Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Beati. Sernardi.De. CLXVI

Beati Bernardi.in vocatione: oſtēdit̉ in iuſtificatione: in glo.2rificationo percipit̉. Vnde eſt illud: Uenitebenedicti patris mei: ꝑcipite regnū dei. Sic.s. ęnim ait apoſtolus: Quos p̄deſtinauit hos⁊ vocauit: ⁊ quos vocauit: illos ⁊ iuſtificauit: quos aūt iuſtificauit: illos ⁊ magnificauit. In p̄deſtinatione eſt gr̄a: in vocationepotētia: in iuſtificatione leticia: in magnificatione eſt gloria. Et dedit illi ſciētiā ſanctorū.Sciētia ſanctoꝝ eſt: hic tꝑalit̓ cruciari: ⁊ delectari in eternū. Et in ꝯtrariū ſcientia malorum reuelabit̉. Alia eſt ſciētia mundi q̄ docet vanitatē: ⁊ alia ſciētia carnis q̄ docet voluptatē. Illa tanqͣꝫ pr̄: iſta tanqͣꝫ mater nob̓eſt. Sicut em̄ mater filio ſuo ſꝑ optat qͥetē ⁊oēꝫ ꝓrſus laborē claudit a filio ſuo: ſic caro īcraſſata: impinguata: dilatata: nec minimeſaltē digitis patit̉ ſe contingi. Et ſicut patervult filiū ſuum huc illucqꝫ diſcurrere vt addiſcat: vnde aliqn̄ magnificet̉: ſic ⁊ mūdusvult hoīem multis laboribꝰ intricari: vt habeat vnde ſuꝑbiat: vn̄ infletur ⁊ deſipiat devanitate in idipſum. Sanguiſuge due ſuntfilie: id ē ꝓprie volūtatis: q̄ qͣſi radix ē: vanitas ⁊ voluptas clamāteſ affer affer. He nūcſatiant̉ nūqͣꝫ dicūt ſufficit. Si qͥs has plene īſe contriuerit non īmerito ſibi illam vocē poterit coaptare. Qm̄ inqͥt pr̄ meꝰ ⁊ mr̄ mea dereliq̄rūt me: dn̄s aūt aſſumpſit me. Honeſtauit illū in laboribꝰ: Nonne nos ⁊ in ipſis laboribꝰ noſtris honeſtamur: cū oīa q̄ facimad vnitatiſ vinculū adunamꝰ: vt nō ī nob̓ ſitpondus ⁊ pōdus: qꝛ vtrūqꝫ abominabile ēante deū? Nōne ⁊ hec vilitas: hec deformitas: hec ſemicinctia honorant̉ ⁊ adorant̉ apͥncipibꝰ terre? Ue nobis ſi exultauerimꝰ niſi in xp̄o ⁊ pro xp̄o: ve vobis ſi vēdibilē obtulerimꝰ pauꝑtatē. Et cōpleuit labores illiꝰvel hic in ꝑſeuerantia: vt vſqꝫ in finē iuſticiānō relinquat: vel illic in gloria: vt gaudeat īeternū. Felix vtraqꝫ cōpletio cū ⁊ hic morit̉iuſtus plenꝰ dieꝝ: ⁊ illic orit̉ in plenitudinedieruꝫ: vtrobiqꝫ plenꝰ ⁊ h̓ gr̄a ⁊ illic gloria:qꝛ gr̄am ⁊ gloriā dabit dominus. De quadruplici debito.¶N via eſtis fratres q̄ ducit ad vitā: ī via recta ⁊ impolluta q̄ ducit ad ciuitatē ſanctamhieruſalē illaꝫ q̄ libera eſt: q̄ ſurſum eſt: q̄ eſtmater noſtra. Arduus qͥdem aſcenſus eius:vtpote ꝑ ip̄aꝫ mōtis ſummitatē inciſus: ſedvia compēdioſior: laboris magnitudinē veltemperat: vel excludit. Vos autē tam felicifacilitate: qͣꝫ facili felicitate viam iſtā non ſo-

