Se. CLXIIIISeati Bernardi.

patio inqͥt in idip̄m. Hoc iā tertio hauriuntaquas in gaudio de fontibꝰ ſaluatoris: ⁊ nudis (vt ita dicā) oculis diuinitatis intuentureſſentiā: nulla corporeorū fantaſmatū imaginatione decepti. Ecce gaudium in fine: ſꝫ ſine fine. Miſeri nos qui ab illa felici regionerepulſi ī hāc deſcēdimꝰ īmo cecidimꝰ vanitateꝫ. Filij ſyon ait ꝓph̓a incliti ⁊ amicti auroprimo quo reputat ſunt in vaſa teſtea? Filijſyon illiꝰ videlꝫ ſpeculatiue ciuitatis: quamedificauit dn̄s vt videat̉ in gloria ſua: filij ſuperne hierl̓m q̄ libera eſt mater nr̄a: incliti ꝑdignitatē conditiōis: amicti auro pͥmo ꝑ diuinitatis imaginē. Quō ergo ex his nos qͥdem reputati ſumus in vaſa teſtea: in hec lutea ⁊ fragilia corpora degenerauimꝰ: Exhibent em̄ āgeli fratres chariſſimi iuſticiā deopacē inter ſe: gaudiū ſibi. Sic ⁊ tu homo noli prius raꝑe qd̓ tuū eſt. ⁊ iuſticiā quam deo⁊ pacē qua ꝓximo debes contēpnere. Iuſticia virtꝰ eſt: qua reddit̉ vnicuiqꝫ qd̓ ſuū eſt.Tu nō ſolū iuſticiam: ſed multas ⁊ multiplices iuſticias debes creatori. Iuſtꝰ em̄ dn̄s:⁊ iuſticias dilexit. Iuſticia tua ſicut montesdei. Bene ſicut montes: qꝛ plures cumulosmiſerationū ſuarū ingeſſit tibi. Et pͥus qͥdeꝫte cuꝫ ceteris ⁊ inter cetera creauit: non ſinemagna p̄rogatiua dignitatis. Dixit enim d̓omnibus ⁊ facta ſunt. Poſt hec vehementiſſimo tui amore inflāmata maieſtas illa redemit te: Nunqͥd verbi facilitate? Non. Sꝫtriginta ānis oꝑatꝰ eſt ſalutē tuam in medioterre: affixꝰ cruci: addictꝰ morti: ludibrijs deputatꝰ. Deus tuꝰ factꝰ eſt frater tuꝰ: non argelorū frater: qꝛ nuſqͣꝫ angelos app̄hēdit: ſꝫſemen abrae app̄hēdit. Cōmune qͥdem habes ꝙ factꝰ es: ꝙ frater es ſpeciale. Adiecitadhuc erga nos ſpecialiꝰ quoddā: qd̓ de lata nos ⁊ ſpatioſa via q̄ ducit ad mortē digito ſuo traxit: ⁊ poſuit ī cōſilia iuſtoꝝ ⁊ ꝯgregatione. Quid vltra debuit facere ⁊ nō fecitCuiꝰ vel ſaxeū pectꝰ tāta ⁊ talis a tāto ⁊ talibn̄ficioꝝ ml̓titudo nō emolliat. Quicqͥd igr̄es: quicqͥd potes: debes creanti: redimenti:vocanti. Sed cū iuſticiā feceris: fac ⁊ paceꝫQuādiu em̄ ſumꝰ in hoc vaſe teſteo: ⁊ fragilitate cōplexionis humane: nō poſſumꝰ inueniri ſcandaloꝝ ꝓrſus īmunes. Si igit̉ recordatꝰ fueris ꝙ frater tuꝰ habet aliqͥd adu̓ſumte: ſis humilis ad veniā petendā: ſi tu habesaduerſus illū ſis facilis ad dandā: ⁊ oīa mēbra erūt in pace. Sic em̄ ad duo iſta charitatem ⁊ humilitatē paratiſſimi: nō poterimusi. diſſenſionē ſentire. Diſcite inqͥt a me: qꝛ mitis ſum ⁊ humilis corde: mitis: qd̓ ꝑtinet ad

