eati Bernardi.ELC5
dicebat ſe monaſterij huius prebendariumeſſe: ⁊ nulliꝰ tanqͣꝫ vtilitatis hominē paſci indomo dei. Erat enim vere mitis ⁊ humiliscorde: ⁊ cum ceteris floreret virtutibꝰ: gr̄aꝫtamē māſuetudinis ſpecialit̓ obtinebat. Iōſe amabilē ⁊ affabilē om̄ibꝰ exhibebat: ſicuterat amabis valde. Uerūtn̄ in his omnibꝰqͣꝫ circūciſum fuerit os eiꝰ et lingua: omnesvos pleniſſime cognouiſtis: qui tamdiu vidiſtis eiꝰ conuerſationē ⁊ ſermonē eiꝰ audiſtis. Quis vnqͣꝫ ex ore eius ſonū detractionis: verbū ſcurrilitatis: ẜmonē glorie: inuidie vocē audiuit? Quis eum vel alios iudicantē: vel iudicāti conſentiētē aliqn̄ dep̄hēdit? Quis eū loquentē inania audire potuitīmo quis nō ab eo timuit ſi taſia forte loq̄retur audiri? Nimirū ſollicite cuſtodiebat vias ſuas vt non delinqret in lingua ſua: ſciēsqꝛ qͥ in verbo nō offendit: hic ꝑfectꝰ eſt vir.Longe a te humberte vel illud euangelicū:6. Ue vobis qͥ ridetis nūc qm̄ flebitis. Nūqͥdaliqͥs vr̄m eū ridentē ⁊ inter multos ridētesīuenit? Serenabat quidē vultū ſuū: aſſidentium gr̄a: ne fieret oneroſus: ſꝫ riſuꝫ integrūſi bene recolitis nō admiſit. Porro qͣꝫti feruoris in oꝑe dei diebꝰ ⁊ noctibꝰ fuerit nō ſolum vidiſtis: ſꝫ etiā āmirati eſtis vſqꝫ ad diēmortis ſue. Cuꝫ em̄ fere iam ad decrepitā ꝑueniſſet etatē: p̄ter incōmoda ſenectutis etiam tot ⁊ tātis infirmitatibꝰ quas multi vr̄mnō ignorāt laſſatꝰ atqꝫ quaſſatꝰ: erat tn̄ vt dicitur animꝰ victor annoꝝ ⁊ cedere neſciensinfirmitati. Deniqꝫ in frigoribꝰ ⁊ caloribꝰ ꝑmōtes ⁊ valles aſcēdēs et deſcēdēs iuuenulaborē ꝓſeq̄bat̉: ita vt āmirationi eſſet oībꝰ⁊ ſtupori. Si eum quādoqꝫ ꝓpter multitudinē negocioꝝ: cōſilij gratia retinuiſſem: triſtis ꝑſeuerabat ⁊ nubilꝰ: donec veſtro conſortio redderet̉. Rariſſime vnqͣꝫ ſolēnibꝰ vigilijs quas non raro anticipabat: rariſſimecertis horis pſallētiū in choro: inuētꝰ eſt defuiſſe: nec niſi ea neceſſitate vt ex inſtanti reſponſum mortis habēs infirmitas ſequeret̉Porro in refectorio vix cōmunibꝰ vtens cibis: ſi qͥd forte aliud apponeret̉: aut nō accipiebat: aut tam moleſte accipiebat: vt ſuperhoc vniuerſitatē noſtram ſepiꝰ moleſtaret.Decreuerat aquam bibere ſemꝑ: ſi nō totisviribꝰ reſtitiſſem. Vinū ſi quandoqꝫ biberecogeret̉: erat vinum colore potiꝰ qͣꝫ ſapore:adeo illd̓ aquis nimijs obruebat. Uix vnqͣꝫobediētia cōpellēte īfirmitoriū introiuit: vixcū intraſſet teneri potuit. Fateor minus obediēs ī hac parte: ꝙ auctoritatis ſue mole mep̄meret. Laudabo eū: in hoc non laudo: qͥa
