpleuit: ꝯſūmatꝰ ī breui expleuit tꝑa multa. Deniqꝫ ⁊ dn̄s ꝓphetaruꝫloqͥt̉. Si ꝯuerſus fuerit iuſtꝰ a iuſticia ſua etfecerit iniqͥtatē: oīm iuſticiaꝝ eiꝰ nō recordabor. Uides gͦ qͣꝫ ꝓfūda obliuione ꝟtutes ille ſepeliant̉: qͣs ꝑſeuerātia nō inſigniuit. Sola eſt que amatorē obedientie ad regis cubiculū introducit: vt euꝫ videat indecore ſuo:in quē deſiderāt angeli ꝓſpicere. In via igitur iſta qua ambulamꝰ: abſcōderūt ſuꝑbi laqueū mihi. Difficilis eſt via iſta: ⁊ grauis ſpinoſis anfractibꝰ: multipliciū vinculoꝝ nexibꝰ īnodata. An tu tibi putas obedientie fructū: cū ſubditꝰ audit obediētiā: quā multisexpetierat votis: cū ei p̄cipit̉ qd̓ redoleat dignitatē gaudio ⁊ leticia fluitet: potētie fulciatur ymagīe: Et e ꝯͣrio aūt an tu illi obediētiemeritū aſſignas: que cum aduerſitate proce̓dens animū terret audientis: grauis ad audiendum: grauior ad implendum: ad tenenᶠdum grauiſſima? Non eſt ita. Faciendū eſt
vl. 35.
pͣs. 19.
psͣ. 58.
Mat. 10.
2. Thi. 4.
Ezech .3.