Se. CLXIIIIcharitatē: qꝛ charitas patiēs eſt: benigna ē:humilis qd̓ ad ip̄aꝫ ꝟbi ſpectat ꝓprietateꝫ.Sic ꝓcedētibꝰ erit gaudiū in ſpūſctō. Loqͣrqd̓ exꝑtꝰ nouit: inexꝑtꝰ ignorat: aīalis enimhō nō ꝑcipit ea q̄ ſunt ſpūs dei. Nunqͥd nonplerūqꝫ orātibꝰ nobis oīa viſceꝝ ſuccutiunt̉occulta: ad memoriā gaudij illiꝰ quod eſt inhierl̓m q̄ ſurſuꝫ eſt: q̄ eſt mater nr̄a: ⁊ lachrymarū vnda vultꝰ meditantiū ſuꝑfundit: Oſi duraret. Si oblitꝰ fuero tui hierl̓m obliuioni det̉ dexterea mea: adhereat lingua meafaucibꝰ meis: ſi nō meminero tui: ſi nō ꝓpoſuero hierl̓m: in pͥncipio leticie mee. Vere inpͥncipio leticie: quia finis illic repoſittus eſt.Quādo ꝯſcindes ſaccū meū dn̄e ieſu ⁊ circūdabis me leticia: vt cātet tibi gloria mea ⁊ nōꝯpūgar. Prīcipiū gaudij illiꝰ qd̓ h̓ qn̄qꝫ ſentimꝰ ſtilla e: guttula ē: de flumīe illo eſt deſcēdens: cuiꝰ īpetꝰ letificat ciuitateꝫ dei. Quandoqꝫ veniet tp̄s vt penibꝰ gaudijs nos ī ipſo diuinitatis fonte ꝓfundiꝰ īmergamꝰ: vbivnda vndā ſine inter capedīe ⁊ interpolatione ꝯtinuet? Quādo veniā ⁊ apparebo an̄ facieꝫ dei? Quādo trāſibo in locū tabernaculiāmirabilis vſqꝫ ad domū dei? Quādo ſicutaudiuimꝰ ſic videbimꝰ ī ciuitate dn̄i ꝟtutū:Eya igit̉ frēs huic felici ternario fidelit̓ inſiſtamꝰ: ⁊ ſemꝑ ſimꝰ memores ꝟbi illiꝰ. Ami­ ꝙce ad qͥd veniſti? Quia nō ad hͦ venimꝰ vt ſimulatoria ſpecie regē interficiamꝰ: ſed ei ſeruiamus: qui eſt bn̄dictus in ſecula.¶ De verbis domini Omnis qui ſeexaltat humiliabitur.Mnis quiſe exaltat humiliabit̉: ⁊ qͥ ſe humiliat exaltabit̉. Si conſideramꝰ diligēterfratres gradus hominuꝫ quattuor inueniemus: dico aūt ſūmā felicitatē in celo ad quāſuſpiramꝰ: mediā felicitatē in paradiſo vndececidimꝰ: itēqꝫ mediā infelicitatē in hoc mūdo ꝓ qua gemimꝰ: ⁊ in inferno extremā infelicitate quā merito formidamꝰ: Breuiꝰ tn̄ dicere poſſum: vitā ⁊ vmbrā vite: vmbrā mortis ⁊ mortē. Itaqꝫ nec in ſūmo: nec ī imo poſſiti timemꝰ deſcēdere: aſcēdere cupimꝰ eo magis anxij: quo videmꝰ viciniores infimis qͣꝫſup̄mis: ⁊ ecce d̓r nob̓. qꝛ oīs qͥ ſe exaltat hūiliabit̉: ⁊ qͥ ſe hūiliat exaltabit̉. Quid nā ſibivult cācellata hͨ ꝯnexio exaltatiōis ⁊ hūiliatiōis? Ita ne paꝝ ē dn̄e ꝙ in ꝟitate tua huilliaſti nos: qꝛ adhuc exigis vt appōat hō hūmiliare ſeip̄m. Et qͥdeꝫ reſtat adhuc qͦ poſſimꝰ hūiliari: ſꝫ qͥ illo cecide̓it iā nō adijciet vtreſurgat: qui humiliatꝰ fuerit vſqꝫ illuc fru-

Mat. 11.

psͣ. 3º.

Luc̄. 18.

Mat .16.