Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De virtute obedientieSer. I

tem: p̄ripit p̄cipientē: parat oculos viſui: aures auditui: linguā voci: manus operi: itineri pedes: totū ſe colligit vt īꝑantis colligarvoluntatē. Vide dn̄m feſtinater p̄cipiēte: ⁊hoīem feſtināter obedientē: zachee inquit feſtinans deſcende: qꝛ hodie in domo tua oꝑtet me manere. Et feſtināter deſcendit: ⁊ excepit eū gaudens. Animaduertiſti qꝛ ⁊ feſtināter deſcenderit ⁊ gaudenter exceꝑit. Audiſti obedientiā: audi ⁊ obediētie remunerationē. Quia ſalꝰ huic domui facta eſt. Intuere etiā ex occaſiōe huiꝰ obediētie ꝯcluſiōisgrande myſteriū: ⁊ obſignatā ſignaculo miſericordie ſnīam. Uenit em̄ inquit filiꝰ hoīsquerere ⁊ ſaluū facere qd̓ ꝑierat. Nōne legiſti ꝙ filijs iſrael p̄cipit̉ vt agnū comedant feſtināter? Feſt ināter quippe veri agni comeſtio ſignat̉ implenda: quia verba illa q̄ ꝑ legē dedit: q̄ ꝑ ſemetip̄m pn̄s exhibui:: que ꝑeccleſie p̄poſitos tradēda reliquit: veloci ſūtobedientia cōſummāda. Et tu ergo cū volūtatē cordi: ſimplicitatē operi: hilaritatē vultui cōiunxeris: adde velocitatē: vt ſis iuxtaapl̓m velox ad audiendū: ⁊ ad implendū velocior. Quintus gradus eſt adimplere viriliter. Uiriliter agite ⁊ ꝯfortet̉ cor vr̄m: oēsqui ſperatis in dn̄o. Non eſt fortitudinis iread inobediētiam: vel ab obedientia abduciSi tribulatio intonat: ſi ꝑſecutio reſultat: ſipeccatores tibiˡ aqueū ponūt: ſi maligni tuum iter impediūt: tu obediētie viā non deſeras: ſed dic: paratꝰ ſum et nō ſum turbatusvt cuſtodiā mādata tua. Qd̓ em̄ ſuꝑiꝰ ē enumeratū paratū eſt vtilitatis ſi fortitudo deſit: quę in arce ꝯſtantie ꝟtutes collocat: ⁊ eovallo munit quo furētis impetꝰ aſpirare nōpoſſit. Manū tuā miſiſti ad fortia: agenduꝫeſt inſtāter ⁊ ꝯſtāter obediendū: necnō interverberū aſꝑitatē tā regalis ſemita ē tenēda:ſed tenaciori eſt retinēda feruore. Et vt breuiter dotes fortitudinis cōcludamꝰ: virtꝰ ēvirtutes ſeruās ac muniens. Iunge igit̉ velocitati fortitudinē: ꝯſtantiā incōſtātie: ⁊ tūc5ª decātabis ſecurus. Manꝰ pctōris non mouebit me. Sextus gradus eſt hūiliter obedire. In hūilitate nr̄a memor fuit nr̄e qui fecitnos. Magna virtus humilitas: ſine cuiusobtentu virtus fortitudinis nō ſolū virtusnon ſit: ſed in ſuꝑbie vitiū erūpat. Quā fortiter currebat ſaul cū eſſet paruulus in oculisſuis: quanta philiſteoꝝ agmīa ꝓſternebat:quantis viribus exerebat gladiuꝫ. Poſtqͣꝫem̄ tenuit eū ſuꝑbia et tranſiuit in affectū cordis: debilis ⁊ impotens factus incircūciſorū armis facile ꝓſtratꝰ occubuit. Apicę re-