lum itis ſed curritis: qꝛ exonerati eſtis ⁊ accincti nihil pōderis ſuꝑ dorſa portātes. Nōſic aliqͥ nō ſic̄: qͥ quadrigas ⁊ quadrigalia onera ꝑtrahētes montis circūitū ambire decernūt: ⁊ plerūqꝫ ꝑ deuexa mōtis p̄cipitant̉vt vix finē īueniant vie ſue. Felices igit̉ vosqͥ vos ⁊ veſtra ſine omni exceptiūcula reliqͥſtis: ꝑ ip̄m mōtis ꝟticē iter facitis ei: qͥ aſicendit ſuꝑ occaſum: dn̄s nomen illi. Illi ꝟoqͥ qͣꝫuis egyptū fugerīt: tamē ad queqꝫ egyptia tenerrime reſuſpirāt: viā ciuitatis habitaculi nō īuenerūt: ſed voluntatū ſuaꝝ grauiſſimis ſarcinis p̄grauati: vel ſub onere velcuꝫ onere cadūt: vt vix ad curſum ꝑueniantdeſtinatū. Quid em̄ eſt: gr̄a illi cuiꝰ gr̄a hoctotū factū eſt: ꝙ vita vr̄a vitam apoſtolicaꝫrep̄ſentet. Illi reliq̄rūt oīa: ⁊ in ſchola ſaluatoris ſub eiꝰ p̄ſentia ꝯgregati: hauſerūt aqͣsin gaudio de fonte ſaluatoris: ip̄m vite fontem bibētes. Beati oculi qͥ viderūt. Nunqͥdnō vos non in pn̄tia: ſꝫ in abſentia ipſius: nōad verba oris eiꝰ: ſed ad vocē nūciorū eius:ſimile aliqͥd feciſtis? Defendite vobis hancp̄rogatiua: illi ad viſum ⁊ ad verbum: vosad auditū ⁊ nuncium credidiſtis. Sic ſtatein dn̄o chariſſimi vt quēadmodū illi in fame⁊ ſiti: in frigore ⁊ nuditate: in laboribꝰ ⁊ ieiunijs ⁊ vigilijs ⁊ ceteris obſeruantijs iuſticieviā regiā tenuerūt: ſic ⁊ vos ⁊ ſi nō in eoruꝫmeritis: tn̄ exercitijs aliquatenꝰ coequati dicatis dn̄o deo vr̄o: cum veneritis ante thronum glorie ipſiꝰ. Letati ſumꝰ ꝓ diebꝰ qͥbusnos humiliaſti: ānis qͥbus vidimꝰ mala. Inꝟitate dico vobis: qꝛ in ꝟitate eſtis in via recta: in via ſancta: q̄ ꝑducat ad ſanctūſanctorum. Memor qd̓ ad ꝯſolationē veſtrā dicoſi nō ex manibꝰ huiꝰ peccatoris: monachoꝝnouitiorū ⁊ cōuerſorū aīe ad celeſtia gaudiavolauerūt: tam libere qͣꝫ liberate de carcerenr̄e mortalitatis. Si q̄ritis vn̄ id ſciā: ſcitoteqꝛ certiſſima ſigna inde facta ſunt ⁊ oſtenſa.Nō eſt igit̉ qd̓ vobis vel ꝓ vobis timeaꝫ: aviribꝰ ſathane ⁊ mīſtrorū eiꝰ: cū nouerī illifortitudinē ꝑ redēptoris vulnera traductaꝫ⁊ deductā ad nihilū. In ſpū em̄ fortitudīs:fortē fortior ille contriuit: portas ereas ⁊ vectes ferreos confringēs. A verſutijs ⁊ aſtutijs illius formido mihi eſt pro vobis: in qͥbus partim ſubtilitate nature: partim experientia temporū ſub tot annorū milibꝰ erudtis: fragilitatē humane nature quaqͣ verſuꝫſe verterit non ignorat. Sic ille inſatiabilishomicida pͥmis parentibꝰ noſtris nō vrſosnō leones: non fortia terre animalia delegauit: ſꝫ tortuoſum ⁊ callidū ſerpētem qui per

at.3

Mat. 25

Ro. .8.