¶Iſicut vos ſcitis non parū in hmōi ꝑſtitit obſtinatꝰ. Credo qꝛ ſi qͥd triſte ſenſit ꝓpt̓ hocſenſit: ꝙ minꝰ nob̓ ꝯſenſit de neceſſitate corporis ſui. Sꝫ qͣlis erat ī ꝯſilijs. Purꝰ vtiqꝫ ⁊diſcretꝰ: qd̓ ego tāto meliꝰ noui: qͣꝫto ſepiꝰ tetigi pectꝰ eiꝰ. Nō ſolū aūt noui hoc: nouit et.vniuerſitas vr̄a. Quis deniqꝫ multitudinevel magnitudine tēptationū ꝑcuſſus: nō audiuit ab ore eius ⁊ radicē tēptationis ⁊ curationis remedium? Ita enim ꝑcurrebat omnes angulos conſcientie infirmantis: vt credere poſſit qui confitebat̉ euꝫ vidiſſe omniaomnibꝰ interfuiſſe. Quante autē charitatiserat? Sic ſe induerat viſcera pietatis vt omnes excuſaret: ꝓ omnibꝰ intercederet neſciētibus illis ꝓ qͥbus loq̄bat̉: nō ꝑſonaꝝ acceptor ſꝫ neceſſitatū. Erat ergo humilis corde:dulcis ẜmone: ſtrēnuꝰ oꝑe: feruēs charitatein cōmiſſo fidelis: in ꝯſilio circūſpectꝰ ⁊ prudens. Cōpoſitꝰ erat ſuꝑ oēs hoīes quos viderim in diebꝰ iſtis: vnꝰ ⁊ idē ꝑſeuerās om̄itēpore ⁊ om̄i hora. Plane in ſemitis dn̄i ieſupoſuit veſtigia: nec retraxit pedē dōec curſūitineris ꝯſūmaret. Ille fuit pauꝑ: pauꝑ etiāiſte fuit. Uixit ille in laboribꝰ: ⁊ hic in laboribus multis. Crucifixꝰ eſt ille: ⁊ iſte multis ⁊magnis crucibꝰ affixus ſtigmata ieſu tulit incorꝑe ſuo: adimplēs ea q̄ deerant paſſionuꝫxp̄i etiā in carne ſua. Reſurrexit ille: iſte reſurget. Ille aſcēdit in celū: ⁊ iſte credit̉ aſcēſurus. Aſcēſurus plane cū rex glorie ꝓpternos deſcēdes ſicut priꝰ aſcēderat̉: vt notā faciat potētiā ſuā: cū non minoris excellētie ſitdeſcēdere ꝑ aera: qͣꝫ per aerē aſcēdiſſe. Sicem̄ olim angeli p̄dixerūt: qꝛ hic ieſus qͥ aſſū ⁊ptus eſt a vobis in celum: ſic veniet quēadmodū vidiſtis eū euntē in celū. Ne laudaueris hominē ī vita ſua dicit ſcriptura: ꝓ eo ꝙnon eſt ſecura laudatio niſi poſt mortē. Hoc⁊ ego in eo ſtudioſe ſeruaui qͥ duꝫ aduiueretin hmōi nō aperui os meū: ne forte poſſemꝰvel ego adulatiōis notā: vel ille culpā incurrere vanitatis. Ex hoc ſane neutrū iā timetnec ego eū video: ⁊ ille forſitan me nō auditSed ⁊ ſi audiat nō mouet̉ hoīm vbis: fortiꝰinherēs atqꝫ feliciꝰ ꝟbo dei. Nihil ꝓficiet inimicꝰ in eo: ⁊ vanitatis ſuggeſtor non apponet nocere ei. Ecce iam cora te eſt pr̄ dulciſſime fons ille puritatis: quē tanto ardore animi ſitiebas: ecce īmerſus es in illū diuine pietatis abyſſuꝫ: cuiꝰ mēoriā abūdātie ſuanſtatis tā deuote eructare ſolebas. Quis em̄ tadeuotꝰ p̄dicator pietatis diuine: qͥs humaepuritatis cōmēdator tam ſtudioſus: qͥs vtriuſqꝫ rei taꝫ affectuoſus amator erat: aut tui
Luc̄. .5.
Lc. .
Ecti. ni.