gem in quo hūilitas ſublimis ⁊ humilis ſublimitas: felici cōpoſitione interceſcunt. Domine inquit nō eſt exaltatū cor meū neqꝫ ela ẜᵍti ſunt oculi mei: ⁊ ad totū itinerariū eiꝰ ſedula intentione recurre: et quaqua verſuꝫ oculos reflexeris: inuenies humilitatis floribuſeſſe reſperſum. Audi nanqꝫ alibi quid dicatFortitudinē meam ad te cuſtodiā. Quā ve­ prre loquit̉ iuſtus iuſticie executor. Sunt nāqꝫ plurimi qui fortitudinē ſuā non ad deumſꝫ ad inanē gloriā cuſtodiūt: qͥ cōfidunt ī virtute ſua: qui de acceptis virtutibꝰ quaſi nōacceperint gloriant̉: ꝯditori facientes iniuriam a quo eſt omne datū optimū et om̄e donū perfectū. Ne ergo fortitudo in ſuꝑbiamtrāſeat: condienda eſt ſale humilitatis: qꝛ nihil ꝓderit fortiter obedire: ſi ꝯtigerit infeliciter ſubperbire. Illi ergo fortitudinē ſuaꝫ addeū cuſtodiūt: qui cum fecerint qd̓ facere debent dicere poſſunt. Serui inutiles ſumus:qd̓ debuimꝰ facere fecimꝰ. Septimꝰ graduseſt: indeſinēter obtemꝑare. Non qui incepe Arit ſed qui ꝑſeuerauerit ſaluꝰ erit. Inciperemultoꝝ eſt: perſeuerare paucoꝝ. Perſeuerantia ſingularis eſt filia ſummi regis: virtutum fructus: earūqꝫ cōſummatio totiꝰ bonirepoſitoriū: virtꝰ ſine qua nemo videbit deum nec a deo videbit̉: finis eſt ad iuſticiamom̄i credenti: in qua virtutū cōuentꝰ reuerendū ſibi thalamū conſecrauit. Quid enimcurrere ꝓdeſt: ⁊ ante metā curſus deficere?Sic currite vt cōprehendatis: dicit apl̓s. Oqͣꝫ ꝑſeueranti pede curſum ſuū ꝑfecerat quidicebat. Curſum cōſūmaui. O qͣꝫ lōguꝫ cur 2ſū felix ille latro cōpleuit: ꝯſūmatꝰ ī breui expleuit tꝑa multa. Deniqꝫ ⁊ dn̄s ꝓphetaruꝫloqͥt̉. Si ꝯuerſus fuerit iuſtꝰ a iuſticia ſua etfecerit iniqͥtatē: oīm iuſticiaꝝ eiꝰ nō recordabor. Uides gͦ qͣꝫ ꝓfūda obliuione ꝟtutes ille ſepeliant̉: qͣs ꝑſeuerātia nō inſigniuit. Sola eſt que amatorē obedientie ad regis cubiculū introducit: vt euꝫ videat indecore ſuo:in quē deſiderāt angeli ꝓſpicere. In via igitur iſta qua ambulamꝰ: abſcōderūt ſuꝑbi laqueū mihi. Difficilis eſt via iſta: ⁊ grauis ſpinoſis anfractibꝰ: multipliciū vinculoꝝ nexibꝰ īnodata. An tu tibi putas obedientie fructū: cū ſubditꝰ audit obediētiā: quā multisexpetierat votis: cū ei p̄cipit̉ qd̓ redoleat dignitatē gaudio ⁊ leticia fluitet: potētie fulciatur ymagīe: Et e ꝯͣrio aūt an tu illi obediētiemeritū aſſignas: que cum aduerſitate proce̓dens animū terret audientis: grauis ad audiendum: grauior ad implendum: ad tenenᶠdum grauiſſima? Non eſt ita. Faciendū eſt

vl. 35.

pͣs. 19.

psͣ. 58.

Mat. 10.

2. Thi. 4.

Ezech .3.