Beati BernardiVLI.I

XXVI

in ea fateor velut duo quedam contraria īuenire. Ti ipſā ꝓut in ſe eſt ⁊ ex ſe iuxt a rei veritatem intueor: nihil de ea verius ſentirepoſſum: qͣꝫ ad nihilum eſſe redactam. Quidmodo neceſſe eſt ſingulas eiꝰ miſerias numerare: qͣꝫ ſit onerata peccatis: obfuſa tenebrisirretita illecebris: pruriēs cōcupiſcētijs: obnixa paſſionibꝰ: impleta illuſiōibꝰ: ꝓna ſemper ad malū: in vitiuꝫ omne ꝓcliuis: poſtremo totiꝰ ꝯfuſiōis ⁊ ignomīe īpleta. Nimirūſi ip̄e qͦꝫ iuſticie nr̄e oēs ad lumē ꝟitatis īſpecte: velut pānꝰ mēſtruate īueniunt̉: īiuſt iciedeīceps qͣleſ reputabūt̉? Si lumē qd̓ ī nob̓ ētenebre ſunt ip̄e tenebre qͣꝫte erūt. Facile eſtcuiqꝫ nr̄m ſi ſua meliꝰ vniuerſa: ⁊ ſine diſſil̓a/tione veſtiget: ⁊ iudicet ſine acceptione ꝑſone atteſtari ꝑ oīa apl̓ice veritatis ⁊ liber ꝓ.6. clamare: qͥ ſe putat aliqͥd eſſe cū nihil ſit: ip̄eſe ſeducit. Quid eſt homo qꝛ magnificas eūait fidelis ⁊ deuota cōfeſſio: aut apponis erga cor tuū? Quid? Sine dubio vanitati ſimilis factꝰ eſt homo: ad nihilū redactꝰ ē homonihil eſt hō. Quō tn̄ penitꝰ nihil eſt que magnificat deꝰ: Quō nihil erga quē appoſitū ēcor diuinū? Reſpiremꝰ frēs: ⁊ ſi nihil ſumꝰ īcordibꝰ noſtris: forte in corde dei pōt aliudlatere d̓ nobis. O pater miſęricordiaꝝ: o pr̄miſeroꝝ: qui apponis erga eū cor tuū. Scioſcio: vbi eſt theſaurꝰ tuꝰ: ibi ⁊ cor tuū. Quōergo nihil ſumꝰ: ſi thęſaurꝰ tuus ſumꝰ: Oēsgētes qͣſi nō ſint ſic ſunt ante te: ⁊ tanqͣꝫ nihilum ⁊ inane reputabunt̉. Sic qͥdē an̄ te: ſednō ſic intra te. Sic in iudicio veritatis tue: ſꝫnon ſic in affectu pietatis tue. Nimirum vocas ea q̄ non ſunt: tanqͣꝫ ea q̄ ſunt. Et nō ſūt.ergo: qꝛ q̄ nō ſunt vocas: ⁊ ſunt quia vocas.Licet em̄ non ſint qͣꝫtū ad ſe apud te tn̄ ſunt..3. vtiqꝫ iuxta apl̓m: non ex oꝑbꝰ iuſticie ſꝫ exvocāte. Sic nimiꝝ ſic ꝯſolaris ī tua pietatequē in ꝟitate tua humiliaſti: vt magnifice dilatet̉ in tuis: qͥ merito anguſtiat̉ in viſceribꝰſuis. Siquidē vniuerſe vie tue miſcd̓ia ⁊ veritas: requirētibꝰ teſtamētū tuum ⁊ teſtimonia tua. Teſtamētū vtiqꝫ pietatis ⁊ teſtimonia veritatis. Lege hō in corde tuo: lege intra teip̄m: de teip̄o teſtimonia veritatis etiāhac cōmuni luce iudicabis te indignum. Lege in corde dei teſtamētū: qd̓ firmatuꝫ eſt inſanguine mediatoris ⁊ inuenies qͣꝫ lōge aliud ſpe poſſidere qͣꝫ retinere videris. Quid ēinquit homo: qꝛ magnificas eū? Magnusvtiqꝫ ſꝫ in illo: ſiqͥdē magnificatꝰ ab illo. Autquō nō magnꝰ apud illū: cui tam magna cu5. ra eſt de eo? Ipſi enim cura eſt de nobis ait7. apoſtolus petrus. Et prophęta. Ego auteꝫ

mendicus ſum ⁊ pauper: dominꝰ ſollicitꝰ eſtmei. Plane artificioſa connexio vtriuſqꝫ cōſiderationis: quia velut vno momēto deſcēdens parit̓ ⁊ aſcēdens ⁊ ſe pauperē ⁊ mendicum: ⁊ deum pro ſe ſollicitū vidit. Angelicūeſt iſtud aſcendere ⁊ deſcēdere ſimul. Uidebitis ait angelos aſcendētes ⁊ deſcēdentes ⁊ſuꝑ filiū hominis. Neqꝫ em̄ talis aliqua viciſſitudo in eorum aſcēſionibꝰ ⁊ deſcenſionibus eſt: ſimul ⁊ mittunt̉ in miniſteriū ꝓptereos qui hereditatē capiunt ſalutis: ⁊ aſſiſtūtvultui maieſtatis. deo miſericorditer prouidēte: vt ⁊ nobis ſit conſolatio: ⁊ eis tribulatio nulla. Alioquin quando equanimit̓ paterent̉ ab illo vultū glorie in quē ſemꝑ ꝓſpicere deſiderāt: ꝓpter nos vel ad modicū ſeperari? Deniqꝫ ip̄am audi in euāgelio ꝟitateꝫ. Angeli eorū ait (haud dubiū quin paruuloruꝫ) in celis ſemꝑ vidēt faciē patris: ſicvidelicꝫ paruuloꝝ cuſtodie deputati: vt nōpͥuati vllo mō btītudine ſua. Hinc ē ꝙ iohānes ſanctꝰ ciuitatē hierl̓m deſcēdente vidit: ⁊ſtantē nō potuit intueri. Et adu̓te ꝙ deſcendētē dixerit nō cadētē. Cecidit em̄ qn̄qꝫ nōminima pars ciuitatis illiꝰ: ſed ea quidē minime ſancta: qͥppe cui grauiſſimꝰ caſus fuitꝙ totiꝰ īimica facta eſt ſanctitatis. Ueꝝ hācquidā ruinā ⁊ terribilē caſum iohānes videre non potuit: qꝛ necdū erat: ſed vidit vbuꝫqd̓ in pͥncipio erat: vidit pͥncipium qd̓ apl̓isloquebat̉: Uidebā ſathanā tanqͣꝫ fulgur caſdentē de celo. Itaqꝫ pars illa q̄ cecidit a deoreparāda eſt: cum implebit ruinas ⁊ reedificabit muros hierl̓m: non tn̄ ex his qͥ ceciderūt. Hec aūt q̄ deſcēdēs apparuit iā parataerat: ſicut ſecutꝰ adiūxit: a deo parataꝫ. Siqͥdeꝫ ꝙ deſcēdūt nō cadūt angeli ſancti diuīsp̄paratio facit: a quo nimiꝝ hecip̄a eis ⁊ voluntas p̄parata eſt ⁊ facultas. Un̄ non ſolūaminiſtratorios: ſꝫ ⁊ miſſos in miniſteriuꝫ qͦꝫapl̓us teſtat̉. Quidni mittat angelos: ꝓ qui i.bus ⁊ ip̄e a patre voluit mitti? Quidni proeis inclinet celos: ꝓ quibꝰ ip̄e quoqꝫ celorūrex inclinauit ſe ita vt digito in terraꝫ ſcriberet? Dn̄e inclina celos tuos. Parum eſt. Etdeſcēde: Quide vltra: Vt quibꝰ cōdeſcēditfaciat etiā coaſcēdere ſibi. Ceteꝝ vt iaꝫ dixiangelicꝰ aſcēſus ⁊ deſcēſus caret viciſſitudine: nos aūt mō hac: mō illac verſari neceſſeeſt: ꝙ nec ſupra diutiꝰ ſtare liceat: nec experdiat infra longiꝰ demorari. Aſcēdunt ait adcelos ⁊ deſcendūt vſqꝫ ad abyſſos: aīa eorūin malis tabeſcebat. Vt qͥd hoc? Proptereaſane aīa eorū in malis interim plus tabeſcitqͣꝫ delectęt̉ in bonis: ꝙ hec in re: illa vero ta

i. pe. 5Ipsͣ. 39.

psͣ. 24.

Iob .70

Gal̓ .6.

Ro. 2.

Apo. 21.

Mat. .18.

Io. j.

Hebre .i.

Lic̄. 10.